1. Disable parent menu links – jeśli z jakiegoś powodu chcemy zablokować w menu linki-rodziców. Od niedawna można to zrobić ręcznie z poziomu „menu” z wordpressa. Niemniej plugin wart uwagi przy skomplikowanych projektach, gdzie mamy skomplikowaną strukturę stron.

2. Simple page ordering – pozwala poukładać strony zgodnie z naszym zapotrzebowaniem. Podobnie jak poprzedni, część jego możliwości została już wbudowana w wordpressa (rozbudowane tworzenie własnych menu – jak tu nie lubić tego systemu!), niemniej w dużych projektach pomaga zachować porządek w strukturze stron.

3. Display widgets – pozwala zarządzać widgetami w sidebarach w sposób jaki moglibyśmy sobie tylko wymarzyć. Każdy widget możemy oznaczyć tak by wyświetlany był tylko na określonej przez nas stronie, lub tylko na niej się nie pojawiał. Bardzo pomocne w praktycznie każdym projekcie większym niż blog. Genialnie łączy się z możliwościami frameworków typu PlatformPro.

4. List category posts – Jeśli potrzebujemy wysupłać z całego loopa jedną kategorię postów i umieścić ją w konkretnym miejscu, to potrzebujemy właśnie tego narzędzia. Przydatne jeśli nie chcemy, nie umiemy, lub nie opłaca nam się inwestować czasu w grzebanie w php (tworzenie szablonu strony dla jednej wybranej kategorii postów). Za pomocą shortcode, ID kategorii oraz szeregu zmiennych tworzymy listę najnowszych wpisów z jednej, lub kilku kategorii i umieszczamy gdzie chcemy. W środku tekstu czy w sidebarze, czego nie umożliwia opcja dodawania kategorii jako podstron przy tworzeniu własnego menu.

5a. Page peel - mały flashowy gadżet, który montuje nam w rogu strony odginającą się kartkę, która jest jednocześnie linkiem i pozwala wrzucić obrazek. Po najechaniu strona odgina się tworzą ciekawy efekt. Niestety małe możliwości modyfikacji

5b. Page cornr – prosty pluginek podobny do page peel wykorzystujący jquery. Mniej atrakcyjny graficznie, ale bezpieczniejszy dla szerszego grona przeglądarek i dający większe możliwości modyfikacji.

6. Simple contact form – prosty i jednocześnie rozbudowany w możliwościach automat do kontaktów. Dość łatwa modyfikacja css i wklejanie za pomocą shortcode’ów. Nic się nie zawiesza, nic nie koliduje z przeglądarkami.

7. price-calc – dosyć trudna do nauczenia składnia, ale zainwestowanie czasu w naukę tego pluginu odwdzięcza się dużymi możliwościami tworzenia kalkulatorów online. Plugin nie wybacza żadnej spacji, więc trzeba dużo cierpliwości w wyszukiwaniu błędów wykrzaczających całe równanie. Nie znalazłem wśród pluginów nic lepszego i bardziej elastycznego.

8. Sierotki – Prosty plugin pomagający poradzić sobie z problemem sierot i wdów. Pomaga tam gdzie nie działają napisane pod inną składnię i gramatykę pluginy do zarządzania typografią. Polski!

Wszystkie pluginy dostępne są w oficjalnym katalogu pluginów na wordpress.org

zdj. jjz @ Flickr

Michael Chabon – Związek Żydowskich Policjantów, to książka którą od dawna planowałem przeczytać. Zaczęło się od wzmianki w literackim dodatku do Polityki, który czytałem wylegując się na złotych plażach polskiego Bałtyku. Potem trafiłem na „Związek…” przeglądając laureatów nagród z dziedziny literatury SF. Hugo, Nebula, Locus i całe multum innych nagród. W 2008 roku ta książka zgarnęła co tylko się dało na rynku powieści science-fiction! To wystarczająca zachęta.

Tłem fabularnym jest historia alternatywna. Przewijają się takie hasła jak: III republika rosyjska (podbita przez Niemcy), bomba atomowa w Niemczech w 1946 roku. To niektóre z różnic w kontinuum czasowym Chabona. Są zarysowane bardzo subtelnie, podawane dyskretnie, teoretycznie nie oddziałują bezpośrednio na akcję, ale dodają smaczku całej historii. Jak czytam, że bomba atomowa została zdetonowana w Niemczech w 1946 roku to od razu zaczyna mi mózg pracować i odkrywamy nowy poziom fabuły, w którym zaczynam sobie wyobrażać jak taki świat może wyglądać. Uważam że dobrze skonstruowany, spójny świat to jeden z elementów sukcesu. W tej kwestii jest punkt. Na dodatek bardzo wiarygodnie czyta się też książkę pod kątem odniesień do kultury żydowskiej i jej subkultur. Wielokrotnie pojawia się w recenzjach „Związku…” określenie twórczości Chabona jako mixu Singera i Chandlera. Trafnie. Jest soczyście, wiarygodnie i barwnie.

Nie o to jednak w tej książce chodzi. To przecież kryminał. Czysty, klasyczny i nawiązujący do najlepszych wzorców noir. Jest rozwiedziony policjant z wydziału zabójstw, który chleje, mieszka w hotelu i kopci jak lokomotywa. Jest ciągle na kacu, prawie zawsze obity i lubi ściągać na siebie problemy. Klasyk. Jest on też, jak wskazuje tytuł, nie tylko policjantem, ale też żydem z całym bagażem kultury na pograniczu tradycji i nowoczesności. Niewierzący, ale praktykujący kulturę żydowską. Pochodzący z rodziny dotkniętej piętnem holocaustu i społeczeństwa, które z narodu tułaczy musiało stać się narodem pionierów północy.

Fabuła książki (bez zbędnych spoilerów) opowiada o schyłku żydowskiej kolonii która powstała na Alasce po klęsce państwa Izrael w 1948 roku. Po 60 latach kolonia, zgodnie z umowami ma zostać z powrotem anektowana do USA. Zabójstwo pewnego ćpuna okazuje się być czymś więcej i nagle pozornie nic nie mające ze sobą wspólnego wydarzenia układają się w pokaźnych rozmiarów spisek. A w samym środku wydarzeń kręci się skacowany, zmiętolony policjant – Meyer Landsman.

