Zarządzanie kontem na zasadzie folderów i plików.

System który intuicyjne jak w windowsie ( taa…) pozwala na głównym koncie bez zakładania jakichś subkont czy innych wymysłów sortować swoje pieniądze. Jeśli chcę np odłożyć sobie na nowy obiektyw do aparatu, to zakładam katalog „obiektyw” i wrzucam do niego 100 zł miesięcznie, albo ustalam że automatycznie będzie co miesiąc przelewane w ramach wewnątrz-kontowych operacji 100 zł na zabezpieczony folder.  Ustawiam poziomu dostępu do folderów, tak by ustalić np folder, z którego pobierają bankomaty, zabezpieczyć jakiś żeby nawet jak się skończy kasa w głównym folderze to przy wybieraniu kasy z bankomatu nie naruszyło go. I w drugą stronę można ustawić by hierarchię folderów w jakiej kolejności mają być opróżniane. Proste!

Do tego oczywiście jak na pulpicie nawigacja kliknięciem lewym i prawym przyciskiem, swobodne przeciąganie  Wymagać to będzie większego wyedukowania klientów w zakresie technicznym, ale ja osobiście bardzo chciałbym coś takiego móc używać… bo obecnie wkurzają mnie bankowe systemy online.

To tak pokrótce mój pomysł. Technologicznie jest to chyba możliwe, a jak coś to spece od kodowania na pewno dali by radę zaprojektować jakiś podobny, bezpieczny system. Pewnie za jakiś czas dowiem się że coś takiego będzie wprowadzane, jak było z pomysłem na portal kulinarny, w którym wpisujesz co masz w lodówce, a system podpowiada ci potrawy…. Może tak być i tym razem, niemniej niech wszyscy pamiętają że to był mój pomysł… Bo ze mnie taki Marconi, kiedy takie Bell’e moje pomysły wykorzystują. Ale widać taki los…

ilustracja:  Vandys @ Flickr

Banki internetowe są nudne… i dość skomplikowane w porównaniu z innymi interfejsami z którymi się stykamy. Każdego banku trzeba się praktycznie uczyć od nowa, bo niby chodzi o to samo (pieniądze) to każdy system oferuje inne rozwiązania. Korzystam z multibanku i mbanku i pomimo że teoretycznie to ta sama grupa bankowa to interfejsy są diametralnie różne i o dziwo to mbank (czyli najbardziej postępowy, bo online, bank) wypada gorzej. Ale nie o porównanie banków mi chodzi lecz nowy pomysł, który moim zdaniem mógłby zwiększyć UX (user experience) korzystania z banków. Może czas na kolejny krok w e-bankowości? Mam taki pomysł, który chodzi mi po głowie od dłuższego czasu

Zarządzanie kontem na zasadzie folderów i plików.

System który intuicyjne jak w windowsie ( taa…) pozwala na głównym koncie bez zakładania jakichś subkont czy innych wymysłów sortować swoje pieniądze. Jeśli chcę np odłożyć sobie na nowy obiektyw do aparatu, to zakładam katalog „obiektyw” i wrzucam do niego 100 zł miesięcznie, albo ustalam że automatycznie będzie co miesiąc przelewane w ramach wewnątrz-kontowych operacji 100 zł na zabezpieczony folder.  Ustawiam poziomu dostępu do folderów, tak by ustalić np folder, z którego pobierają bankomaty, zabezpieczyć jakiś żeby nawet jak się skończy kasa w głównym folderze to przy wybieraniu kasy z bankomatu nie naruszyło go. I w drugą stronę można ustawić by hierarchię folderów w jakiej kolejności mają być opróżniane. Proste!

Do tego oczywiście jak na pulpicie nawigacja kliknięciem lewym i prawym przyciskiem, swobodne przeciąganie  Wymagać to będzie większego wyedukowania klientów w zakresie technicznym, ale ja osobiście bardzo chciałbym coś takiego móc używać… bo obecnie wkurzają mnie bankowe systemy online.

To tak pokrótce mój pomysł. Technologicznie jest to chyba możliwe, a jak coś to spece od kodowania na pewno dali by radę zaprojektować jakiś podobny, bezpieczny system. Pewnie za jakiś czas dowiem się że coś takiego będzie wprowadzane, jak było z pomysłem na portal kulinarny, w którym wpisujesz co masz w lodówce, a system podpowiada ci potrawy…. Może tak być i tym razem, niemniej niech wszyscy pamiętają że to był mój pomysł… Bo ze mnie taki Marconi, kiedy takie Bell’e moje pomysły wykorzystują. Ale widać taki los…

ilustracja:  Vandys @ Flickr

Przepis nie jest ani klasyczny na amerykańskie pancakes, ani na na rodzime racuchy na sodzie. Połączyłem, jak mi się wydawało najlepsze cechy obu pomysłów i dzięki temu są mniej kaloryczne niż amerykańskie (bez masła) i bogatsze smakowo niż rodzime (cukier puder+olej).

