Dzień pierwszy [9 VII 2010]

Pierwszy dzień jeszcze w okrojonym składzie osobowy, jednak przy dopisujących humorach i świetnym klimacie imprezy. Słońce, wakacje, odrobina alkoholu [ najlepsze wściekłe w Antykwariacie]  i muzyka bliska sercu.

• Around the Blues – zespół który występował „w nagrodę” za wygranie zeszłorocznej małej sceny, ale jakoś miałko wypadł przy pozostałych uczestnikach festiwalu. Blues bardzo poprawny, wszystko ładnie, ale jakoś brakowało w ich graniu luzu, tego „feelingu” i zabawy. Wokalistka o ładnym głosie, nie radziła sobie ze sprzedaniem klimatu. Nie czuła tego. Nigdy chyba nie  była biedna, pijana, bezrobotna ani zdradzona przez mężczyznę.  A bez tego nie da się szyć bluesa. Najlepiej wiedział to Rysiek Riedel.
• Magda Piskorczyk Trio – wokalista o utrwalonej już renomie zarówno w kraju jak i za granicą. Świetny kontakt z publicznością, fajny śpiew bluesowym growlem, ale trochę zbyt dużo show a za mało dobrego bluesa. Świetne afrykańskie kawałki i fajny imydż a’la Janis Joplin. Oryginalna, z dobrym kontaktem z publicznością
• HooDoo Band – Nie wiem czemu zespół ten tak „wysoko” występował, przed samą gwiazda wieczoru, bo mi jakoś nie podpasował. Bardzo fajni instrumentalnie, trochę może nawet hałaśliwi w natłoku instrumentów. Wokalista o niezbyt silnym głosie, ginął za muzyką. Chórek w którym występowała była laureatka idole Ala Janosz poza wyglądaniem i choreografią także niewiele wnosił do całokształtu. No ale na pewno nie można im odmówić energii. Duży minus to pozerskie wrażenie, lanserskie bujanie się po festiwalu i ogólne nie pasowanie do mojego rozumienia bluesa.
• Joe Louis Walker – Tak samo jak w zeszłym roku gwiazda wieczoru przybyła z krainy prawdziwego blueas. Po raz kolejny sprawdziło się, że w czarnoskórych wykonawcach tkwi luz i spokój dzięki któremu blues jest naturalny, energiczny i głęboki. Joe Louis Walker stał się trochę niezamierzoną gwiazdą, ponieważ w międzyczasie, kiedy został już zabookowany na Noce, wygrał najważniejszą nagrodę przemysłu za płytę „Between a Rock and the Blues”. Monia robiła dla radia wywiad z Walkerem, który wyszedł bardzo fajnie, a ja miałem nawet okazję tłumaczyć jego wypowiedzi. Na koncercie wszystko wypadło elegancko. Gitary, harmonijka, sporo energicznego grania, kilka na prawdę fajnych spokojnych kawałków bardziej bujających. Zespół który towarzyszył Joe Louisowi Walkerowi na prawdę na dobrym poziomie. Bardzo dobrą robotę wykonał też towarzyszący mu młody bluesman, który wykonał kilka swoich kawałków, w tym świetny „I was in the room with Jimmy”. Na koniec podczas bisów na scenę weszła Deborah Coleman i razem wykonali kilka kawałków razem, wykonując świetny numer z przekazywaniem sobie gitary w trakcie grania i graniem zza pleców drugiej osoby. Świetne podsumowanie pierwszego dnia.

Dzień drugi [10 VII 2010]

• Blue Machine – młody zespół krakowsko-białostocki z olbrzymią energią. Świetny instrumentalnie i bardzo dobry wokalnie. Dużo energii w grze na harmonijce, w harmonijkowych „pojedynkach” wokalisty z członkami zespołu. Zespół bardzo mocno zaczął i rozruszał publiczność. Grali klasycznie i energicznie. Jeśli organizatorzy potrafiliby zebrać więcej takich zespołów to amfiteatr zostałby rozniesiony na kawałki. Z ciekawostek to w nocy spotkaliśmy ekipę z Blue Machine na kebabie po koncercie i mieliśmy okazję pogratulować im świetnego występu.
• Meena Cryle & Chris Fillmore Band – Wokalista z Austrii, zespól mieszany, chyba w większości z UK lub coś w tym stylu. Dziewczyna miała świetny głos. Mocą dorównujący Janis Joplin. Aparycja za to bardziej w stylu country. Grali długo, było fajnie, ale bez rewelacji.
• Deborah Coleman – Czarnoskóra wokalistka oraz gitarzystka. Z pewnością nie można odmówić jej zdolności i świetnych aranżacji gitarowych. Były dłuuugie riffy, skomplikowane jammy i sporo bluesowego bicia po strunach. Wydaje mi się jednak ze ogólnie wypadło to trochę zbyt monotonnie, zbyt technicznie i trochę za mało klimatycznie. Nic chyba nie pobije pod tym względem Boo Boo Davisa z zeszłego roku…

