Dzień pierwszy [9 VII 2010]

Pierwszy dzień jeszcze w okrojonym składzie osobowy, jednak przy dopisujących humorach i świetnym klimacie imprezy. Słońce, wakacje, odrobina alkoholu [ najlepsze wściekłe w Antykwariacie]  i muzyka bliska sercu.

• Around the Blues – zespół który występował „w nagrodę” za wygranie zeszłorocznej małej sceny, ale jakoś miałko wypadł przy pozostałych uczestnikach festiwalu. Blues bardzo poprawny, wszystko ładnie, ale jakoś brakowało w ich graniu luzu, tego „feelingu” i zabawy. Wokalistka o ładnym głosie, nie radziła sobie ze sprzedaniem klimatu. Nie czuła tego. Nigdy chyba nie  była biedna, pijana, bezrobotna ani zdradzona przez mężczyznę.  A bez tego nie da się szyć bluesa. Najlepiej wiedział to Rysiek Riedel.
• Magda Piskorczyk Trio – wokalista o utrwalonej już renomie zarówno w kraju jak i za granicą. Świetny kontakt z publicznością, fajny śpiew bluesowym growlem, ale trochę zbyt dużo show a za mało dobrego bluesa. Świetne afrykańskie kawałki i fajny imydż a’la Janis Joplin. Oryginalna, z dobrym kontaktem z publicznością
• HooDoo Band – Nie wiem czemu zespół ten tak „wysoko” występował, przed samą gwiazda wieczoru, bo mi jakoś nie podpasował. Bardzo fajni instrumentalnie, trochę może nawet hałaśliwi w natłoku instrumentów. Wokalista o niezbyt silnym głosie, ginął za muzyką. Chórek w którym występowała była laureatka idole Ala Janosz poza wyglądaniem i choreografią także niewiele wnosił do całokształtu. No ale na pewno nie można im odmówić energii. Duży minus to pozerskie wrażenie, lanserskie bujanie się po festiwalu i ogólne nie pasowanie do mojego rozumienia bluesa.
• Joe Louis Walker – Tak samo jak w zeszłym roku gwiazda wieczoru przybyła z krainy prawdziwego blueas. Po raz kolejny sprawdziło się, że w czarnoskórych wykonawcach tkwi luz i spokój dzięki któremu blues jest naturalny, energiczny i głęboki. Joe Louis Walker stał się trochę niezamierzoną gwiazdą, ponieważ w międzyczasie, kiedy został już zabookowany na Noce, wygrał najważniejszą nagrodę przemysłu za płytę „Between a Rock and the Blues”. Monia robiła dla radia wywiad z Walkerem, który wyszedł bardzo fajnie, a ja miałem nawet okazję tłumaczyć jego wypowiedzi. Na koncercie wszystko wypadło elegancko. Gitary, harmonijka, sporo energicznego grania, kilka na prawdę fajnych spokojnych kawałków bardziej bujających. Zespół który towarzyszył Joe Louisowi Walkerowi na prawdę na dobrym poziomie. Bardzo dobrą robotę wykonał też towarzyszący mu młody bluesman, który wykonał kilka swoich kawałków, w tym świetny „I was in the room with Jimmy”. Na koniec podczas bisów na scenę weszła Deborah Coleman i razem wykonali kilka kawałków razem, wykonując świetny numer z przekazywaniem sobie gitary w trakcie grania i graniem zza pleców drugiej osoby. Świetne podsumowanie pierwszego dnia.

Dzień drugi [10 VII 2010]

• Blue Machine – młody zespół krakowsko-białostocki z olbrzymią energią. Świetny instrumentalnie i bardzo dobry wokalnie. Dużo energii w grze na harmonijce, w harmonijkowych „pojedynkach” wokalisty z członkami zespołu. Zespół bardzo mocno zaczął i rozruszał publiczność. Grali klasycznie i energicznie. Jeśli organizatorzy potrafiliby zebrać więcej takich zespołów to amfiteatr zostałby rozniesiony na kawałki. Z ciekawostek to w nocy spotkaliśmy ekipę z Blue Machine na kebabie po koncercie i mieliśmy okazję pogratulować im świetnego występu.
• Meena Cryle & Chris Fillmore Band – Wokalista z Austrii, zespól mieszany, chyba w większości z UK lub coś w tym stylu. Dziewczyna miała świetny głos. Mocą dorównujący Janis Joplin. Aparycja za to bardziej w stylu country. Grali długo, było fajnie, ale bez rewelacji.
• Deborah Coleman – Czarnoskóra wokalistka oraz gitarzystka. Z pewnością nie można odmówić jej zdolności i świetnych aranżacji gitarowych. Były dłuuugie riffy, skomplikowane jammy i sporo bluesowego bicia po strunach. Wydaje mi się jednak ze ogólnie wypadło to trochę zbyt monotonnie, zbyt technicznie i trochę za mało klimatycznie. Nic chyba nie pobije pod tym względem Boo Boo Davisa z zeszłego roku…