Przepis:

• dwie szklanki mąki
• półtorej szklanki mleka
• 1/3 szklanki cukru pudru
• dwa jajka
• czubata łyżeczka sody
• trzy łyżki oleju
• do przyozdobienia: cukier puder, dżem, lejący miód, syrop klonowy, bita śmietana (co kto lubi lub wszystko na raz…)

Składniki są oczywiście bardziej na oko… Wszystko wrzucić do garnka i zmiksować do konsystencji gęstej śmietany. Ciasto nie może być zbyt lejące bo będą problemy podczas przewracania. Patelnie rozgrzać do średniej temperatury. Na jednej stronie smażyć aż pojawią się bąbelki (zazwyczaj kilkadziesiąt sekund). Potem szybko przewracamy, tak żeby nie rozlały nam się i zachowały kształt (Z tego powodu pankejski nie mogą być za duże bo się rozlecą przy przewracaniu). Przewracamy tylko raz. Pieką się bardzo szybko, więc potrawa jest ekspresowa. Optymalny rozmiar to 10-12 cm średnicy. Z podanych składników powinno wyjść 8-9 średniej wielkości pankejków.

Są przepyszne, lekkie, mają chrupiącą skórkę kiedy są świeże. Podawać można klasycznie z syropem klonowym, posypane cukrem pudrem, z dżemem… lub wszystkim naraz!

Założyłem mikroagencję kreatywną o przedziwnej nazwie Must Eat Brains. Projektuje, rysuje, trochę koduje. Czerpie z tego dużo satysfakcji. Są momenty kiedy np. po dwóch godzinach szukania jednego przecinka, który rozwala całą stronę udaje mi się w końcu rozwiązać problem. Wtedy jest świetnie. Tak samo świetnie jest jak skończę rysunek, plakat, reklamę, nad którą siedziałem pół nocy dłubiąc na tablecie. Zobaczę co udało mi się stworzyć i widzę że jest to coś fajnego. Coś co jest wytworem moich rąk, mojego umysły i narzędzi którymi kierowałem. Uczucie, którego bardzo mi brakowało.a czasem bywa trochę stresu, jak gonią terminy, coś idzie nie po mojej myśli. Czasem jest też trochę stresu. Terminy, spotkania, ZUS, pieniądze i pewna presja, która zawsze jest, bo posiadanie firmy to przecież dla mnie jednak terra incognita.

Najlepsze jest jednak to, że wszystko co zrobię jest „moje”. Moje rysunki, moje projekty, moje layouty. Idąc dalej, są też moje kontakty, moje pieniądze, moje problemy i moje terminy. Każdą kolejną rzecz którą zrobię, odkładam do swojego wirtualnego woreczka i to już ze mną zawsze zostanie. Mogę się tym pochwalić, lub za to wstydzić (a to już inna sprawa). Pracuję na siebie i swoją markę, czyli coś czego rzadko doświadczymy pracując dla kogoś.

Co i raz uświadamiam sobie, że tak na prawdę to umiem wciąż bardzo mało. Nie jestem wykształconym artystą, nie jestem informatykiem. Po prostu lubię się uczyć. I muszę to robić nieustannie, bo każde zlecenie niesie ze sobą wyzwanie. Podobnie jest z kontaktami z klientem. W tej materii też się wiele uczę. Z projektu na projekt umiem ciut więcej i miejmy nadzieję przy kolejnych tego typu sprawach będzie mi szło ciut łatwiej/szybciej. Jak musiałem narysować ręcznie 56 autorskich, pełnokolorowych ilustracji do publikacji to szybciutko odświeżyłem moje zardzewiałe zdolności artystyczne.