***

I już po kolejnych Nocach. Zostało mi sporo fajnych zdjęć (aparat się spisuje), wspomnienia i festiwalowa koszulka (zakupiona w bardzo okazyjnej cenie). I kolejna porcja zapału żeby szlifować zaniedbywane regularnie granie na harmonijce. Moim zdaniem Olsztyńskie Noce Bluesowe to najbardziej energetyczna impreza olsztyńskiego sezonu kulturalnego. Więc do kolejnych jubileuszowych Nocy. Będą XX, więc zapowiada się huczna impreza. Chodzą słuchy, ze może pojawi się Joe Bonamasaa…

Galerie moich zdjęć na Flickrze:

• pierwszy dzień
• drugi dzień

[wszystkie fotki własne]

Do Stolycy wybraliśmy się z Monią samochodem, jako że to wygodnie i spokojniej, a przy okazji mieliśmy jeszcze odebrać wraz z bagażami Przyszłego Afrykańskiego Króla,  który przyleciał tego samego dnia z Irlandii do kraju rodzinnego i na koncert. Pogoda dopisała choć wcześniej raczej było tropikalnie, z regularnymi opadami i wysoką temperaturą.  Wsiedliśmy więc sobie w skodzinkę w Olsztynie przed południem, śmignęliśmy te 200 km z kawałkiem (droga prawie pusta, jazda przyjemna) w Łomiankach sobie skręciliśmy i ominęliśmy duuużo korków lądując od razu na ul. Powstańców Śląskich ( czy jakośtak). Tak też około 15.00 zajechaliśmy na polecany przez organizatorów parking w Tesku i jeszcze na zakończenie trasy połamałem uchwyt od GPSu, który sprytnie prowadził mnie do celu głosem Krzysia Hołowczyca (za uchwyt w postaci kawałka plastyku o powierzchni kilku centymetrów kwadratowych zapłaciłem potem 48 zł na Allegro jako że gps był od brata mego starszego pożyczony…). Potem tylko jeszcze odwiedziny kibelka w Wielkim Babilonie (Monia jak to na kobietę przystało musiała jeszcze zahaczyć o sklep z butami ;] ) i już z parkingu poszliśmy pieszo na lotnisko. Wiedzeni instynktem podążaliśmy za tabunami ubranych na czarno ludzi. My też mieliśmy naturalnie strój z wyraźnymi czarnymi akcentami, choć bez żadnych przynależności zespołowych. Cała droga z parkingu do lotniska zajęła nam sporo czasu, łącznie chyba ze 40 minut. Dłużej niż oczekiwaliśmy.

O wielkości imprezy może świadczyć choćby to, że od samego wejścia (bramek) w pobliże sceny szliśmy ładne 5 minut… a potem prawie cała ta przestrzeń była wypełniona ludźmi ;/ Jak podawano w mediach zebrać się miało ponad 80tyś fanów cięższego grania.

Na początek trafiliśmy jeszcze na końcówkę Behemota z wokalistą znanym z tego że jest chłoptasiem dody (celowo napisanej z małej litery). Behemot był jednak żałosny i na szczęście grał krótko. A słońce cały czas porządnie paliło.  Kolejny wszedł Anthrax. Całkiem przyjemne dźwięki jak na zespół trash metalowy. Dziadki stare ale jare. Ich piosenki miały nawet linię melodyczną! W międzyczasie ustanowiliśmy sobie z Monią całkiem dobry przyczółek przy barierkach oddzielających sektory z dobrym widokiem na telebimy. Bliżej się nie pchaliśmy choć cały czas można było obydwoje nie jesteśmy zwolennikami gniecenia się w tłumie. Jako kolejny zespół zagrał Megadeath. Łupanka straszna, zero przyjemności ze słuchania, jakoś po prostu się to przeżyło. Tak samo było ze Slayerem, który na mnie wrażenia żadnego nie zrobił, po prostu nawalali w gitary i gary, rycząc coś do mikrofonów. Daleko od mojego pojęcia muzyki. A słońce w międzyczasie wciąż świeciło i nawet nam prosto w twarze w pewnym momencie kiedy postanowiło nad sceną się umiejscowić.