***

I już po kolejnych Nocach. Zostało mi sporo fajnych zdjęć (aparat się spisuje), wspomnienia i festiwalowa koszulka (zakupiona w bardzo okazyjnej cenie). I kolejna porcja zapału żeby szlifować zaniedbywane regularnie granie na harmonijce. Moim zdaniem Olsztyńskie Noce Bluesowe to najbardziej energetyczna impreza olsztyńskiego sezonu kulturalnego. Więc do kolejnych jubileuszowych Nocy. Będą XX, więc zapowiada się huczna impreza. Chodzą słuchy, ze może pojawi się Joe Bonamasaa…

Galerie moich zdjęć na Flickrze:

• pierwszy dzień
• drugi dzień

I dzień:

Poszliśmy posiedzieć na Targu Rybnym, wypić piwka, posłuchać polskich kapel biorących udział w konkursie „Twój Blues poleca” (czy Twój Blues rekomenduje?), ale poziom niestety nie za wysoki. Grają, śpiewają, ale każdy tak samo i podobnie do siebie. Brak czegoś. Albo przyjechały zespoły z dolnej półki, albo słabo u nas z bluesem… i wszyscy chyba ze Ślaska. To ja jż wiem co się stało z tymi górnikami co ich z kopalni pozwalniali..

Potem poszliśmy do amfiteatru zająć miejsca dla większej ekipy, którą się wybieraliśmy. W amfiteatrze, bardzo fajnie wyremontowanym kilka nowości, ale jedna zasadnicza in plus: całkowity zakaz spożywania alkoholu, poza kawiarenką w podziemiach. Bardzo dobry pomysł, ochroniarze pilnowali rzeczywiście tego i było bardzo spokojnie. Razem z zakazem palenia papierosów, dało to miłą atmosferę, wręcz rodzinną.

Na dużej scenie po trzy zespoły na dzień. Pierwszy zawsze z polski, laureat zeszłorocznego konkursu Twojego Bluesa, gdzie nagrodą jest właśnie duża scena. W piątek było Puste Biuro – soulowy w sumie zespół średniej klasy, poprawny w sumie, ale najlepiej wyszły im i tak covery co chyba świadczy trochę… Jako drugi zespół bluesowy z Niemiec – B.B. & the Blues Shacks. Blues z Reichu… najpierw pojawia się uśmieszek, ale potem opada szczęka. Są fenomenalni. Kręcą niesamowitą imprezę, ludzie szaleją, zabawa na całego na scenie i trybunach. Grają bardziej skocznego rock’n'rollowego bluesa w stylu lat pięćdziesiątych. Jak potem sprawdziłem nazywa się to West Coast Jump Blues. Publiczność przez nich rozgrzana maksymalnie dostaje gwiazdę wieczoru Livin Blues Xperience z Holandii, zespół który kiedyś był sławny, teraz trochę podupadł i powoli stara się wrócić. Zagrali bardzo ładnego bluesa, ale niestety nie było w tym tyle energii i duszy co u Niemców. Poza tym nie dali żadnego ze swoich hitów poza „Black Spider Woman”. Szkoda. Nie zagrali nawet żadnego bisu. Holendrzy jakoś nie dali się poczuć.impreza się skończyła i o 2 byłem w domu.

httpv://www.youtube.com/watch?v=Fo-JM8_FCp4

II dzień

Znowu na 17 na Targ Rybny. Tam zaczęło się bardzo fajnie od Marka „Makarona” Motyki, który solowo zagrał klasycznego gitarowego bluesa w najlepszym stylu delty Mysysypy. Blues w gwarze śląskiej wydawałoby sę rzecz śmieszna, ale okazało się bardzo autentyczne i dobrze brzmiące. Przyjemne skojarzenie z takimi mistrzami jak Blind Willy Johnson i filmem Soul of a Man. Po nim wyszły już jedynie gorsze zespoły, a potem okazało się że w konkursie Makaron nie wygrał, a jakiś zespolik z dziewczynką na wokalu. Hmm, nie umieją docenić chyba autentycznego bluesa, wolą bezrefleksyjne kalkowanie tego ze stanów, co i tak się nigdy nie uda.