[Szemec Berkowitz - pół indianin, pół żyd - partner Meyera]

Prawdziwa literatura. Nie jest to miałki kryminał ze Skandynawii, pełen dziwaków. To pełnokrwisty, klasyczny majstersztyk. Czytając go czuć, że nie jest to napisana na kolanie powiastka. Bohaterowie książki mają prawdziwe osobowości, prowadzą prawdziwe dialogi i żyją w całkiem realnym świecie. Nagrody zasłużone. Książka zdecydowanie godna polecenia.

A smaczek na zakończenie taki, że do ekranizacji przymierzają się bracia Coen… śnieg, zbrodnia, policjanci… już raz im się udało zrobić całkiem niezły film z tymi motywami. Ostatnio milczą w tym temacie, ale oby to oni.

zdj. AngerBoy @ Flickr

Zarządzanie kontem na zasadzie folderów i plików.

System który intuicyjne jak w windowsie ( taa…) pozwala na głównym koncie bez zakładania jakichś subkont czy innych wymysłów sortować swoje pieniądze. Jeśli chcę np odłożyć sobie na nowy obiektyw do aparatu, to zakładam katalog „obiektyw” i wrzucam do niego 100 zł miesięcznie, albo ustalam że automatycznie będzie co miesiąc przelewane w ramach wewnątrz-kontowych operacji 100 zł na zabezpieczony folder.  Ustawiam poziomu dostępu do folderów, tak by ustalić np folder, z którego pobierają bankomaty, zabezpieczyć jakiś żeby nawet jak się skończy kasa w głównym folderze to przy wybieraniu kasy z bankomatu nie naruszyło go. I w drugą stronę można ustawić by hierarchię folderów w jakiej kolejności mają być opróżniane. Proste!

Do tego oczywiście jak na pulpicie nawigacja kliknięciem lewym i prawym przyciskiem, swobodne przeciąganie  Wymagać to będzie większego wyedukowania klientów w zakresie technicznym, ale ja osobiście bardzo chciałbym coś takiego móc używać… bo obecnie wkurzają mnie bankowe systemy online.

To tak pokrótce mój pomysł. Technologicznie jest to chyba możliwe, a jak coś to spece od kodowania na pewno dali by radę zaprojektować jakiś podobny, bezpieczny system. Pewnie za jakiś czas dowiem się że coś takiego będzie wprowadzane, jak było z pomysłem na portal kulinarny, w którym wpisujesz co masz w lodówce, a system podpowiada ci potrawy…. Może tak być i tym razem, niemniej niech wszyscy pamiętają że to był mój pomysł… Bo ze mnie taki Marconi, kiedy takie Bell’e moje pomysły wykorzystują. Ale widać taki los…

ilustracja:  Vandys @ Flickr

Banki internetowe są nudne… i dość skomplikowane w porównaniu z innymi interfejsami z którymi się stykamy. Każdego banku trzeba się praktycznie uczyć od nowa, bo niby chodzi o to samo (pieniądze) to każdy system oferuje inne rozwiązania. Korzystam z multibanku i mbanku i pomimo że teoretycznie to ta sama grupa bankowa to interfejsy są diametralnie różne i o dziwo to mbank (czyli najbardziej postępowy, bo online, bank) wypada gorzej. Ale nie o porównanie banków mi chodzi lecz nowy pomysł, który moim zdaniem mógłby zwiększyć UX (user experience) korzystania z banków. Może czas na kolejny krok w e-bankowości? Mam taki pomysł, który chodzi mi po głowie od dłuższego czasu

Zarządzanie kontem na zasadzie folderów i plików.

System który intuicyjne jak w windowsie ( taa…) pozwala na głównym koncie bez zakładania jakichś subkont czy innych wymysłów sortować swoje pieniądze. Jeśli chcę np odłożyć sobie na nowy obiektyw do aparatu, to zakładam katalog „obiektyw” i wrzucam do niego 100 zł miesięcznie, albo ustalam że automatycznie będzie co miesiąc przelewane w ramach wewnątrz-kontowych operacji 100 zł na zabezpieczony folder.  Ustawiam poziomu dostępu do folderów, tak by ustalić np folder, z którego pobierają bankomaty, zabezpieczyć jakiś żeby nawet jak się skończy kasa w głównym folderze to przy wybieraniu kasy z bankomatu nie naruszyło go. I w drugą stronę można ustawić by hierarchię folderów w jakiej kolejności mają być opróżniane. Proste!

Do tego oczywiście jak na pulpicie nawigacja kliknięciem lewym i prawym przyciskiem, swobodne przeciąganie  Wymagać to będzie większego wyedukowania klientów w zakresie technicznym, ale ja osobiście bardzo chciałbym coś takiego móc używać… bo obecnie wkurzają mnie bankowe systemy online.

To tak pokrótce mój pomysł. Technologicznie jest to chyba możliwe, a jak coś to spece od kodowania na pewno dali by radę zaprojektować jakiś podobny, bezpieczny system. Pewnie za jakiś czas dowiem się że coś takiego będzie wprowadzane, jak było z pomysłem na portal kulinarny, w którym wpisujesz co masz w lodówce, a system podpowiada ci potrawy…. Może tak być i tym razem, niemniej niech wszyscy pamiętają że to był mój pomysł… Bo ze mnie taki Marconi, kiedy takie Bell’e moje pomysły wykorzystują. Ale widać taki los…

ilustracja:  Vandys @ Flickr

Przepis nie jest ani klasyczny na amerykańskie pancakes, ani na na rodzime racuchy na sodzie. Połączyłem, jak mi się wydawało najlepsze cechy obu pomysłów i dzięki temu są mniej kaloryczne niż amerykańskie (bez masła) i bogatsze smakowo niż rodzime (cukier puder+olej).

