Jadąc ostatnio samochodem, w radiowej Trójce usłyszałem zapomnianą, genialną piosenkę… potem kolejną. Gdybym miał depresję to z pewnością wyleczyłyby mnie one ze wszystkich objawów, jednak ona po prostu wprowadziły mnie w świetny humor. Niezwykłe, porywające – pure energy, pure happiness.
Phil Collins – Wear my hat
[youtube=http://pl.youtube.com/watch?v=JlklbPvKfb4]
Phil Collins – Dance into the light
[youtube=http://pl.youtube.com/watch?v=_E6Le1Ooi8I&feature=related]
Potem usłyszałem kolejne melodie. Uderzenie w całkowicie drugi biegun – dwie inne genialne piosenki Collinsa – nostalgiczne, smutne i skłaniające do przemyśleń. Taki chillout na smutno.
Phil Collins – Another day in paradise
[youtube=http://pl.youtube.com/watch?v=ftlYLcEW_I4]
Phil Collins -In the air tonight
[youtube=http://pl.youtube.com/watch?v=Gz7gajAb2ww&feature=related]
I za to chyba właśnie trzeba muzykę choć czasem pokochać, że ma tak ogromny wpływ na nasze emocje. Za to ze 3-minutowy utwór może nasz dzień zasnuć chmurami, a czasem zamienić go w pasmo uśmiechu.
Wiosna- pojawiły się wczoraj u mnie bociany, dziś muchy, a ja czuje się naładowany pozytywną energią… Wszystko jest proste, wszystko jest piękne, ze wszystkim sobie poradzę. Wiosna. Darmowa energia po długiej porze ciemności (bo zimą tego nazwać nie można), którą pochłaniam nie wiem kiedy i nie wiem jak, działa na mnie niczym narkotyk. Jestem na najprawdziwszym naturalnym haju. Wiosna plus trochę pracy w to włożonej. Magisterka napisana, praca załatwiona, słońce świeci, ktoś mnie kocha, ja kogoś kocham. Co więcej chcieć?