[Robert Makłowicz w olsztyńskim MOKu - 10 II 2010]

Mały, niepozorny. Od razu widać że jakiś taki z Krakowa. Wygadany.

Kilka minut rozkręcał się ze swoją opowieścią o Bałkanach, ale kiedy wszedł już na obroty, wszystko popłynęło tak jak znamy to z jego programów.  Słowa zamieniał w obrazy i smaki przyprawiał swoją opowieść słońcem i gorącym m0żem. Za oknami zimno, śnieg już zdecydowanie za długo leży, a jego historyje, egzotyczne choć przecież geograficznie nieodległe.  Bo jak tu w naszych warunkach pojąć można, że gdzieś tam nad Adriatykiem jest restauracja w której stoliki stoją na pomoście nad morzem, metr od nas w siatce zanurzona siedzi sobie w słonym morzu ryba i za kilka minut świeżutka trafia na nasz talerz.  Do tego gospodyni zagniata nam domowy makaron, który podawany jest ze świeżą oliwą z oliwek, posypany serem i oprószony świeżo startą białą truflą. Albo opowieść o rzece, która leniwie wije się przez Chorwację, a na jej żyznych brzegach wszędzie sady pomarańczowe i cytrynowe. Abstrakcja. Za oknem minus 15 stopni w znienawidzonej skali i brudny śnieg zmieszany z różnymi farfoclami. A dziś na trochę ponad godzinę Robert Makłowicz pozwolił oderwać się od błota pośniegowego i zacieków z soli na butach i spodniach. Fajnie. Powiedział też kilka ciekawych przemyśleń o koneksjach kulinarnych pomiędzy krajami, fajnie podsumował polską „tradycyjną” kuchnię wskazując, że ma ona swoje korzenie w późnym Gomółce i wczesnym Gierku. Początek kariery pomidorowej to lata 60te kiedy na szeroko skalę pojawił się koncentrat pomidorowy, a ekspansja kurczaka spowodowana została przez zakupienie licencji na „produkcję” brojlerów w epoce gierkowskiej. Wcześniej kura była kura. A schabowy? Schabowy to klasyczny przykład kulinarnego survivalu. Jak najeść się małym kawałkiem mięsa? Walić w niego tłuczkiem aż będzie miał powierzchnię metra kwadratowego.  Zrobić potrójną panierkę i voila! mamy klasycznego schabowego. Na koniec podbudował nas że polska kuchnia jest w rzeczywistości lepsza niż panuje o niej opinia.

Podsumowując, bardzo ciekawe spotkanie, choć tłok był niemożliwy. Warto zobaczyć tzw. znane osoby, a przynajmniej niektóre z nich na żywo, bo od każdego można się czegoś ciekawego nauczyć. Przez telewizor to tak nie działa.

Jak zawsze w MOKu: pełno emerytów, dziwaków i ludzi spragnionych uwagi. Standard. Tylko tym razem o wiele tłoczniej niż zawsze.