Przepis:

• dwie szklanki mąki
• półtorej szklanki mleka
• 1/3 szklanki cukru pudru
• dwa jajka
• czubata łyżeczka sody
• trzy łyżki oleju
• do przyozdobienia: cukier puder, dżem, lejący miód, syrop klonowy, bita śmietana (co kto lubi lub wszystko na raz…)

Składniki są oczywiście bardziej na oko… Wszystko wrzucić do garnka i zmiksować do konsystencji gęstej śmietany. Ciasto nie może być zbyt lejące bo będą problemy podczas przewracania. Patelnie rozgrzać do średniej temperatury. Na jednej stronie smażyć aż pojawią się bąbelki (zazwyczaj kilkadziesiąt sekund). Potem szybko przewracamy, tak żeby nie rozlały nam się i zachowały kształt (Z tego powodu pankejski nie mogą być za duże bo się rozlecą przy przewracaniu). Przewracamy tylko raz. Pieką się bardzo szybko, więc potrawa jest ekspresowa. Optymalny rozmiar to 10-12 cm średnicy. Z podanych składników powinno wyjść 8-9 średniej wielkości pankejków.

Są przepyszne, lekkie, mają chrupiącą skórkę kiedy są świeże. Podawać można klasycznie z syropem klonowym, posypane cukrem pudrem, z dżemem… lub wszystkim naraz!

Założyłem mikroagencję kreatywną o przedziwnej nazwie Must Eat Brains. Projektuje, rysuje, trochę koduje. Czerpie z tego dużo satysfakcji. Są momenty kiedy np. po dwóch godzinach szukania jednego przecinka, który rozwala całą stronę udaje mi się w końcu rozwiązać problem. Wtedy jest świetnie. Tak samo świetnie jest jak skończę rysunek, plakat, reklamę, nad którą siedziałem pół nocy dłubiąc na tablecie. Zobaczę co udało mi się stworzyć i widzę że jest to coś fajnego. Coś co jest wytworem moich rąk, mojego umysły i narzędzi którymi kierowałem. Uczucie, którego bardzo mi brakowało.a czasem bywa trochę stresu, jak gonią terminy, coś idzie nie po mojej myśli. Czasem jest też trochę stresu. Terminy, spotkania, ZUS, pieniądze i pewna presja, która zawsze jest, bo posiadanie firmy to przecież dla mnie jednak terra incognita.

Najlepsze jest jednak to, że wszystko co zrobię jest „moje”. Moje rysunki, moje projekty, moje layouty. Idąc dalej, są też moje kontakty, moje pieniądze, moje problemy i moje terminy. Każdą kolejną rzecz którą zrobię, odkładam do swojego wirtualnego woreczka i to już ze mną zawsze zostanie. Mogę się tym pochwalić, lub za to wstydzić (a to już inna sprawa). Pracuję na siebie i swoją markę, czyli coś czego rzadko doświadczymy pracując dla kogoś.

Co i raz uświadamiam sobie, że tak na prawdę to umiem wciąż bardzo mało. Nie jestem wykształconym artystą, nie jestem informatykiem. Po prostu lubię się uczyć. I muszę to robić nieustannie, bo każde zlecenie niesie ze sobą wyzwanie. Podobnie jest z kontaktami z klientem. W tej materii też się wiele uczę. Z projektu na projekt umiem ciut więcej i miejmy nadzieję przy kolejnych tego typu sprawach będzie mi szło ciut łatwiej/szybciej. Jak musiałem narysować ręcznie 56 autorskich, pełnokolorowych ilustracji do publikacji to szybciutko odświeżyłem moje zardzewiałe zdolności artystyczne.

[jedna z 56 ilustracji - ta akurat z wartym zapamiętania przesłaniem, które przydaje się w mojej pracy]

Cały czas pracuję w bibliotece, to świetna praca (i ludzie) i nie chcę z niej w żadnym wypadku rezygnować. Muszę jedynie popracować nad zarządzaniem czasem. Osiem godzin w budżetówce, kolejne kilka godzin jako prezes, do tego jeszcze życie rodzinne i towarzyskie. Plus relaks i sen. Dużo tego i ciężko czasem pogodzić wszystko nie robiąc sobie tyłów. Niemniej póki co daję radę. Bo prawdą jest że im więcej mamy zajęć tym więcej mamy czasu. Liczę na to że po rozkręceniu firmy i nabyciu odrobiny doświadczenia będę potrzebował relatywnie mniej czasu żeby obgonić firmę. Jednak kto wie czy w odległej przyszłości nie będę musiał dokonać wyboru, którą drogą chcę pójść…

Kolejna kwestia to ta, że w końcu mam szansę na akumulację kapitału. Nie jestem już tylko konsumentem który tyle co zarobi to wyda i wydali. Zajmując się jakby na to nie patrzeć pracą, która jest twórcza, kumuluje dobra intelektualne, które będą moim kapitałem. Miło mi jest pomyśleć że moi potomkowie bądź spadkobiercy będą mogli spojrzeć na coś co zrobiłem (plakat, okładkę, stronę, ilustrację) i powiedzieć że to zrobił mój dziadek. Mam nadzieję że tędy droga do wyjścia z zaklętego kręgu: praca, kredyt, konsumpcja.

Poniżej tak na szybko zebrane kilka plusów i minusów które już teraz, po kilku (zaledwie) miesiącach działalności mogę zwerbalizować. Jakby to kogoś interesowało:

plusy:

• niezależność
• możliwość poznania nowych, ciekawych ludzi
• ile zrobisz tyle masz
• robisz coś realnego, a nie przysłowiowo przekładasz papierki z jednej kupki na drugą
• kreatywność i satysfakcja z pracy
• prawdziwe pieniądze w porównaniu z budżetówką
• akumulacja kapitału i wytwarzanie dóbr intelektualnych

minusy:

• praca 24h/7, a urlop to pojęcie względne
• terminy, terminy, terminy
• nie może się nie chcieć (a czasem każdemu się zwyczajnie nie chce)
• dużo drobnych spraw, o których musisz pamiętać
• ile zrobisz tyle masz
• pełna odpowiedzialność za wszystkie działania

Muszę jeść mózgi, ale póki co mam przy tym niezłą zabawę.