Przed 20 znowu trzeba zająć dobre miejscówki pod budką akustyków (pod dachem w razie deszczu i oparciem dla pleców).  Koncert zaczyna się znowu od Polaków. Katarzyna Cygonek i Tomi Band czy coś takiego. O wiele lepiej niż Puste Biuro z wczoraj, ale jak to w Polsce, jakoś nie do końca. Wokalistka miała fajny głos, bardzo niski i była bosa, to chyba wszystko co zapamiętałem z ich występu i mieli jedną fajną piosenkę… Po 21 zaczęła się transmisja radiowa, na scenę wyszedł Boo Boo Davis, prawdziwy murzyn z delty co za młodu bawełnę był zbierał (ale robił to na farmie swojego ojca, więc obszarnik ;]) i od razu zaskarbił sobie publiczność mamrocząc coś w ichniej gwarze. Ciekawa osobowość, fajna muzyka. Moje pierwsze zetknięcie z prawdziwym bluesem na żywo. Prawdziwy „czarny” blues to coś całkiem innego niż to co grają u nas.  Mam wrażenie że najbardziej jak polskie zespoły mogą zbliżyć się do grania „czarnego” bluesa to poprzez ubranie się na czarno… hehehe, wystarczyło popatrzeć na strój i muzykę niektórych  zespołów – patrz.: Puste Biuro. Nawet na koncercie Claptona w zeszłym roku czuć było że brak mu tej „czarnej” charyzmy choć technikę ma opanowaną.

httpv://www.youtube.com/watch?v=nXFTmWNZ62k

Boo Boo i jego zespół dali dobry show. Po nich wyszła gwiazda wieczoru imperator (podobno) muzyki soul Otis Clay wraz z całkiem sporym zespołem. I znowu, ten soul w porównaniu z naszym soulem to dwa światy. Czarni mają chyba większe dusze bo muzyka duszowa im wychodzi lepiej i jest bardziej poruszająca. Mr. Otis zagrał dość spory koncert, fajne kawałki do bujania się, sporo nastrojowych, świetny kunszt muzyczny, performerski i genialne wrażenie na żywo. Ogólnie czuć było powrót do złotych lat soulu, ten klimat lat 70tych, trochę 80tych. Otis miał śmieszą marynareczkę w stylu tamtych lat i ogólnie robił miłe wrażenie starszego pana. Na scenie dużo zabawy, wykonawcy roześmiani, weseli, to się udziela od razu publiczności. Biali tego nie potrafią? Wieczór był świetny. Podniósł Noce na kolejny level. Ciekawe co w takim razie za rok?

Podsumowanie:

Baaaardzo fajna impreza. Karnet niesamowicie tani – 39 zł w przedsprzedaży za dwa dni zabawy.

Całego bootlega z Nocy można obejrzeć na youtubie w kanale Horacy67

Poniżej niezły mix coutry – bluesowy Road to Nashvegas. Odkryłem ten kawałek dzięki temu koncertowi i zapadł mi w ucho. Dan Tymiński robił bluesową muzykę m. in do filmu „Bracie gdzie jesteś”:

httpv://www.youtube.com/watch?v=_uRrcOzmgQY

Poniżej drugie z odkryć. Robert Randolph i jego pedal steel guitar (aka elektrczna gitara hawajska) dziwne urządzenie pomiędzy pianinem a gitarą elektryczną, które daje niesamowite dźwięki i jak wygląda z miny Roberta chyba dużo radości. Kolejna świetna melodia:

httpv://www.youtube.com/watch?v=Nw9xvy1DWsk

W drugiej i jak dotąd ostatniej edycji w roku 2007 ponownie zebrała się banda Guitar Heroes i pokazali co umieją. Gościnnie wystąpił Bill Murray

Gorąco polecam!!!

• Tutaj możecie obejrzeć składankę obu festiwali na Youtubie.