[Autor z Narzeczoną]

A potem…. Potem się ściemniło… i zagrała Metallica.

W sumie nie wiem nawet jak to opisać, bo trochę brakuje mi słów (SIC!) żeby w odpowiedni sposób ując całą magię klimatu koncertu Metalyky.  To może wylistuje:

• Piosenki brzmiały lepiej niż na płytach, a tam gdzie staliśmy akustyka była wprost świetna
• Efekty specjalne nawet zgrabne: słupy ognia na kilkanaście metrów i fajerwerki. Bardzo fajnie że wszystkie te bajery zachowali tylko na użytek gwiazdy wieczoru. Dzięki temu zrobiły wrażenie. A wszystko w klimacie pięknego zachodu słońca i nawet księżyc przepięknie nad sceną zawisł.
• Świetny kontakt z publicznością całego zespołu, bez zbędnego gwiazdorstwa i bucowatości. Nawet basista nauczył się słowa „Zajebiście”
• Zagrane zostały zarówno największe hity jak i kawałki przekrojowo od początków zespołu tkwiących w trashu, plus ładne podziękowania dla pozostałych zespołów z Big Four.
• Fajny akcent na koniec, kiedy po ostatnich bisach organizatorzy włączyli już komunikaty o „ewakuacji”, a James wyszedł pogadać z publicznością i skuteczni uciszył zapędy organizatorów do rozgonienia imprezy.
• Udało nam się bez problemu podsunąć do przodu o 100 metrów kiedy zaczęła grać Metallica, bez żadnych problemów moglibyśmy dopchać się jeszcze spory kawałek. Tłoku specjalnego nie było i miło.
• Pod względem bezpieczeństwa impreza udana. Tylko raz trafiliśmy na dresiarzy, którzy chyba mieli ochotę na jakiś dym, ale szybko
• Kto nie był niech żałuje. (kropka/amen)

***

A o samym festivalu można by jeszcze pisać dużo np.:

• o cwanych sprzedawcach jedzenia i napojów
• o co chodzi z tymi dżinsowymi kamizelkami?
• o marszu powrotnym ulicami warszawy
• o niezadowolonych melomanach – fanach Slayera
• o hotdogach na Statoilu i paniach tam sprzedających
• … i o tym że zasnąłem już w Olsztynie o 5 rano na światłach ze zmęczenia ;/

Niesamowita przygoda o czym zaświadczam powyższym tekstem.

[portret przy barierce]

I dzień:

Poszliśmy posiedzieć na Targu Rybnym, wypić piwka, posłuchać polskich kapel biorących udział w konkursie „Twój Blues poleca” (czy Twój Blues rekomenduje?), ale poziom niestety nie za wysoki. Grają, śpiewają, ale każdy tak samo i podobnie do siebie. Brak czegoś. Albo przyjechały zespoły z dolnej półki, albo słabo u nas z bluesem… i wszyscy chyba ze Ślaska. To ja jż wiem co się stało z tymi górnikami co ich z kopalni pozwalniali..

Potem poszliśmy do amfiteatru zająć miejsca dla większej ekipy, którą się wybieraliśmy. W amfiteatrze, bardzo fajnie wyremontowanym kilka nowości, ale jedna zasadnicza in plus: całkowity zakaz spożywania alkoholu, poza kawiarenką w podziemiach. Bardzo dobry pomysł, ochroniarze pilnowali rzeczywiście tego i było bardzo spokojnie. Razem z zakazem palenia papierosów, dało to miłą atmosferę, wręcz rodzinną.