Jest rok 2040, na planecie Carpathia od dziesięciu lat rozwija się osiedle ziemskich kolonistów, miasto Forthaven. Żyje w nim kilkadziesiąt tysięcy osób. Niespodziewanie dowiadują się oni, że są najprawdopodobniej ostatnimi przedstawicielami gatunku ludzkiego, po tym jak na Ziemii atomowe mocarstwa przestały się dogadywać i puściły im rakietowe nerwy. Na dodatek jak to bywa na obcych planetach, kłopoty grożą nie tylko ze strony pozaziemskiej flory i fauny ale i od rządnych władzy współplemieńców. Może mało to odkrywcze, ale o dziwo świeże i ciekawie podane. Mi kojarzy się trochę (troszeczkę) z serialem „Ziemia 2″

. Serial ma kilka dobrych trailerów, oto jeden z nich:

Pod względem wizualnym serial „Outcasts” jest świetny. Kręcony był w RPA (Choć początkowo obstawiałem Nową Zelandię) i możemy w nim oglądać niesamowite plenery (Chmury schodzące z gór  to coś co robi wrażenie). Samo osiedle genialnie obrazuje jak mogłaby (lub jak będzie) wyglądać pozaziemska kolonia w pierwszym etapie jej rozwoju.  Centrum kolonii stanowi wrak statku, w którym mieszczą się wszystkie ważne urzędy, pomieszczenia medyczne i centrum dowodzenia. Jest to całkiem logiczne i co najważniejsze w takich przypadkach, jest to zwyczajnie ergonomiczne. Po co wyciągać sprzęt ze statku, jak można zostawić go tam i nadal korzystać. Reszta osiedla w dużej mierze to złomowisko żywiące się resztami przywiezionymi na transportowcach z matki Ziemii. Mi szczególnie podoba się idea ogrodzenia z pustych kontenerów. Proste i oczywiste wykorzystanie kolonizacyjnego złomu.  Wygląd bohaterów, wnętrz i przedmiotów jest solidnie realistyczny. Odpowiednio inny od tego co nas otacza i jednocześnie nie zalatuje Star-Trekiem. Podsumowując, sfera wizualna to bardzo mocny element serialu.

Postacie są różne. Nie rozwodząc się nad poszczególnymi bohaterami, to scenarzystom i reżyserowi udało się skonstruować ciekawe połączenie. Szkoda trochę, że niektóre z postaci zaczęły się rozwijać dopiero pod koniec serii i miałyby szansę pokazać pełnie swojego potencjału dopiero w kolejnych odcinkach. Bardzo podoba mi się pomysł wprowadzenia genetycznych nadludzi-autsajderów i  cała idea zwiadowców. Prezydent Tate jest świetnie dwuznaczny, a Julius Berger fascynująco zły (przypomina to trochę BSG). Fajny epizod ma też Jamie Bamber znany bardziej jako Lee Adama z BSG.

A teraz powrót do rzeczywistości. Serial został zamordowany po zaledwie 8 odcinkach, czyli po modnej ostatnio na wyspach krótkiej serii (7 odcinków 1 serii świetnego „Downton Abbey”). Jedną z przyczyn anulowania serialu był zarzut, że zbyt mało trafia w gusta widzów „głównego nurtu” oraz, że godzinne odcinki są zbyt długie na realia dzisiejszej telewizji (1h filmu plus reklamy i robi się z tego około 1,5 godziny czasu antenowego)

Serial ten ma moim zdaniem szansę stać się kultowy między innymi dlatego, że został wcześnie zamordowany przez twórców. Pomimo, że dane im było jedynie 8 odcinków twórcom udało się stworzyć ciekawą fabułę z dość dobrze wyważonymi proporcjami akcji, gadki i flashbacków. Spojlerując, muszę powiedzieć, że końcówka serii jest świetna i bardzo obiecująca. Fajnie budowany jest klimat, zdarzają się momenty wręcz mroczne. I gdyby właśnie w taki klimat poszli twórcy to film byłby świetny. Niestety lub stety nie jest dane nam przekonać się o tym ponieważ dalszych odcinków nie będzie. Dobry serial, jakim jest „Outcasts” mógłby stać się jeszcze lepszy, lub zepsuć się całkowicie. Podobnie sytuacja miała się z serialem Firefly. Kolejny dobry serial zamordowany nim miał okazję się wykluć.

A teraz kilka zagadnień problematycznych (ze spojlerami):

