Felieton jest bardzo ciekawym utworem. Krótkie to, interesujące i zazwyczaj jeszcze zabawne… Nie męczące ani dla pisarza ani dla czytelnika. Ale jednocześnie wymagające od autora dużej sprawności pisarskiej, erudycji i inteligencji…

Miałem niedawno niebywałą przyjemność przeczytać zbiór esejów Andrzeja Dobosza – „Generał w Bibliotece”. Są to teksty opublikowane na łamach Tygodnika Powszechnego z lat 90tych.

Kim zaś jest ich autor? Wielu zna go zapewne z roli filozofa w kultowym „Rejsie”, mniej jako krytyka literackiego, publicystę, pasjonata książek, erudytą oraz właściciela księgarni w Paryżu, gdzie mieszka od roku 1974. Najlepiej o nim opowiada chyba o nim ks. Adam Boniecki we wstępie do „Generała w Bibliotece” [TUTAJ].

W tekstach Dobosza zawartych w „Generale…” znalazłem coś pokrewnego. Tematy w nich poruszane i spostrzeżenia jakie czyni Andrzej Dobosz wywoływały niejednokrotnie na mojej twarzy uśmiech i często pokrywały się z moimi niesformułowanymi jeszcze przemyśleniami. Teksty takie jak „O drzewie” w którym Dobosz fascynująco opowiada o półkach na książki, czy „Pedagogiczne trudy” na temat wieloetatowości polskich wykładowców i adekwatnym do tego poziomie edukacji, uważam za genialne. Wiele felietonów inspirowanych jest także ulubioną lekturą Dobosza, którą stanowi Polski Słownik Biograficzny. Książka dobosza stanowi idealnego towarzysza podróży. Krótkie, 2-3 stronicowe teksty doskonale czyta się w pociągu, autobusie, na przystanku i na dworcu – wszędzie tam gdzie ciężko jest się skupić [co sam miałem okazję sprawdzić].

Felietony Andrzeja Dobosza zebrane w tomie „Generał w Bibliotece” to świetna lektura – bawi, popycha do rozmyślań i uczy. Olbrzymią przyjemnością było móc odkrywać co opowie nam autor w kolejnym tekście. Jednym słowem – Wunderbar!!! Polecam.

Inne felietony Dobosza przeczytać można także na stronie Tygodnika Powszechnego [TUTAJ]