Na dużej scenie po trzy zespoły na dzień. Pierwszy zawsze z polski, laureat zeszłorocznego konkursu Twojego Bluesa, gdzie nagrodą jest właśnie duża scena. W piątek było Puste Biuro – soulowy w sumie zespół średniej klasy, poprawny w sumie, ale najlepiej wyszły im i tak covery co chyba świadczy trochę… Jako drugi zespół bluesowy z Niemiec – B.B. & the Blues Shacks. Blues z Reichu… najpierw pojawia się uśmieszek, ale potem opada szczęka. Są fenomenalni. Kręcą niesamowitą imprezę, ludzie szaleją, zabawa na całego na scenie i trybunach. Grają bardziej skocznego rock’n'rollowego bluesa w stylu lat pięćdziesiątych. Jak potem sprawdziłem nazywa się to West Coast Jump Blues. Publiczność przez nich rozgrzana maksymalnie dostaje gwiazdę wieczoru Livin Blues Xperience z Holandii, zespół który kiedyś był sławny, teraz trochę podupadł i powoli stara się wrócić. Zagrali bardzo ładnego bluesa, ale niestety nie było w tym tyle energii i duszy co u Niemców. Poza tym nie dali żadnego ze swoich hitów poza „Black Spider Woman”. Szkoda. Nie zagrali nawet żadnego bisu. Holendrzy jakoś nie dali się poczuć.impreza się skończyła i o 2 byłem w domu.

httpv://www.youtube.com/watch?v=Fo-JM8_FCp4

II dzień

Znowu na 17 na Targ Rybny. Tam zaczęło się bardzo fajnie od Marka „Makarona” Motyki, który solowo zagrał klasycznego gitarowego bluesa w najlepszym stylu delty Mysysypy. Blues w gwarze śląskiej wydawałoby sę rzecz śmieszna, ale okazało się bardzo autentyczne i dobrze brzmiące. Przyjemne skojarzenie z takimi mistrzami jak Blind Willy Johnson i filmem Soul of a Man. Po nim wyszły już jedynie gorsze zespoły, a potem okazało się że w konkursie Makaron nie wygrał, a jakiś zespolik z dziewczynką na wokalu. Hmm, nie umieją docenić chyba autentycznego bluesa, wolą bezrefleksyjne kalkowanie tego ze stanów, co i tak się nigdy nie uda.

Przed 20 znowu trzeba zająć dobre miejscówki pod budką akustyków (pod dachem w razie deszczu i oparciem dla pleców).  Koncert zaczyna się znowu od Polaków. Katarzyna Cygonek i Tomi Band czy coś takiego. O wiele lepiej niż Puste Biuro z wczoraj, ale jak to w Polsce, jakoś nie do końca. Wokalistka miała fajny głos, bardzo niski i była bosa, to chyba wszystko co zapamiętałem z ich występu i mieli jedną fajną piosenkę… Po 21 zaczęła się transmisja radiowa, na scenę wyszedł Boo Boo Davis, prawdziwy murzyn z delty co za młodu bawełnę był zbierał (ale robił to na farmie swojego ojca, więc obszarnik ;]) i od razu zaskarbił sobie publiczność mamrocząc coś w ichniej gwarze. Ciekawa osobowość, fajna muzyka. Moje pierwsze zetknięcie z prawdziwym bluesem na żywo. Prawdziwy „czarny” blues to coś całkiem innego niż to co grają u nas.  Mam wrażenie że najbardziej jak polskie zespoły mogą zbliżyć się do grania „czarnego” bluesa to poprzez ubranie się na czarno… hehehe, wystarczyło popatrzeć na strój i muzykę niektórych  zespołów – patrz.: Puste Biuro. Nawet na koncercie Claptona w zeszłym roku czuć było że brak mu tej „czarnej” charyzmy choć technikę ma opanowaną.

httpv://www.youtube.com/watch?v=nXFTmWNZ62k

Boo Boo i jego zespół dali dobry show. Po nich wyszła gwiazda wieczoru imperator (podobno) muzyki soul Otis Clay wraz z całkiem sporym zespołem. I znowu, ten soul w porównaniu z naszym soulem to dwa światy. Czarni mają chyba większe dusze bo muzyka duszowa im wychodzi lepiej i jest bardziej poruszająca. Mr. Otis zagrał dość spory koncert, fajne kawałki do bujania się, sporo nastrojowych, świetny kunszt muzyczny, performerski i genialne wrażenie na żywo. Ogólnie czuć było powrót do złotych lat soulu, ten klimat lat 70tych, trochę 80tych. Otis miał śmieszą marynareczkę w stylu tamtych lat i ogólnie robił miłe wrażenie starszego pana. Na scenie dużo zabawy, wykonawcy roześmiani, weseli, to się udziela od razu publiczności. Biali tego nie potrafią? Wieczór był świetny. Podniósł Noce na kolejny level. Ciekawe co w takim razie za rok?