• Skąd na planecie diamenty z pięknym szlifem. Przez chwilę myślałem, że mogłyby to być „diatanaty” – czyli przetworzone prochy zmarłych. Pozwoliłoby to wyjaśnić wątek wcześniejszej obecności ludzi na planecie. Ocean spełniałby dla dawnej cywilizacji rolę cmentarza stąd w nim pięknie oszlifowane diamenty.
• Na jednym z forów ktoś zwrócił uwagę, że dziwny jest brak obecności wojskowych. Jedyne grupy wyposażone w broń to zwiadowcy (expeditionaries) i służba porządkowa. Mało prawdopodobne żeby ktokolwiek zdecydował się na wysłanie wyprawy kolonizacyjnej bez wsparcia wojska. No chyba ze w związku z napięta sytuacją polityczną w ramach patowego układu zdecydowano się na wysłanie w kosmos ludzi jako grupy niezależnej od nikogo. Taki hipisowski kosztowny eksperyment.
• Dziwi brak satelitów i aparatów latających. Przy organizowaniu wyprawy międzygwiezdnej bez problemu można wypuścić niewielkie satelity na orbitę. Szczególnie że nie trzeba ich wtedy wysyłać kosztowym rakietowym szlakiem do góry. Wystarczy je po prostu wypchnąć przez śluzę podczas okrążania planety. Podobnie w 2040 roku technologia autonomicznych aparatów latających powinna już być rozwinięta poza nasze wyobrażenie.
• Czy dla kolonii nie byłoby bezpieczniej mieć więcej niż jedno duże osiedle. A tak cała populacja około 70 tysięcy kolonistów gnieździ się w jednym osiedlu. Mało higieniczne i mało logiczne. Szczególnie że formalnie nie ma na planecie zagrożeń dla ludzi.
• Jak poradzono sobie z relatywizmem czasowym? Podróż na Carpathię z Ziemii trwa 5 lat, prędkość musi być podświetlna, ale zbliżona, więc na pewno musiał zachodzić efekt przesunięcia czasowego. Drugi statek przylatuje po dziesięciu latach. Z kolei znalezienie planety zdatnej do życia dla ludzi w odległości kilku lat świetlnych to absurd. Więc w to nagięcie fabularne bardzo ciężko mi uwierzyć.
• No i jest jeszcze sprawa „obcych” i hominidów na Carpathii. Wiadomo jedynie, że obcy wykończyli wcześniejszych ludzkich mieszkańców, ale jeśli są gatunkiem autochtonicznym to jakim cudem ludzie mogli się w ogóle rozwinąć na planecie razem z tak agresywnym gatunkiem. Ponadto nawet jeśli dawali radę, to są dwie opcje, albo ludzie na Carpathii powstali niezależnie jako analogiczny gatunek do ludzi z Ziemii, albo obie planety zostały zasiedlone w prehistorii przez kosmiczną nadcywilizację ludzi i tym samym zarówno Ziemia jak i Carpathia są dawnymi koloniami  ludzkimi. Z tym że ta ostatnia jest już zasiedlana po raz drugi. Niemożliwe wydaje się to aby to z Carpathii skolonizowana została ziemia, gdyż cywilizacja do tego zdolna musiałaby pozostawić namacalne ślady swojego istnienia nawet po całkowitej zagładzie. Skomplikowane i ciekaw jestem jak z tego mieli zamiar wybrnąć scenarzyści.

I takich dyskusyjnych spraw jest jeszcze więcej, jednak tym bardziej uważam że „Outcasts” to ciekawy serial ponieważ pobudza do myślenia.

Rzym to ciekawe miasto. Wybraliśmy się tam, jak zawsze zaledwie na kilka dni, a jednak zdołaliśmy nie tylko zobaczyć większość sztandarowych zabytków stolicy Włoch, ale i poczynić kilka obserwacji o charakterze cywilizacyjno-społecznym. Nie będę się o samym mieście rozpisywał, bo w Rzymie każdy już był, albo być powinien. Poniżej przedstawiam za to kilka  luźnych spostrzeżeń/przemyśleń związanych z wyprawą:

• Prawie nie uświadczymy w Rzymie samochodów typu combi.
• Na światłach z przodu zawsze ustawia się pełno skuterów, które startują „z kopyta”
• Lody włoskie są jak pierogi „ruskie”. Bo w Rzymie to lody nakładają packą i najmniejszy jest większy niż największy w Polsce.
• Pizza jest na czymś w rodzaju macy a nie na cieście drożdżowym.
• Plac św. Piotra jest mniejszy niż w telewizorze.
• Za drugim razem na kopułę Bazyliki Św. Piotra wchodzi się łatwiej.
• Koloseum jest trochę jak Camp Nou. Bardziej monumentalne niż w telewizorze.
• Starożytny Rzym to cegła a nie marmur. Niewielka cegła płaska jak dachówka.
• Muzea Watykańskie mają łącznie 7 km tras. Nie wierzę, że da się je całe zejść za jednym razem ina koniec się uśmiechać.
• Koniecznie muszę zagrać w Assassin’s Creed Brotherhood, bo dzieje się częściowo w renesansowym Rzymie. Ciekawy mnie czy Ezio też się tak zmęczy przemierzając Wieczne Miasto.
• Obejście Watykanu zajmuje mniej niż godzinę.
• W Villa Borghese po raz pierwszy w życiu widziałem stado żółwi.
• Włochy, a przynajmniej Rzym sprawiają wrażenie miasta mocno zmilitaryzowanego. Jest kilka rodzajów policji, wygląda na to ze wszystkie zajmują się tym samym, a najbardziej przeganianiem z miejsca na miejsce hinduskich (pakistańskich) sprzedawców tandety.
• W tym roku na ulicach miast turystycznych sprzedaje się bloby, które po walnięciu o podłoże rozpłaszczają się a potem wracają do swoich obłych kształtów. W zeszłym roku (W Barcelonie) sprzedawano świecące helikopterki wystrzeliwane z procy.
• Dobra lokalizacja noclegu to klucz do dobrego zwiedzania.
• Śniadanie „na słodko” [croissant, dżemik, jogurcik i chleb tostowy] przestaje smakować po trzech dniach. Organizm domaga się jajek, wędliny i sera.
• Przejazd nad morze, do Ostii kosztuje 1 euro i odbywa się w ramach metropolitalnej sieci komunikacyjnej. Niesamowite.
• Pełen obiad można zjeść za 8-10 euro. Pizza/Pasta + sałatka + napój + deser. Może nie jest to najlepszy posiłek jaki spożywałem w Rzymie, ale spróbujcie skompletować podobny posiłek w podobnej cenie np. w Warszawie (oczywiście mówię o knajpce gdzie jest kelner, a nie jakiejś samoobsługowej jadłodajni)
• Wizzair jest lepszy niż Ryanair. Choć się spóźnił to ma więcej miejsca dla długich ludzi i porcje żywności, którą możemy kupić na pokładzie (albo musimy, bo samolot ma opóźnienie i organizm się domaga) są normalnej pojemności i gramatury. W Ryanie kupując puszkę coli dostajemy dziwną puszkę 0,2 l. Kupując snickersa dostajemy małego bobka. U Węgrów było „na bogato” vel. normalnie.

Słowem podsumowania:

• Po powrocie do polski czuć różnicę cywilizacyjną i powrót jest aktem bolesnym.

