Weekend minął pod znakiem bujania się w rytm bluesa [ i soulu]. 10 i 11 lipca odbyły się w naszym amfiteatrze XVIII Olsztyńskie Noce Bluesowe. Było fajnie. Trzy sceny (Amfiteatr, Targ Rybny, Fosa), kilkanaście zespołów i idealnie umiarkowana ilość ludzi.

I dzień:

Poszliśmy posiedzieć na Targu Rybnym, wypić piwka, posłuchać polskich kapel biorących udział w konkursie „Twój Blues poleca” (czy Twój Blues rekomenduje?), ale poziom niestety nie za wysoki. Grają, śpiewają, ale każdy tak samo i podobnie do siebie. Brak czegoś. Albo przyjechały zespoły z dolnej półki, albo słabo u nas z bluesem… i wszyscy chyba ze Ślaska. To ja jż wiem co się stało z tymi górnikami co ich z kopalni pozwalniali..

Potem poszliśmy do amfiteatru zająć miejsca dla większej ekipy, którą się wybieraliśmy. W amfiteatrze, bardzo fajnie wyremontowanym kilka nowości, ale jedna zasadnicza in plus: całkowity zakaz spożywania alkoholu, poza kawiarenką w podziemiach. Bardzo dobry pomysł, ochroniarze pilnowali rzeczywiście tego i było bardzo spokojnie. Razem z zakazem palenia papierosów, dało to miłą atmosferę, wręcz rodzinną.

Na dużej scenie po trzy zespoły na dzień. Pierwszy zawsze z polski, laureat zeszłorocznego konkursu Twojego Bluesa, gdzie nagrodą jest właśnie duża scena. W piątek było Puste Biuro – soulowy w sumie zespół średniej klasy, poprawny w sumie, ale najlepiej wyszły im i tak covery co chyba świadczy trochę… Jako drugi zespół bluesowy z Niemiec – B.B. & the Blues Shacks. Blues z Reichu… najpierw pojawia się uśmieszek, ale potem opada szczęka. Są fenomenalni. Kręcą niesamowitą imprezę, ludzie szaleją, zabawa na całego na scenie i trybunach. Grają bardziej skocznego rock’n'rollowego bluesa w stylu lat pięćdziesiątych. Jak potem sprawdziłem nazywa się to West Coast Jump Blues. Publiczność przez nich rozgrzana maksymalnie dostaje gwiazdę wieczoru Livin Blues Xperience z Holandii, zespół który kiedyś był sławny, teraz trochę podupadł i powoli stara się wrócić. Zagrali bardzo ładnego bluesa, ale niestety nie było w tym tyle energii i duszy co u Niemców. Poza tym nie dali żadnego ze swoich hitów poza „Black Spider Woman”. Szkoda. Nie zagrali nawet żadnego bisu. Holendrzy jakoś nie dali się poczuć.impreza się skończyła i o 2 byłem w domu.

httpv://www.youtube.com/watch?v=Fo-JM8_FCp4

II dzień

Znowu na 17 na Targ Rybny. Tam zaczęło się bardzo fajnie od Marka „Makarona” Motyki, który solowo zagrał klasycznego gitarowego bluesa w najlepszym stylu delty Mysysypy. Blues w gwarze śląskiej wydawałoby sę rzecz śmieszna, ale okazało się bardzo autentyczne i dobrze brzmiące. Przyjemne skojarzenie z takimi mistrzami jak Blind Willy Johnson i filmem Soul of a Man. Po nim wyszły już jedynie gorsze zespoły, a potem okazało się że w konkursie Makaron nie wygrał, a jakiś zespolik z dziewczynką na wokalu. Hmm, nie umieją docenić chyba autentycznego bluesa, wolą bezrefleksyjne kalkowanie tego ze stanów, co i tak się nigdy nie uda.

Przed 20 znowu trzeba zająć dobre miejscówki pod budką akustyków (pod dachem w razie deszczu i oparciem dla pleców).  Koncert zaczyna się znowu od Polaków. Katarzyna Cygonek i Tomi Band czy coś takiego. O wiele lepiej niż Puste Biuro z wczoraj, ale jak to w Polsce, jakoś nie do końca. Wokalistka miała fajny głos, bardzo niski i była bosa, to chyba wszystko co zapamiętałem z ich występu i mieli jedną fajną piosenkę… Po 21 zaczęła się transmisja radiowa, na scenę wyszedł Boo Boo Davis, prawdziwy murzyn z delty co za młodu bawełnę był zbierał (ale robił to na farmie swojego ojca, więc obszarnik ;]) i od razu zaskarbił sobie publiczność mamrocząc coś w ichniej gwarze. Ciekawa osobowość, fajna muzyka. Moje pierwsze zetknięcie z prawdziwym bluesem na żywo. Prawdziwy „czarny” blues to coś całkiem innego niż to co grają u nas.  Mam wrażenie że najbardziej jak polskie zespoły mogą zbliżyć się do grania „czarnego” bluesa to poprzez ubranie się na czarno… hehehe, wystarczyło popatrzeć na strój i muzykę niektórych  zespołów – patrz.: Puste Biuro. Nawet na koncercie Claptona w zeszłym roku czuć było że brak mu tej „czarnej” charyzmy choć technikę ma opanowaną.

httpv://www.youtube.com/watch?v=nXFTmWNZ62k

Boo Boo i jego zespół dali dobry show. Po nich wyszła gwiazda wieczoru imperator (podobno) muzyki soul Otis Clay wraz z całkiem sporym zespołem. I znowu, ten soul w porównaniu z naszym soulem to dwa światy. Czarni mają chyba większe dusze bo muzyka duszowa im wychodzi lepiej i jest bardziej poruszająca. Mr. Otis zagrał dość spory koncert, fajne kawałki do bujania się, sporo nastrojowych, świetny kunszt muzyczny, performerski i genialne wrażenie na żywo. Ogólnie czuć było powrót do złotych lat soulu, ten klimat lat 70tych, trochę 80tych. Otis miał śmieszą marynareczkę w stylu tamtych lat i ogólnie robił miłe wrażenie starszego pana. Na scenie dużo zabawy, wykonawcy roześmiani, weseli, to się udziela od razu publiczności. Biali tego nie potrafią? Wieczór był świetny. Podniósł Noce na kolejny level. Ciekawe co w takim razie za rok?

Podsumowanie:

Baaaardzo fajna impreza. Karnet niesamowicie tani – 39 zł w przedsprzedaży za dwa dni zabawy.

Całego bootlega z Nocy można obejrzeć na youtubie w kanale Horacy67