[jedna z 56 ilustracji - ta akurat z wartym zapamiętania przesłaniem, które przydaje się w mojej pracy]

Cały czas pracuję w bibliotece, to świetna praca (i ludzie) i nie chcę z niej w żadnym wypadku rezygnować. Muszę jedynie popracować nad zarządzaniem czasem. Osiem godzin w budżetówce, kolejne kilka godzin jako prezes, do tego jeszcze życie rodzinne i towarzyskie. Plus relaks i sen. Dużo tego i ciężko czasem pogodzić wszystko nie robiąc sobie tyłów. Niemniej póki co daję radę. Bo prawdą jest że im więcej mamy zajęć tym więcej mamy czasu. Liczę na to że po rozkręceniu firmy i nabyciu odrobiny doświadczenia będę potrzebował relatywnie mniej czasu żeby obgonić firmę. Jednak kto wie czy w odległej przyszłości nie będę musiał dokonać wyboru, którą drogą chcę pójść…

Kolejna kwestia to ta, że w końcu mam szansę na akumulację kapitału. Nie jestem już tylko konsumentem który tyle co zarobi to wyda i wydali. Zajmując się jakby na to nie patrzeć pracą, która jest twórcza, kumuluje dobra intelektualne, które będą moim kapitałem. Miło mi jest pomyśleć że moi potomkowie bądź spadkobiercy będą mogli spojrzeć na coś co zrobiłem (plakat, okładkę, stronę, ilustrację) i powiedzieć że to zrobił mój dziadek. Mam nadzieję że tędy droga do wyjścia z zaklętego kręgu: praca, kredyt, konsumpcja.

Poniżej tak na szybko zebrane kilka plusów i minusów które już teraz, po kilku (zaledwie) miesiącach działalności mogę zwerbalizować. Jakby to kogoś interesowało:

plusy:

• niezależność
• możliwość poznania nowych, ciekawych ludzi
• ile zrobisz tyle masz
• robisz coś realnego, a nie przysłowiowo przekładasz papierki z jednej kupki na drugą
• kreatywność i satysfakcja z pracy
• prawdziwe pieniądze w porównaniu z budżetówką
• akumulacja kapitału i wytwarzanie dóbr intelektualnych

minusy:

• praca 24h/7, a urlop to pojęcie względne
• terminy, terminy, terminy
• nie może się nie chcieć (a czasem każdemu się zwyczajnie nie chce)
• dużo drobnych spraw, o których musisz pamiętać
• ile zrobisz tyle masz
• pełna odpowiedzialność za wszystkie działania

Muszę jeść mózgi, ale póki co mam przy tym niezłą zabawę.

Rzym to ciekawe miasto. Wybraliśmy się tam, jak zawsze zaledwie na kilka dni, a jednak zdołaliśmy nie tylko zobaczyć większość sztandarowych zabytków stolicy Włoch, ale i poczynić kilka obserwacji o charakterze cywilizacyjno-społecznym. Nie będę się o samym mieście rozpisywał, bo w Rzymie każdy już był, albo być powinien. Poniżej przedstawiam za to kilka  luźnych spostrzeżeń/przemyśleń związanych z wyprawą:

• Prawie nie uświadczymy w Rzymie samochodów typu combi.
• Na światłach z przodu zawsze ustawia się pełno skuterów, które startują „z kopyta”
• Lody włoskie są jak pierogi „ruskie”. Bo w Rzymie to lody nakładają packą i najmniejszy jest większy niż największy w Polsce.
• Pizza jest na czymś w rodzaju macy a nie na cieście drożdżowym.
• Plac św. Piotra jest mniejszy niż w telewizorze.
• Za drugim razem na kopułę Bazyliki Św. Piotra wchodzi się łatwiej.
• Koloseum jest trochę jak Camp Nou. Bardziej monumentalne niż w telewizorze.
• Starożytny Rzym to cegła a nie marmur. Niewielka cegła płaska jak dachówka.
• Muzea Watykańskie mają łącznie 7 km tras. Nie wierzę, że da się je całe zejść za jednym razem ina koniec się uśmiechać.
• Koniecznie muszę zagrać w Assassin’s Creed Brotherhood, bo dzieje się częściowo w renesansowym Rzymie. Ciekawy mnie czy Ezio też się tak zmęczy przemierzając Wieczne Miasto.
• Obejście Watykanu zajmuje mniej niż godzinę.
• W Villa Borghese po raz pierwszy w życiu widziałem stado żółwi.
• Włochy, a przynajmniej Rzym sprawiają wrażenie miasta mocno zmilitaryzowanego. Jest kilka rodzajów policji, wygląda na to ze wszystkie zajmują się tym samym, a najbardziej przeganianiem z miejsca na miejsce hinduskich (pakistańskich) sprzedawców tandety.
• W tym roku na ulicach miast turystycznych sprzedaje się bloby, które po walnięciu o podłoże rozpłaszczają się a potem wracają do swoich obłych kształtów. W zeszłym roku (W Barcelonie) sprzedawano świecące helikopterki wystrzeliwane z procy.
• Dobra lokalizacja noclegu to klucz do dobrego zwiedzania.
• Śniadanie „na słodko” [croissant, dżemik, jogurcik i chleb tostowy] przestaje smakować po trzech dniach. Organizm domaga się jajek, wędliny i sera.
• Przejazd nad morze, do Ostii kosztuje 1 euro i odbywa się w ramach metropolitalnej sieci komunikacyjnej. Niesamowite.
• Pełen obiad można zjeść za 8-10 euro. Pizza/Pasta + sałatka + napój + deser. Może nie jest to najlepszy posiłek jaki spożywałem w Rzymie, ale spróbujcie skompletować podobny posiłek w podobnej cenie np. w Warszawie (oczywiście mówię o knajpce gdzie jest kelner, a nie jakiejś samoobsługowej jadłodajni)
• Wizzair jest lepszy niż Ryanair. Choć się spóźnił to ma więcej miejsca dla długich ludzi i porcje żywności, którą możemy kupić na pokładzie (albo musimy, bo samolot ma opóźnienie i organizm się domaga) są normalnej pojemności i gramatury. W Ryanie kupując puszkę coli dostajemy dziwną puszkę 0,2 l. Kupując snickersa dostajemy małego bobka. U Węgrów było „na bogato” vel. normalnie.