Parę zdjęć jest już na Flickrze

• Prawie nie uświadczymy w Rzymie samochodów typu combi.
• Na światłach z przodu zawsze ustawia się pełno skuterów, które startują „z kopyta”
• Lody włoskie są jak pierogi „ruskie”. Bo w Rzymie to lody nakładają packą i najmniejszy jest większy niż największy w Polsce.
• Pizza jest na czymś w rodzaju macy a nie na cieście drożdżowym.
• Plac św. Piotra jest mniejszy niż w telewizorze.
• Za drugim razem na kopułę Bazyliki Św. Piotra wchodzi się łatwiej.
• Koloseum jest trochę jak Camp Nou. Bardziej monumentalne niż w telewizorze.
• Starożytny Rzym to cegła a nie marmur. Niewielka cegła płaska jak dachówka.
• Muzea Watykańskie mają łącznie 7 km tras. Nie wierzę, że da się je całe zejść za jednym razem ina koniec się uśmiechać.
• Koniecznie muszę zagrać w Assassin’s Creed Brotherhood, bo dzieje się częściowo w renesansowym Rzymie. Ciekawy mnie czy Ezio też się tak zmęczy przemierzając Wieczne Miasto.
• Obejście Watykanu zajmuje mniej niż godzinę.
• W Villa Borghese po raz pierwszy w życiu widziałem stado żółwi.
• Włochy, a przynajmniej Rzym sprawiają wrażenie miasta mocno zmilitaryzowanego. Jest kilka rodzajów policji, wygląda na to ze wszystkie zajmują się tym samym, a najbardziej przeganianiem z miejsca na miejsce hinduskich (pakistańskich) sprzedawców tandety.
• W tym roku na ulicach miast turystycznych sprzedaje się bloby, które po walnięciu o podłoże rozpłaszczają się a potem wracają do swoich obłych kształtów. W zeszłym roku (W Barcelonie) sprzedawano świecące helikopterki wystrzeliwane z procy.
• Dobra lokalizacja noclegu to klucz do dobrego zwiedzania.
• Śniadanie „na słodko” [croissant, dżemik, jogurcik i chleb tostowy] przestaje smakować po trzech dniach. Organizm domaga się jajek, wędliny i sera.
• Przejazd nad morze, do Ostii kosztuje 1 euro i odbywa się w ramach metropolitalnej sieci komunikacyjnej. Niesamowite.
• Pełen obiad można zjeść za 8-10 euro. Pizza/Pasta + sałatka + napój + deser. Może nie jest to najlepszy posiłek jaki spożywałem w Rzymie, ale spróbujcie skompletować podobny posiłek w podobnej cenie np. w Warszawie (oczywiście mówię o knajpce gdzie jest kelner, a nie jakiejś samoobsługowej jadłodajni)
• Wizzair jest lepszy niż Ryanair. Choć się spóźnił to ma więcej miejsca dla długich ludzi i porcje żywności, którą możemy kupić na pokładzie (albo musimy, bo samolot ma opóźnienie i organizm się domaga) są normalnej pojemności i gramatury. W Ryanie kupując puszkę coli dostajemy dziwną puszkę 0,2 l. Kupując snickersa dostajemy małego bobka. U Węgrów było „na bogato” vel. normalnie.

Słowem podsumowania:

• Po powrocie do polski czuć różnicę cywilizacyjną i powrót jest aktem bolesnym.

Parę zdjęć jest już na Flickrze

W przyszłości ludzkość dzięki odkryciu bram hiperprzestrzennych przeżyła okres szybkiej ekspansji i kolonizacji setek planet położonych w najodleglejszych częściach galaktyki. Z powodu odległości od Ziemi, problemów komunikacyjnych powstały liczne autonomiczne organizmy państwowe. Po kilkuset latach Dominum Solarne, rozrastające się imperium pan-galaktycznego internetu, wywiera coraz większą presję na „wolne światy” by podporządkowały się swojej dawnej macierzy („macierzy” także w rozumieniu informatycznym).

Głównym bohaterem cyklu jest Daniel Bondaree, tanator z planety Gladius w układzie Miltona. Technologicznie podrasowany super żołnierz z oddziałów egzekutorów. Coś jak sędzia Dredd. Cały wymiar sprawiedliwości w jednej osobie, przeznaczony do walki z fanatykami oraz najbardziej groźnymi przestępcami. Zostaje on przeniesiony ze swojego dotychczasowego stanowiska pracy do jednostki specjalnej przeznaczonej do walki z super-potężnymi i równie super-tajemniczymi obcymi – korgardami. Skracając do niezbędnego (i możliwie bez-spoilerowego) minimum fabuła pierwszej części skupia się na próbie odkrycia motywów oraz planów Korgardów (obcych). Całość fabuły obraca się dodatkowo wokół galaktycznej polityki w której Dominium dąży do zwasalizowania kolejnego świata wykorzystując problemy Gladiusa.

Dla porządku, główne strony konfliktu to: Gladianie – jedni z ostatnich wolnych obywateli znanego wszechświata, dumni, lecz targani wewnętrzym konfliktem między Uległymi i Niezłomnymi. Dominum Solarne czyli gigantyczna sieć informacyjna w której każdy obywatel jest częścią większej całości, tworząc autonomiczny super-organizm. Korgardzi, tajemnicza cywilizacja o ogromnej przewadze technologicznej, kierująca się niezrozumiałą logiką, która co kilka miesięcy organizuje wyprawy z rozsianych p całym Gladiusie Fortów wyprawy w czasie których porywane są całe gladiańskie osiedla. Między tymi siłami znajduje się właśnie Daniel Bondaree oraz jego towarzysze. To on ma zadecydować o przyszłości Gladiusa, galaktyki oraz rasy ludzkiej.

Postacie nie są zbyt skomplikowane, nie ma zbyt rozbudowanych psychologicznych głębi, wszystko zgodnie z kanonem gatunku. Mężczyzna jest twardy, wróg jest przebiegły i zły, a kobieta jest piękna, wierna i… też twarda. Wszyscy za wszystkich chętni się poświęcić, a najlepiej w imię większego dobra.