Podsumowanie:

Baaaardzo fajna impreza. Karnet niesamowicie tani – 39 zł w przedsprzedaży za dwa dni zabawy.

Całego bootlega z Nocy można obejrzeć na youtubie w kanale Horacy67

Miałem ostatnio możliwość przeszkolenia się z muzyki trochę bardziej zapomnianej przygotowując prezentację do wykładu prof. Grzegorza Jasińskiego pt: „Pomiędzy „Marszową śpiewką” a „Balladą o Nutrońcach”. Oblicza polskiej muzyki rockowej na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych” który wygłosił na 17 Ogólnopolskim Zjeździe Studentów Historyków w Olsztynie w połowie kwietnia. Poniżej kilka z wrzuconych na tubę i nieudolnie wykonanych „tymy rencamy” teledysków.

Podczas słuchania należy zwrócić uwagę głównie na treść piosenek, która dziś wywołuje często szeroki uśmiech. No i ci ludzie na zdjęciach [głównie skany oryginalnych okładek i "książeczek"]:

• Test – Żółw na Galapagos:

httpv://www.youtube.com/watch?v=3y_zsD8-1m4

• Nurt – Parter na klaustrofobię

httpv://www.youtube.com/watch?v=CGq0ATDQnQg

• Romulad i Roman – Towarowy rusza do Indii [fragment]

httpv://www.youtube.com/watch?v=UCKwmxXEsds

I best of the best:

• Zdrój Jana – Ballada o nutrońcach

httpv://www.youtube.com/watch?v=iVO94vQL9hc

Każdy kawałek prezentuje inny zapomniany zespół. I bardzo szkoda, że zapomniany, bo miały one COŚ do zaoferowania. Co prawda przeważnie kopiują muzykę w mniejszym lub większym stopniu od swoich braci z zachodu, jednak jako całość tworzą odświeżającą jakość. Szczególnie dziś w papce szołbizu i wytwórnianych „odkryć”. To byli chłopaki, które dobrze bawili się muzyką, jednak nie dorośli do profesjonalizmu. Nie było im todane,  a socjalistyczna ojczyzna zdecydowanie nie sprzyjała muzyce funkcjonującej poza głównym obiegiem. Z czasem zespoły umierały na prozę życia i rozpadały się na muzyków, którzy szukali zarobku w nurcie koryta lub np. fabryce opon samochodowych w Dębicy.

Jeśli chcecie posłuchać więcej tego typu psychodelicznej muzyki, zapraszam na mój kanał na youtube: Ozi84. Polecam

Poniżej niezły mix coutry – bluesowy Road to Nashvegas. Odkryłem ten kawałek dzięki temu koncertowi i zapadł mi w ucho. Dan Tymiński robił bluesową muzykę m. in do filmu „Bracie gdzie jesteś”:

httpv://www.youtube.com/watch?v=_uRrcOzmgQY

Poniżej drugie z odkryć. Robert Randolph i jego pedal steel guitar (aka elektrczna gitara hawajska) dziwne urządzenie pomiędzy pianinem a gitarą elektryczną, które daje niesamowite dźwięki i jak wygląda z miny Roberta chyba dużo radości. Kolejna świetna melodia:

httpv://www.youtube.com/watch?v=Nw9xvy1DWsk

W drugiej i jak dotąd ostatniej edycji w roku 2007 ponownie zebrała się banda Guitar Heroes i pokazali co umieją. Gościnnie wystąpił Bill Murray

Gorąco polecam!!!

• Tutaj możecie obejrzeć składankę obu festiwali na Youtubie.

MADREDEUS – Haja o Que Houver

httpv://pl.youtube.com/watch?v=4z1l3Mop0_A

]]> http://rynarzewski.pl/2009/01/bez-slow/feed/ 0 http://rynarzewski.pl/2008/07/soundtrack-mojego-zycia/ http://rynarzewski.pl/2008/07/soundtrack-mojego-zycia/#comments Mon, 21 Jul 2008 19:54:12 +0000 Maciek Rynarzewski http://rynarzewski.wordpress.com/?p=237 Continue reading →]]>