Słowem podsumowania:

• Po powrocie do polski czuć różnicę cywilizacyjną i powrót jest aktem bolesnym.

Parę zdjęć jest już na Flickrze

• Prawie nie uświadczymy w Rzymie samochodów typu combi.
• Na światłach z przodu zawsze ustawia się pełno skuterów, które startują „z kopyta”
• Lody włoskie są jak pierogi „ruskie”. Bo w Rzymie to lody nakładają packą i najmniejszy jest większy niż największy w Polsce.
• Pizza jest na czymś w rodzaju macy a nie na cieście drożdżowym.
• Plac św. Piotra jest mniejszy niż w telewizorze.
• Za drugim razem na kopułę Bazyliki Św. Piotra wchodzi się łatwiej.
• Koloseum jest trochę jak Camp Nou. Bardziej monumentalne niż w telewizorze.
• Starożytny Rzym to cegła a nie marmur. Niewielka cegła płaska jak dachówka.
• Muzea Watykańskie mają łącznie 7 km tras. Nie wierzę, że da się je całe zejść za jednym razem ina koniec się uśmiechać.
• Koniecznie muszę zagrać w Assassin’s Creed Brotherhood, bo dzieje się częściowo w renesansowym Rzymie. Ciekawy mnie czy Ezio też się tak zmęczy przemierzając Wieczne Miasto.
• Obejście Watykanu zajmuje mniej niż godzinę.
• W Villa Borghese po raz pierwszy w życiu widziałem stado żółwi.
• Włochy, a przynajmniej Rzym sprawiają wrażenie miasta mocno zmilitaryzowanego. Jest kilka rodzajów policji, wygląda na to ze wszystkie zajmują się tym samym, a najbardziej przeganianiem z miejsca na miejsce hinduskich (pakistańskich) sprzedawców tandety.
• W tym roku na ulicach miast turystycznych sprzedaje się bloby, które po walnięciu o podłoże rozpłaszczają się a potem wracają do swoich obłych kształtów. W zeszłym roku (W Barcelonie) sprzedawano świecące helikopterki wystrzeliwane z procy.
• Dobra lokalizacja noclegu to klucz do dobrego zwiedzania.
• Śniadanie „na słodko” [croissant, dżemik, jogurcik i chleb tostowy] przestaje smakować po trzech dniach. Organizm domaga się jajek, wędliny i sera.
• Przejazd nad morze, do Ostii kosztuje 1 euro i odbywa się w ramach metropolitalnej sieci komunikacyjnej. Niesamowite.
• Pełen obiad można zjeść za 8-10 euro. Pizza/Pasta + sałatka + napój + deser. Może nie jest to najlepszy posiłek jaki spożywałem w Rzymie, ale spróbujcie skompletować podobny posiłek w podobnej cenie np. w Warszawie (oczywiście mówię o knajpce gdzie jest kelner, a nie jakiejś samoobsługowej jadłodajni)
• Wizzair jest lepszy niż Ryanair. Choć się spóźnił to ma więcej miejsca dla długich ludzi i porcje żywności, którą możemy kupić na pokładzie (albo musimy, bo samolot ma opóźnienie i organizm się domaga) są normalnej pojemności i gramatury. W Ryanie kupując puszkę coli dostajemy dziwną puszkę 0,2 l. Kupując snickersa dostajemy małego bobka. U Węgrów było „na bogato” vel. normalnie.