Świat w cyklu „Dominium Solarne” jest ukazany wystarczająco panoramicznie by się nim zachwycić i jednocześnie w wystarczająco spójny sposób by niezbyt wnikliwy czytelnik poczuł się usatysfakcjonowany jego konstrukcją. Ciekawie wygląda zarówno wizja technologiczna jak i społeczna, wykreowanej przez autora przyszłości. Ludzkość zdołała z jednej strony osiągnąć swobodę w biologicznej modyfikacji gatunku, tworząc wręcz odrębne gałęzie człowieczego rodu, z drugiej nano-roboty, sieć informatyczna, loty międzygwiezdne i tunele hiperprzestrzenne, stały się nieodłącznym elementem życia i pracy. Stałe łącze z wszech-siecią bezpośrednio poprzez mózg to jak dziś posiadanie telefonu dotykowego. Kołodziejczak pokazał bardzo sugestywną wizję rozwoju cywilizacji, gatunku i stapiania technologii z biologią. Wszystko fajnie ze sobą współgra.  A do tego epickie bitwy (także kosmiczne), główny bohater który jest niezniszczalny i patos. Jak w najprawdziwszej space operze.

Tomasz Kołodziejczak. Na pewno nie Heinlein pod względem umiejętności kreowania podniosłego nastroju, na pewno nie Tolkien pod względem kreowania jakby-prawdziwych (słowa quasi raz już użyłem, to nie będę się powtarzał…)  światów. Za to na pewno bardzo dobry pisarz wyróżniający się na tle polskich „producentów” książek. I książki pisze dobre. Szczególnie jeśli mówimy  o „Kolorach Sztandarów” i „Schwytanym w światła”.

Johannes Ouendag @ Flickr

Wczoraj zacząłem swój sezon biegania. Niedzielny poranek był piękny i po odwiezieniu Moni do pracy zdecydowałem się na ruch. Zmęczenie było, ale jeszcze większa okazała się satysfakcja z przełamania bezruchu zimowego i zwycięstwa woli nad leniwym diabełkiem siedzącym w głowie. Na początek niewielka trasa na rozgrzewkę. Pierwsze kilka metrów i od razu zacząłem się uśmiechać. Co prawda braki kondycyjne nie pozwoliły mi się w pełni skupić na przyjemności samego biegu niemniej było fajnie. Nie dotarłem też jeszcze do tego momentu kiedy do organizmu zaczynają być pompowane endorfiny i inne środki wywołujące radość, euforię i tzw. „power”. Powodują one że czujesz się jakbyś był na naturalnym haju. Świetna sprawa. Taki stan pojawiał mi się w zeszłym sezonie zazwyczaj koło 5-6 kilometra. Liczę że szybko do mnie wróci…

W zeszłym sezonie było różnie. Pary na skoncentrowane bieganie starczyło mi gdzieś od wiosny do początku wakacji. Potem były upały i miałem wymówkę, a na jesień tak bardzo już wypadłem z rytmu, że nie mogłem się wewnętrznie zmusić do ruchu. Masa wzrosła. Potem przyszła zima, mrozy i znowu nie było mowy o jakimkolwiek bieganiu. Teraz nadchodzi wiosna i w minioną niedzielę rozpoczął się dla mnie kolejny sezon biegania. Oby tym razem trwał jak najdłużej. Pierwsze zrzucenie kilogramów mam już za sobą, więc teraz dzięki bieganiu mam nadzieję utrzymać tempo spadku masy i przy okazji wzmocnić trochę zwiotczałych przez pracę biurową mięśni.

Pierwszy bieg był bardzo fajny. Dzięki niemu i zakwasom, które wywołał, wiem już jakie mięśnie miałem nad wyraz zwiotczałe, bo te bolą najbardziej. Z drugiej strony nie są to zakwasy jakie miewałem w zeszłym roku. Jeżdżenie przez całą zimę na basen 2 razy w tygodniu przyniosło pewne wymierne skutki kondycyjne.

Mój kolejny telefon musi też mieć GPS, dzięki któremu będę mógł pięknie „harvestować” dane z moich tras. Uruchamiając aplikację przed wyruszeniem w trasę, za pomocą kilku kliknięć otrzymujemy potem przebytą odległość, średnią prędkość i czas przebytej trasy. Pozwala to ładnie śledzić postępy lub degradację kondycji i daje dodatkową motywację. Jak na razie ogólne wrażenie z biegów daje mi google maps.

Wyświetl większą mapę

A oto moja trasa, którą nazywam „małą pętlą”. Podstawowa, rozruchowo-rozgrzewkowa trasa po osiedlu. Dobra na podbudowanie kondycji po zimie, albo krótszą trasę, kiedy nie mam czasu albo ochoty. Długość około 4,5 km:

Śniadanie u Tiffaniego – Uczta. W budynku zamieszkałym przez całą galerię zwariowanych postaci zamieszkuje początkujący pisarz-żigolak, który powoli zaczyna wsiąkać w zwariowany świat Holly Golightly. Film jest przepięknie abstrakcyjny, a Audrey Hepburn zagrała w nim niesamowitą rolę narwanej dziewczyny. Jeden z najlepszych filmów jakie ostatnio widziałem.Ma w sobie jakieś ciepło, a człowiek po jego obejrzeniu czuje się jakoś magicznie podniesiony na duchu. Końcowa scena z kotem w deszczu jest fenomenalna. Towarzyszy jej przepiękny motyw muzyczny „Moon River”, a cała rola kota imieniem „Kot” jest moim zdaniem oscarowa.

Film także wizualnie przyciąga niczym magnes. Audrey Hepburn jest piękna i wspaniale wystylizowana. Plakat ze „Śniadania..” (a choćby taki jak po lewej stronie) z pewnością zawiśnie na mojej ścianie.

