U mnie także nastał czas na zieloną pożywkę. Na szczęście nie ma ona nic wspólnego z przetworzonymi szczątkami ludzkimi. Pochodzi prosto z mojego zamrażalnika. Dostała się tam z Tesco. Do Tesco zaś jak głosi opakowanie dotarła ona z Austrii.

Mrożony szpinak! Zielony klocek z supermarketu! Zielona pożywka!

Wygląda niesamowicie. Świetny kolor niesamowicie soczystej ciemnej zieleni. Nie jak delikatna zieleń liści, nie jak kapusta. Jeśli chcielibyście znaleźć idealny kolor zielony, coś pomiędzy zielenią świerków a soczystą trawą to polecam właśnie kolor mrożonego szpinaku z Tesco. Ciekawe tylko jak to opisać w skali RGB albo jak odwzorować da się to w CMYKu? Niemniej kolor niesamowity.

Z tego niesamowicie zielonego szpinaku powstało danie obiadowe. Dość prosty przepis, którego ramy znalazłem w sieci i jedynie nieznacznie zmodyfikowałem na swoje potrzeby smakowe.

Naleśniki Soylent Green

Ciasto naleśnikowe:

• 2 szklanki mąki
• 2 jajka
• wody na oko
• dodajemy:
  • kilka łyżek szpinaku [wersja zielona]
  • wersja czerwona: sporo słodkiej papryki [wersja czerwona]

Farsz:

• paczka szpinaku mrożonego
• trzy jajka na twardo
• serek topiony [dwa małe telewizorki lub jeden duży]
• ząbki czosnku [1,2 lub 3]
• sól, pieprz

Sposób przyrządzenia:

[Jako że jestem wyposażony w kuchnię minimalistyczną, jednopalnikową, o czym chyba już kiedyś wspominałem podaję sposób przyrządzenia iście kempingowy. ] Z zamrażalnika wyjmujemy szpinak na miskę lub talerz. Gotujemy jajka w małym garnku, a w międzyczasie w garnku średnim rozrabiamy ciasto na naleśniki. Mąkę i jajka łączymy z adekwatną ilością wody. Mieszamy, rozcieramy po ściankach widelcem i dodajemy wody aż do uzyskania lejącej konsystencji. Zależnie od tego czy wybieramy wersję kolorystyczną zieloną czy czerwoną dodajemy odpowiednio trochę szpinaku lub czerwonej słodkiej papryki. W tym czasie powinny już się ugotować na twardo jajka, wiec zalewamy je zimną wodą i zaczynamy na patelni smażyć naleśniki. Z dwóch szklanek powinno wyjść około dziesięciu sztuk bardzo ładnych [naprawdę kolorowych!] naleśników. Kończymy smażenie. Obieramy jajka, siekamy czosnek. Razem ze szpinakiem wrzucamy wszystko na patelnię [której nie musimy myć po naleśnikach]. Szpinak odparowujemy, smażymy, aż zrobi się gęstsze niż na początku. Wtedy dodajemy serek topiony, przyprawy i mieszamy, aż składniki się połączą. Farsz przekładamy do miski. Myjemy patelnię, a w tym czasie farsz sobie odrobinę stygnie. Zabieramy się za zawijanie. Naleśniki smarujemy grubo farszem, zawijamy w rulon i układamy na talerzu. Przed podaniem naleśniki podsmażamy na patelni z odrobiną masła. Dwa-trzy naleśniki powinny wystarczyć dla największego twardziela.

Królem wszystkich mięs jest dla mnie w sposób bezdyskusyjny wołowina. Od dłuższego czasu polowałem na kawałek porządnego czerwonego, krwistego mięsa, które mógłbym wziąć na ząb. Nie tam żaden mdły kurczak naładowany sterydami, czy żylasta wieprzowina, tylko najprawdziwszy kawałek dużego zwierza.

[Przepiękny stek - fot. Flickr by FotoosVanRobin]

W Tesco [ gdzie swoją drogą mają bardzo dobry dział mięsny] zakupiłem w końcu porządny stek wołowy. Około 36 zł za kilogram. Wybrałem ładny zgrabny kawałek o wadze około 400 gram.  Różowo-czerwony, soczysty, sprężysty. Wprost idealny. Mój wymarzony stek, który miałem zamiar usmażyć i zjeść.

Wszystkie dobre przepisy mówią, że stek wołowy powinno przyrządzać się bez większych ceregieli. Bez marynowania, nacierania, smarowania. Jedyne niezbędne składniki porządnego posiłku to mięso, sól oraz pieprz. Resztę funduje natura. Stek smażymy na grillu lub patelni. Najpierw z jednej potem z drugiej strony. Nie dźgamy widelcami, nie nadkrajamy, tak by cały sok i magia steku pozostała w jego wnętrzu. Jak tylko wrzuciłem mój posiłek na patelnie rozniósł się przepiękny, nieporównywalny z niczym innym, zapach. Świerza, wyrazista woń smażonego mięsa. Nie odór wieprzowiny, nie mdły zapach podsmażanego kurczaka, tylko najpiękniejszy zapach jaki może wydać z siebie jedzenie. Zapach, który obiecuje wyśmienitą ucztę.

[stek "przed"]

Ja wybrałem wersję dobrze wysmażoną na pierwszy raz, żeby nie dać plamy i nie zmarnować sztuki mięsa, jeśli nie zasmakuje mi mięso w formie bardziej niedosmażonej.  Teoretycznie mięso powinno się obrócić jedynie dwa razy przy smażeniu, jednak żeby dobrze wysmażyć stek przewróciłem go kilka razy. Smażyć trzeba koniecznie z pokrywką, jeśli robi się to w kuchni a nie na grillu. Pryska wkoło niemiłosiernie.

Na talerzu stek, po usmażeniu, prezentuje się przepięknie. Sprężysty, brązowy, pachnący:

[stek "po"]

Samo jedzenie było prawdziwą ucztą. Krojenie ostrym nożem gorącego mięsa, przecinanie sprężystych włókien. Nadziewanie na widelec i droga do jamy chłonnej było prawdziwą zapowiedzią rozkoszy. W ustach mięso było nie całkiem twarde, sprężyste, zaskakujące soczystością. Czuć było wyrazisty i przyjemny smak wołowiny, delikatną sól i pieprz. Poezja i niezapomniane doznania. Zjadłem go bez żadnych dodatków żeby nie zepsuć efektu uczty smakowej.

Polecam spróbować przygody z prawdziwym stekiem, z prawdziwym kawałem mięsa. Wrażenia niezastąpione.

    Tak więc czas trochę z estetyzować wojnę, przedstawić historię a’la Makłowicz. Food Fight, ciekawy filmik zrealizowany przez wytwórnię (?) TouristPictures. Prezentuje on oryginalne podejście do konfliktów zbrojnych począwszy od WWII do okupacji Iraku. Wszystko jak sam tytuł sugeruje zobrazowane jest przez różne gatunki jedzenia charakterystyczne dla danych krajów. Dużo zabawy daje odkrywanie kto jest jakim jedzeniem więc nie będę wam tego psuł, polecam obejrzeć w spokoju…

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=e-yldqNkGfo&hl=pl]

    Jeśli oglądając nie mogłeś rozwikłać tajemnicy jakie konflikty są tam odgrywane lub jakie jedzenie reprezentuje jaką nację polecam zajrzeć na stronę twórców filmu – Food Fight.

PS – mi najbardziej podoba się Pearl Harbour, a najobrzydliwsze ą sajgonki i cały ten żółty catering… fuj.

A przygotowania do świąt trwają dalej :/