Słowem podsumowania:

• Po powrocie do polski czuć różnicę cywilizacyjną i powrót jest aktem bolesnym.

Parę zdjęć jest już na Flickrze

Johannes Ouendag @ Flickr

Wczoraj zacząłem swój sezon biegania. Niedzielny poranek był piękny i po odwiezieniu Moni do pracy zdecydowałem się na ruch. Zmęczenie było, ale jeszcze większa okazała się satysfakcja z przełamania bezruchu zimowego i zwycięstwa woli nad leniwym diabełkiem siedzącym w głowie. Na początek niewielka trasa na rozgrzewkę. Pierwsze kilka metrów i od razu zacząłem się uśmiechać. Co prawda braki kondycyjne nie pozwoliły mi się w pełni skupić na przyjemności samego biegu niemniej było fajnie. Nie dotarłem też jeszcze do tego momentu kiedy do organizmu zaczynają być pompowane endorfiny i inne środki wywołujące radość, euforię i tzw. „power”. Powodują one że czujesz się jakbyś był na naturalnym haju. Świetna sprawa. Taki stan pojawiał mi się w zeszłym sezonie zazwyczaj koło 5-6 kilometra. Liczę że szybko do mnie wróci…

W zeszłym sezonie było różnie. Pary na skoncentrowane bieganie starczyło mi gdzieś od wiosny do początku wakacji. Potem były upały i miałem wymówkę, a na jesień tak bardzo już wypadłem z rytmu, że nie mogłem się wewnętrznie zmusić do ruchu. Masa wzrosła. Potem przyszła zima, mrozy i znowu nie było mowy o jakimkolwiek bieganiu. Teraz nadchodzi wiosna i w minioną niedzielę rozpoczął się dla mnie kolejny sezon biegania. Oby tym razem trwał jak najdłużej. Pierwsze zrzucenie kilogramów mam już za sobą, więc teraz dzięki bieganiu mam nadzieję utrzymać tempo spadku masy i przy okazji wzmocnić trochę zwiotczałych przez pracę biurową mięśni.

Pierwszy bieg był bardzo fajny. Dzięki niemu i zakwasom, które wywołał, wiem już jakie mięśnie miałem nad wyraz zwiotczałe, bo te bolą najbardziej. Z drugiej strony nie są to zakwasy jakie miewałem w zeszłym roku. Jeżdżenie przez całą zimę na basen 2 razy w tygodniu przyniosło pewne wymierne skutki kondycyjne.

Mój kolejny telefon musi też mieć GPS, dzięki któremu będę mógł pięknie „harvestować” dane z moich tras. Uruchamiając aplikację przed wyruszeniem w trasę, za pomocą kilku kliknięć otrzymujemy potem przebytą odległość, średnią prędkość i czas przebytej trasy. Pozwala to ładnie śledzić postępy lub degradację kondycji i daje dodatkową motywację. Jak na razie ogólne wrażenie z biegów daje mi google maps.

Wyświetl większą mapę

A oto moja trasa, którą nazywam „małą pętlą”. Podstawowa, rozruchowo-rozgrzewkowa trasa po osiedlu. Dobra na podbudowanie kondycji po zimie, albo krótszą trasę, kiedy nie mam czasu albo ochoty. Długość około 4,5 km:

W Tygodniku Powszechnym ukazał się niedawno artykuł, „Ani praca, ani naukowa” Joanny Soćko,  który porusza bardzo bliski mi problem statusu doktoranta w polskim systemie nauki. Jeśli zaś do systemowego problemu kim jest doktorant, dodamy bagienny klimat polskiej nauki to rysuje się obraz nie do końca wesoły.

Istnieje kilka zagadnień dotyczących polskiej nauki, zarówno tej jeszcze niedoszłej jak i tej zabetonowanej na akademickich stołkach, które w przyszłości zaowocować mogą, o ile nie zapaścią, to utrzymaniem jej na obecnym, miernym poziomie. Są to moim zdaniem następujące kwestie:

Niski poziom moralny wśród naukowców, którzy ucząc doktorantów mają ich nie tylko naukowo, ale i moralnie kształtować. A jak mamy czuć się kiedy o misji nauczyciela akademickiego opowiada doktorantom hipotetyczny profesor, który znany jest z tego że lubi zaszaleć na naukowych objazdach ze studentkami (i specjalnie się z tym nie kryje) oraz ma (pozamałżeńskie) dziecko z jedną ze swoich podwładnych. A do tego cała sytuacja jest jeszcze najczęściej akceptowana przez ogół akademickiej „society”. I takich hipotetycznych profesorów, doktorów, magistrów są setki, bo środowisko jest zdegenerowane. O ile trafiają się chlubne postacie, które podtrzymują etos naukowca jako zawodu o wyższym poziomie zaufania społecznego, to giną one niestety w tłumie ludzi, którzy wykorzystują stanowisko do załatwiania swoich interesów i zaspokajania swoich żądz. Siedzieć cicho, podnosić rękę na głosowaniach, odklepać dydaktykę, zaliczyć może przy okazji jakąś studentkę, zrobić minimum punktów i napić się wódki z kim trzeba to i habilitacje jakoś się przepchnie. Przepis na statystycznego polskiego naukowca.

Kwestia finansowa. Najczęściej podnoszony argument w dyskusji nad życiem doktoranta.  Za 1044 zł , które doktorant dostaję od uczelni zobowiązany jestem poprowadzić 90 godzin zajęć (i przygotować się do nich), a jednocześnie dla własnego rozwoju i wypełnienia programu studiów do uczestnictwa w 2-3 zajęciach/wykładach tygodniowo. Jeśli do tego dodamy prowadzenie badań naukowych, to okaże się, że jest to całkiem sporo pracy. Mogę jeszcze przypomnieć tylko, że cena kserokopii dokumentu z archiwum kosztuje 2 zł za sztukę (!). Licząc same tylko podstawowe koszty utrzymania to zasadniczo ze stypendium nie ma prawa pozostać nic na życie poza podstawową egzystencją, bo zakładam, że jako młody człowiek nie mam własnego mieszkania ani innych dóbr specjalnych. A miło by jeszcze było gdyby doktorant poza swoją dziedziną był na bieżąco z trendami w sztuce, literaturze itp. Wszystko to za 1044 zł.  Podobnie jest z wyjazdami naukowymi. Uczelnia (przynajmniej u mnie) programowo robi problemy z opłacaniem delegacji za wyjazdy. A nawet jak już opłaci delegację to nie zwróci opłaty konferencyjnej. Ale jak już jesteśmy odpowiednio zdeterminowani to musimy poświęcić kilkanaście godzin na chodzenie, proszenie, czekanie, podpisywanie i tak w kółko. O wyjazdach zagranicznych ciężko marzyć, trzeba się zasłużyć u odpowiednich osób, wtedy może dadzą trochę grosza.

Trzeba więc jeszcze gdzieś pracować. Na pół lub 3/4 etatu, w nieregularnych godzinach naturalnie, bo trzeba jeszcze poprowadzić zajęcia, pójść na wykłady. Czy wielu jest tak wyrozumiałych pracodawców, którzy przedłożą rozwój pracownik, nad własny interes? Mam akurat szczęście pracować w Bibliotece Uniwersyteckiej, czyli jestem pracownikiem tej samej firmy, która mnie edukuje. Jest łatwiej. Ale co mają powiedzieć ludzie, którzy pracują na poczcie, w szkole, lub w supermarkecie i jednocześnie studiują? Może nadejść taki dzień, że będą zmuszeni do wybrania pomiędzy jedną, a drugą stroną mocy. A z takiego dorabiania można wyciągnąć dodatkowy tysiąc? może trochę więcej. Jakoś wtedy starczy na utrzymanie się, nawet na kupienie kilku książek, pójście do kina i rekreacyjny wyjazd do prawdziwej Europy.

Można oczywiście uwiesić się rodziców i jako podstarzały laluś z reklamy banku prosić o nóż z ząbkami. Można też postarać się o dobrze sytuowanego partnera/partnerkę, która utrzyma nas w czasie pisania doktoratu. Zgodnie z kulturowymi stereotypami, w przypadku kobiet ujdzie jeszcze znalezienie sobie bogatego męża. W przypadku faceta, może to stać się przyczyną sporym problemów z poczuciem własnej wartości, jeśli nie będzie mógł zająć przypisanej mu przez społeczeństwo roli.

Mamy więc do wyboru:

• klepanie bieda
• druga praca i brak czasu
• pasożyt na rodzicach
• pasożyt na partnerze

żadna z opcji nie zapewnia godziwych warunków. Ale i tak na mojej uczelni było (juz nie jest) pięknie bo wszyscy przyjęcci mieli stypendium. Na wielu uczelniach stypendium jest łaską i przedmiotem porządania. Z czego wówczas się utrzymują doktoranci? Nie mam pojęcia.