Warta odnotowania jest scena w bibliotece, kiedy Paul „Fred” Varjak tłumaczy Holly co i jak w tym przybytku wiedzy.

***

Deszczowa Piosenka – radosny, odrobinę narwany ( a może wręcz głupkowaty w pozytywnym znaczeniu tego słowa) musical. Dwa zdecydowane szlagiery, które potrafią zrobić cały film. Klasyczny tercet aktorski. kobiety są albo wyniosłe albo psotne i zawadiackie, a mężczyźni to albo nadęci bufoni, albo weseli urwipołcie. Dużo choreografii, prosta fabuła. Dużo zabawy.  „Good morning” oraz „Singin’ in the Rain” weszły do ścisłego kanonu popkultury.  Gene Kelly wykonuje ją w sposób genialny. Cały film jest radosny, prosty i jak to mawia się dzisiaj „pure fun”. Czyli taki jak powinien być musical. Co ciekawe, dość często filmy w tamtym okresie dzieją się w branży filmowej, pokazując z przymrożeniem oka drugą stronę kamery. Tworzy to pewien charakterystyczny klimat.

Tytułowa „Deszczowa Piosenka” jest potężnym kulturowym memem: pomimo że powstała już w 1929 roku to najbardziej znana jest w wykonaniu właśnie z filmu nazwanego na jej cześć ( i z reklamy groszku )

***

Jailhouse Rock – Elvis nakręcił 31 filmów. Większość z nich jest podobno bezdennie kiepska. Dlatego też jako wstępny research przejrzałem sobie fora internetowe oraz różne listy w poszukiwaniu najlepszych produkcji z Królem.  Większość z nich twierdzi zgodnie, że jeśli już to jedynymi wartymi uwagi  produkcjami są Jailhouse Rock oraz King Creole.

Banalna opowieść o chłopaku który przez przypadek, w bójce zabija człowieka. Idzie do więzienia, gdzie  uczy się grać na gitarze i rozwija swój muzyczny talent. Po wyjściu zaczyna karierę i zostaje w końcu bogatym i sławnym piosenkarzem. Banał nad banały. Czemu wszystkie filmy z Elvisem muszą być o Elvisie? Nawet różowego Cadillaca sobie kupuje (ale film jest czarno-biały).

Największym atutem filmu jest sam Elvis i jego piosenki. Może nie jestem obiektywny bo śpiewającego Elvisa po prostu lubię, ale śpiewana część wypada całkiem dobrze i choć trochę ratuje film. Piosenki są kultowe, a uczucia po obejrzeniu filmu mieszane.

Afrykańska Królowa – „Afrykańska królowa” to dość kameralny film drogi w wydaniu afrykańskim. Opowieść o rzecznym handlarzu i siostrze pastora. Ogólnie mówiąc to przez większość filmu mamy w kadrze pokład tytułowej łodzi i dwie osoby które na niej się znalazły, w sosie prostej fabuły.  Ale cóż więcej trzeba żeby powstał dobry film jak nie dwóch aktorów i nieskomplikowana fabuła. Jeśli tymi aktorami są Humphrey Bogart i Katherine Hepburn to nie trzeba dodawać specjalnie dużo. Postacie są barwne o dobrze zarysowanych osobowościach, które pięknie współgrają z fizycznością bohaterów (i odgrywających ich aktorów)

Jeśli kojarzycie Humpreya Bogarta głównie z Casablanki to oglądając Afrykańską Królową bardzo się zdziwicie. Ani śladu po eleganckim mężczyźnie, ani śladu po zblazowanym spojrzeniu i leniwie dymiącym papierosie. Katherine Hepburn, gra lekko odrealnioną podstarzałą pannę. Jest z początku damulkowata i naiwna, ale w najbardziej szczery o dobrotliwy sposób. Hepburn, która była już w tym czasie w okolicach pięćdziesiątki, doskonale pasuje do roli ze swoim lekko zasuszonym wyglądem.

Jeśli spojrzycie na plakat filmowy zamieszczony po lewej stronie to zdecydowanie nie ma on prawie nic wspólnego z filmem. Wybuchy, epickie akcje, szalony romans i przepiękna dżungla… Nie , to nie ten film.

***

i jako bonus bonusów the one and only…

„Przeminęło z wiatrem” – Po raz pierwszy musiałem oglądać go jako mały dzieciak. Kojarzy mi się z serią „W starym kinie”, z miłymi wspomnieniami długich przedpołudni i domem moich dziadków. Najpierw słuchaliśmy radiowych słuchowisk, a potem oglądaliśmy stare filmy. Obraz od strony technicznej na pograniczu kina niemego i dźwiękowego, a także pierwszy film fabularny w pełni nagrany w technikolorze.

Epicka opowieść i wykonanie, którego w wielu przypadkach nasza rodzima kinematografia w XXI nie potrafi doścignąć. Nie oszukujmy się wszyscy widzieliśmy najnowszą wersję Quo Vadis…  A należy pamiętać, że „Przeminęło…” kończy w tym roku 72 lata!

Zaczynając go po raz kolejny oglądać po kilkunastu latach przerwy, myślałem sobie, że wiadomo, klasyka, ale 1939 rok produkcji musi strasznie trącić „myszką”. Że wyraźnie widać będzie  te kilkadziesiąt lat w rozwoju kinematografii. Jednak nie! Nawet sceny zbiorowe, wymagające teoretycznie technik, wychodzą bardzo autentycznie. Duże plany lepsze niż w Ogniem i Mieczem, duże scenografie biją na głowę Quo Vadis.

***

Kiedy oglądam te filmy dziś, z perspektywy około 60-ciu lat widzę, że pomimo iż świat zmienił się w niewyobrażalny (dla ówczesnych ludzi) sposób, to dobra fabuła i dobra gra aktorska zawsze się obronią. Kino mainstreamowe coraz rzadziej bywa sztuką i dlatego warto wracać do klasyków sprzed lat.

Lata 50te XX wieku to obecnie moja ulubiona dekada w kinematografii! A filmów jeszcze całkiem sporo do obejrzenia