Czy myśleliście kiedyś o sobie jako o filmie, o swoim życiu jako ruchomym, niemym obrazie pod który podkładacie muzykę. Tworzycie soundtrack do swojego życia. Może to być piosenka jedna, może być ich kilka, może być ich kilkadziesiąt… Dla każdego momentu, każdej sytuacji podpinacie odpowiednią piosenkę, bądź melodię. Dla różnych okresów muzyka różni się tak jak różnicie się wy teraz i wy sprzed 10 lat. Jeśli postawiono by przed wami takie zadanie czy umielibyście stworzyć soundtrack do swojego życia? Jak sam zauważyłem do listy soundtracku dostają się czasem piosenki całkiem dziwne i nie odzwierciedla on tego co słucham na codzień – raczej jest to obraz namalowany przez ekspresjonistę. Różne motywy razem niepasujące do siebie zestawione w odpowiedni sposób

Często o tym myślę i często natrafiam na piosenki, które jakoś dziwnie ( a może wcale nie dziwnie) trafiają w sedno tego co w danym momencie czuje i myślę. Na ten utwór do mojego soundtracku natrafiłem u Skem.

Obecny moment i stan ducha w moim życiu chyba opisuje poniższy utwór – wszystko jest dobrze, nie ma poważnych zmartwień, ciesze się z tego kim jestem, jaki jestem i mam wiarę w życie. czasem bywa gorzej, jednak wtedy trzeba wrócić do swojego wnętrza, bo moje szczęście jest przede wszystkim we mnie…

Ayo. – Life is Real z płyty Joyful

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=qYzrYXRGWkU]

[dla tych co czytaci i rozumiaci po angielski polecam lekturę fragmentu tekstu piosenki Ayo. Mądre rzeczy tam można wyczytać. Bardzo mądre. Zgadza się z nimi w pełni i stosuje. Miło jest odkryć kiedy ktoś śpiewa choćby w części o tobie]

Some people say that i’m to open
they say it’s not good to let them know everything about me
and they say one day they will use every little things against me
but i don’t mind maybe they’re right
that’s just how it is and i got nothing to hide.

i live my life the way i want
i got nothing to hide nothing at all l
ife is not a fairy tale life is about more
cause life is real.

A friend of mine gave me an advice
he saiybe careful and think twice before you talk about your life
protect yourself just keep quiet
the more they know the harder they try
to spoil your ways to spread lies
and even though i know he could be right i just said i..

i live my life the way i want
i got nothing to hide nothing at all
life is not a fairy tale life is about more cause life is real

Wracając jednak do mojego soundtracku to składa sie on zdecydowanie z melodii spokojnych i nieśpiesznych, tak jak wiodę swój żywot. Piosenki które zdecydowanie mogę do niego wrzucić to:

Imogen Heap – Hide and Seek

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=5cpSv2mNhhc]

A także kilka innych piosenek, które miałem pod ręką [pod klawiszem w zasadzie]:

- Tom Helsen – Sun in Her Eyes

- India Arie – ready for love

- Nada Surf – The Blankest Year

- Santana & Alex Band – Why don’t U & I

- U2 – Beautiful day

Phil Collins – Wear my hat

[youtube=http://pl.youtube.com/watch?v=JlklbPvKfb4]

Phil Collins – Dance into the light

[youtube=http://pl.youtube.com/watch?v=_E6Le1Ooi8I&feature=related]

Potem usłyszałem kolejne melodie. Uderzenie w całkowicie drugi biegun – dwie inne genialne piosenki Collinsa – nostalgiczne, smutne i skłaniające do przemyśleń. Taki chillout na smutno.

Phil Collins – Another day in paradise

[youtube=http://pl.youtube.com/watch?v=ftlYLcEW_I4]

Phil Collins -In the air tonight

[youtube=http://pl.youtube.com/watch?v=Gz7gajAb2ww&feature=related]

I za to chyba właśnie trzeba muzykę choć czasem pokochać, że ma tak ogromny wpływ na nasze emocje. Za to ze 3-minutowy utwór może nasz dzień zasnuć chmurami, a czasem zamienić go w pasmo uśmiechu.

[audio http://www.chomikuj.pl/rynarzewski/Muzyka/blenders-poniedzialek.mp3]

Przebój stary, ale doskonale oddający codzienność nie tylko poniedziałkową. Po raz kolejny sprawdza się stwierdzenie, że dobre kawałki się nie starzeją. Z tą muzyką na uszach, przemierzając puste ulice o 6:45, jakoś miałem ochotę się uśmiechać. Bo przecież życie nie jest takie w końcu złe.

*[tekst na zdjęciu celowo nie jest tym z piosenki, cobym kopyrajtów nie dajcie bogowie nie złamał]

]]> http://rynarzewski.pl/2008/04/poniedzialek/feed/ 0