Pytanie: Na co polskim uczelniom, zmęczeni życiem, mało kreatywni ludzie, którzy w wieku 30 lat ostatecznie dobili szczęśliwie do tytułu doktora i cudem wyjęczeli sobie etat, poświęcając do tego swoją własną godność, nauczyli się od starszych kolegów strategii przetrwania i robią swoje?

Odpowiedź: Są potrzebni do kontynuowania „misji” uniwersytetów, bo nie stanowią konkurencji i  są pokorni!

i tak oto gładko przechodzimy do kolejnego zagadnienai którym jest: Pochwała uniżoności i promowanie dyspozycyjnych osób o niekoniecznie największym potencjale naukowym.Nie wiem czy góra to sobie do końca uświadamia ale jest to poważne (najpoważniejsze??) zagrożenie dla poziomu nauki w naszym kraju. Dość powszechnym zjawiskiem wydaje się być istnienie zjawiska „dworu”. Nepotyzm (który sam w sobie nie jest zły) na uczelniach pojawia się w najgorszej formie.  Funkcjonuje także powszechne (poparte wieloma przykładami) przeświadczenie, że na uczelni można załatwić wszystko sypiając z kim trzeba, pijąc wódkę z odpowiednimi ludźmi, lub przytakując najgłupszym pomysłom i kryjąc finansowe przekręty przełożonych podczas grantów. Dotyczy to zarówno studentów, doktorantów, jak i „dorosłych” naukowców. I jak potem można narzekać na „drenaż umysłów”, skoro u nas nie istnieją mechanizmy pozwalające dostrzec ludzi z potencjałem i dać im szansy na rozwój. Mamy za to całą metodologie kumactwa, kunktatorstwa, spychologii, załatwiactwa i nepotyidiotyzmu.

Stawianie na dydaktykę a nie na naukę. Życie uniwersytetów w przeważającej mierze kręci się wokół dydaktyki.  Bo za to jest pensja (wyrobić trzeba odgórnie określone pensum) i z tego jest się w głównej mierze rozliczanym (są tez i dokonania „naukowe” które także trzeba wyrobić normą, ale to odrębny temat). Nie każdy ma z kolei talent dydaktyczny. Tylko nieliczni szczęśliwcy pracuję gdzieś w PAN lub oddzielnych ośrodkach badawczych (które z racji braku dydaktyki zazwyczaj borykają się z problemami finansowymi – zamknięty krąg absurdu). Badania naukowe w naukach humanistycznych sa prowadzone często, niejako „na boku”. Z pozycji doktoranta na mojej uczelni wygląda(ło) to tak, że zadane 90 godzin mam do wyrobienia obowiązkowo w formie prowadzenia zajęć lub ich współprowadzenia. Struktura instytutu i siatka godzin jest taka, że niestety nie ma szans poprowadzenia zajęć które mogłyby przydać się mi w kierunku mojego obszaru badawczego, przez co zajmując się ogólnie zagadnieniami metodologii historii zmuszony jestem do prowadzenia zajęć z Polskiej polityki zagranicznej po 1945 roku. Absurd! Kilkanaście godzin tygodniowo wyjętych z życiorysu. Wcześniej udawało się wyrobić jakieś minimum w postaci jednej grupy, a resztę „pożyczyć” na zasadzie fikcyjnego współprowadzenia. W tym roku klapa, bo „naukowców” ktoś postraszył, że ze współprowadzenia będą odejmowane godziny z ich pensji i nagle skończyło się współprowadzenie. Absurd.

Tragiczny program studiów doktoranckich. Wyobrażałem sobie zajęcia na studiach doktoranckich jako coś bliższego rozmowie równego z równym, rozmowie starszego kolegi z młodszym kolegą. Jako wymianę zdań, dyskusję i wskazywanie ciekawych idei i kierunków myślenia młodemu człowiekowi, który już nie jest czystą kartą. Tak sobie to naiwnie wyobrażałem, patrząc na niektóre z moich poza-studenckich kontaktów z doktorami i profesorami, jeszcze w trakcie studiów magisterskich, a także już po ich zakończeniu.  Pierwszy rok studiów doktoranckich skutecznie wybawił mnie jednak od tych idyllicznych złudzeń. Pierwsze zajęcia: sala wykładowa 130 osób i wykład na temat metodologii ogólnej, gdzie sama wykładowczyni zaznacza, że z racji ogromnej rozpiętości dziedzin poziom abstrakcji musi być tak duży że niewiele z tych zajęć skorzystamy, no ale musi je poprowadzić bo tak jest w planie.  Potem zajęcia kierunkowe które podobnie okazały się fikcją, na której prezentowana była nieprzydatna już dziś wiedza sprzed około 10 lat (akurat moja pokrewna tematyka) zaś odbyło się około 30% zajęć zaplanowanych (potem w anonimowej ankiecie końcowej większość studentów skłamała w tej i innych kwestiach odnośnie tych tragicznych zajęć, żeby był spokój). Mentalnośc po obu stronać przeniesiona metoda ctrl-v ze studiów magisterskich.

