[wszystkie fotki własne]

Do Stolycy wybraliśmy się z Monią samochodem, jako że to wygodnie i spokojniej, a przy okazji mieliśmy jeszcze odebrać wraz z bagażami Przyszłego Afrykańskiego Króla,  który przyleciał tego samego dnia z Irlandii do kraju rodzinnego i na koncert. Pogoda dopisała choć wcześniej raczej było tropikalnie, z regularnymi opadami i wysoką temperaturą.  Wsiedliśmy więc sobie w skodzinkę w Olsztynie przed południem, śmignęliśmy te 200 km z kawałkiem (droga prawie pusta, jazda przyjemna) w Łomiankach sobie skręciliśmy i ominęliśmy duuużo korków lądując od razu na ul. Powstańców Śląskich ( czy jakośtak). Tak też około 15.00 zajechaliśmy na polecany przez organizatorów parking w Tesku i jeszcze na zakończenie trasy połamałem uchwyt od GPSu, który sprytnie prowadził mnie do celu głosem Krzysia Hołowczyca (za uchwyt w postaci kawałka plastyku o powierzchni kilku centymetrów kwadratowych zapłaciłem potem 48 zł na Allegro jako że gps był od brata mego starszego pożyczony…). Potem tylko jeszcze odwiedziny kibelka w Wielkim Babilonie (Monia jak to na kobietę przystało musiała jeszcze zahaczyć o sklep z butami ;] ) i już z parkingu poszliśmy pieszo na lotnisko. Wiedzeni instynktem podążaliśmy za tabunami ubranych na czarno ludzi. My też mieliśmy naturalnie strój z wyraźnymi czarnymi akcentami, choć bez żadnych przynależności zespołowych. Cała droga z parkingu do lotniska zajęła nam sporo czasu, łącznie chyba ze 40 minut. Dłużej niż oczekiwaliśmy.

O wielkości imprezy może świadczyć choćby to, że od samego wejścia (bramek) w pobliże sceny szliśmy ładne 5 minut… a potem prawie cała ta przestrzeń była wypełniona ludźmi ;/ Jak podawano w mediach zebrać się miało ponad 80tyś fanów cięższego grania.

Na początek trafiliśmy jeszcze na końcówkę Behemota z wokalistą znanym z tego że jest chłoptasiem dody (celowo napisanej z małej litery). Behemot był jednak żałosny i na szczęście grał krótko. A słońce cały czas porządnie paliło.  Kolejny wszedł Anthrax. Całkiem przyjemne dźwięki jak na zespół trash metalowy. Dziadki stare ale jare. Ich piosenki miały nawet linię melodyczną! W międzyczasie ustanowiliśmy sobie z Monią całkiem dobry przyczółek przy barierkach oddzielających sektory z dobrym widokiem na telebimy. Bliżej się nie pchaliśmy choć cały czas można było obydwoje nie jesteśmy zwolennikami gniecenia się w tłumie. Jako kolejny zespół zagrał Megadeath. Łupanka straszna, zero przyjemności ze słuchania, jakoś po prostu się to przeżyło. Tak samo było ze Slayerem, który na mnie wrażenia żadnego nie zrobił, po prostu nawalali w gitary i gary, rycząc coś do mikrofonów. Daleko od mojego pojęcia muzyki. A słońce w międzyczasie wciąż świeciło i nawet nam prosto w twarze w pewnym momencie kiedy postanowiło nad sceną się umiejscowić.

[Autor z Narzeczoną]

A potem…. Potem się ściemniło… i zagrała Metallica.

W sumie nie wiem nawet jak to opisać, bo trochę brakuje mi słów (SIC!) żeby w odpowiedni sposób ując całą magię klimatu koncertu Metalyky.  To może wylistuje:

• Piosenki brzmiały lepiej niż na płytach, a tam gdzie staliśmy akustyka była wprost świetna
• Efekty specjalne nawet zgrabne: słupy ognia na kilkanaście metrów i fajerwerki. Bardzo fajnie że wszystkie te bajery zachowali tylko na użytek gwiazdy wieczoru. Dzięki temu zrobiły wrażenie. A wszystko w klimacie pięknego zachodu słońca i nawet księżyc przepięknie nad sceną zawisł.
• Świetny kontakt z publicznością całego zespołu, bez zbędnego gwiazdorstwa i bucowatości. Nawet basista nauczył się słowa „Zajebiście”
• Zagrane zostały zarówno największe hity jak i kawałki przekrojowo od początków zespołu tkwiących w trashu, plus ładne podziękowania dla pozostałych zespołów z Big Four.
• Fajny akcent na koniec, kiedy po ostatnich bisach organizatorzy włączyli już komunikaty o „ewakuacji”, a James wyszedł pogadać z publicznością i skuteczni uciszył zapędy organizatorów do rozgonienia imprezy.
• Udało nam się bez problemu podsunąć do przodu o 100 metrów kiedy zaczęła grać Metallica, bez żadnych problemów moglibyśmy dopchać się jeszcze spory kawałek. Tłoku specjalnego nie było i miło.
• Pod względem bezpieczeństwa impreza udana. Tylko raz trafiliśmy na dresiarzy, którzy chyba mieli ochotę na jakiś dym, ale szybko
• Kto nie był niech żałuje. (kropka/amen)

***

A o samym festivalu można by jeszcze pisać dużo np.:

• o cwanych sprzedawcach jedzenia i napojów
• o co chodzi z tymi dżinsowymi kamizelkami?
• o marszu powrotnym ulicami warszawy
• o niezadowolonych melomanach – fanach Slayera
• o hotdogach na Statoilu i paniach tam sprzedających
• … i o tym że zasnąłem już w Olsztynie o 5 rano na światłach ze zmęczenia ;/

Niesamowita przygoda o czym zaświadczam powyższym tekstem.

[portret przy barierce]

Jako jeden z „Kowalskich” zamieszczam relację z tego co działo się u mnie w dzień kiedy pod Smoleńskiem rozbił się rządowy samolot z Parą Prezydencką. Nie są to może głębokie przemyślenia. Raczej rodzaj suchego raportu. Niech jakiś przyszły historyk wykorzysta moją relację jeśli kiedyś będzie miał na to ochotę:

W piątek wieczorem wróciłem z konferencji naukowej w Szczecinie. Razem z Monią położyliśmy się dość wcześnie zmęczeni ciężkim dniem jej  pracy i mojej długiej podróży. Wstałem, w sobotę około 8 rano, ubrałem się i około 8.30 poszedłem pobiegać na poranną rozgrzewkę. Pogoda była lekko zachmurzona, dość ciepło, choć zanosiło się na deszcz. Wracając zabiegłem do piekarni żeby kupić bułki na śniadanie i około 9 byłem już w domu. Monia jeszcze spała, wziąłem prysznic ogarnąłem trochę w pokoju. Odpaliłem kompa, żeby zabrać się za pisanie Sobotniego Dyżuru na Pulowerku. W międzyczasie poszedłem wstawić pranie. Kiedy Monia za jakiś czas wstała, wziąłem się za przygotowywanie śniadania. Zadzwoniła mama Moni, żebyśmy włączyli telewizor bo rozbił się samolot z Lechem Kaczyńskim. Szybko przełączyliśmy na telewizję na TVP Info. Była gdzieś 9:20. Patrząc na pierwsze nagłówki kanałów informacyjnych,  mówiłem Monice, że pewnie jakaś niewielka usterka, szczególnie, że trąbili, że to jakiś wypadek na lotnisku. Potem zaczęła się medialna lawina. Groza rosła. Siedliśmy przed telewizorem jak zahipnotyzowani. Na laptopie wrzuciłem na Pulowerka, czarną planszę informującą, że zawieszamy publikowanie tekstów na czas nieokreślony. Byłem pewien, że będzie żałoba narodowa i nie wypada żeby rozrywkowy portal ją zakłócał. Niedługo potem wstał kuzyn i już we trójkę śledziliśmy doniesienia. Przez dwie pierwsze godziny nie mogliśmy oderwać się od ekranu. Szok.  Informacje i wypowiedzi komentatorów poruszały serce, niezależnie od sympatii politycznych. Ludzki odruch. Pierwsze doniesienia dawały jeszcze nadzieję, dziwiły mnie niespodziewanie szybkie informacje ze strony Reutersa i Rosyjskich Władz, bo strona Polska, zarówno media jak i MSZ, nie określały jasno rozmiarów katastrofy. Pierwsza wiadomość, że zginęli wszyscy wydawała mi się „medialnym faktem”, pomyłką, bo nie chciało mi się wierzyć w tak olbrzymią katastrofę rządowej maszyny. Na dodatek tak nieoczekiwaną. Szczególnie kiedy zaczęli podawać nazwiska pasażerów. Zadzwonił kolega z Irlandii, wymieniliśmy uwagi o tragicznych skutkach polskiego myślenia doraźnego. Oprócz czarnej planszy na stronie Pulowerka, przerobiłem i wrzuciłem na stronę logo na czarno białe, bo nie mogłem znaleźć plugina do wordpressa, który przerabiał by cały portal na czarno-biały. Przed 13 zebraliśmy się w końcu do wyjazdu na urodziny babci Geni. Zajechaliśmy kupić kwiaty, potem tort. Jadąc do Wipsowa cały czas słuchaliśmy radia z komórki. W domu rodzice tak samo zszokowani, może trochę bardziej zajęci swoimi sprawami. Korzystając z okazji przeleciałem po kanałach, zajrzałem na CNN, gdzie dwa główne rywalizujące tematy to zamieszki na Filipinach i katastrofa pod Smoleńskiem. Kolejne kilka godzin spędzone przed telewizorem oglądając wciąż powtarzające się skromne wszak informacje. Wciągające i przytłaczające jednocześnie. Wyczerpani i przygnębieni po obiedzie, za namową Moni pojechaliśmy na basen do Dobrego Miasta, żeby choć na chwilę wyrwać się z medialnej traumy i przygnębienia. Zrobiłem 60 długości basenu, zrelaksowałem trochę. Wróciłem, rodzice byli akurat u znajomych na imieninach. Posiedziałem przed telewizorem, porozmawiałem z babcią, która nazajutrz miała mieć 86 urodziny. Kolejne wiadomości, wszyscy wzruszeni i przygnębieni. Nalałem sobie szklankę whiskey z colą i przełączyłem na jakiś neutralny program. Ostatecznie po powrocie rodziców koło godz. 23 poszedłem do swojego pokoju i poczytałem kilka stron książki do snu, po czym padłem z wyczerpania.

Tak wyglądał mój 10 kwietnia. Data, o której będą po raz kolejny pisać w podręcznikach historii. Niezależnie czy ktoś uzna moją relacją za wartą uwagi czy nie, tym bardziej jako nic nie znacząca ważna jest dla „prawdziwej” historii. Poza tym warto zachować to choćby dla siebie.