Wmawianie braku perspektyw. Jeśli non-stop słyszy się, że nie ma szans na zatrudnienie i mówi o tym zarówno kierownik instytutu,  szef katedry,  dziekan wydziały oraz rektor to jak znaleźć motywację do rozwoju i pracy. Jednocześnie przy tym są nagle zatrudniane osoby całkowicie z zewnątrz (nie ośmielam się prorokować co do ich koneksji) i nadal słyszy się, że nie ma szans na zatrudnienie. Zapala się czerwona lampka, że coś jest nie tak. Ja rozumiem to jako formę celowego zaniżania samooceny studentów w stylu:  „rób doktorat, rób i tak ci nic z tego nie przyjdzie”. Młodzi (niezależni) adepci nauki są rozpatrywani jako  zagrożenie dla systemu, nie zaś jako jego nadzieja. Naturalnym jest że nie powinno się obiecywać wszystkim doktorantom pracy na uczelni bo jej po prostu fizycznie nie ma, ale choć niech czynniki decyzyjne powstrzymają się od wmawiania nam bzdur o tym, że nie ma szans na pracę.

Dewaluacja znaczenia stopnia naukowego. Przy masowości studentów (na roku studiów doktoranckich jest na cały uniwersytet łącznie około 130 osób) trudno nie tylko o stosunek mistrz-uczeń, który jest najbardziej funkcjonalnym (jedynym?) sposobem rozwoju, ale nawet problemem jest to, że po raz kolejny mamy zajęcia w grupach, które liczą 30 osób. Dochodzi do sytuacji jaka miała (i ma nadal) miejsce przy pracach magisterskich. Końcowa praca na studiach staje się fikcyjną formalnością, bo nie ma możliwości aby doktor, czy profesor przyłożył się do oceny i wsparcia 10 prac magisterskich i podobnej lub większej liczby prac licencjackich w jednym semestrze. Jest to fizycznie niemożliwe. Powoduje to drastyczne obniżenie poziomu prac, bo często studenci nie są naprostowywani w popełnionych podstawowych błędach, bo nie ma na to czasu. I kończą studia z przeświadczeniem, że napisali świetną pracę końcową i świat stoi przed nimi otworem. Podobnie zaczyna dziać się z nadawaniem tytułu doktora. Już dziś wśród znajomych z wyższych lat słyszę, że wystarczy aby napisali jako-taki doktorat, nie musi być specjalnie dobry i obronią się bez problemu, bo po tylu latach przecież im się należy, a i w statystykach to będzie ładnie na uczelni wyglądało. Albo ich promotor ma dobrą pozycję i dochodzi do najzwyklejszego szantażu:

„Ten pan się obroni doktorat, a ja panu w zamian wystawię dobrą recenzję do habilitacji… a jak  w rzeczywistości jest obaj dobrze wiemy, ani ten doktorat nie powinien być obroniony, ani pan nie powinien mieć tej habilitacji… no ale ręka rękę myje. ” - Rzekł tak zapewne jeden znany profesor w pewnej nauce pomocniczej mniej znanemu doktorowi któremu po raz kolejny odrzucono habilitację.

Proszę więc nie oszukiwać młodych ludzi, nie mamić ich wizjami. Stop drobnym poniżeniom, stop układom i układzikom, stop moralnej gangrenie, stop kieratowi bezsensownej dydaktyki. Bycie młodym naukowcem nie ma sensu jeśli zamiast budować swoją wartość na dokonaniach starszych kolegów, musimy się uczyć jak wygodnie umościć się pod ich opieką i nie w żadnym wypadku nie wystawać ponad nich. Nie ma to najmniejszego sensu.

[Kilka dni temu zrezygnowałem ze studiów doktoranckich. Byłem na początku drugiego roku i od kilku miesięcy rozważałem decyzję "rzucenia" studiów i zajęcia się kilkoma innymi rzeczami, które mi w życiu jako tako idą i które chciałbym zrobić. Ostatecznie podjąłem decyzję, co nie było łatwe, i jestem odrobinę bardziej wolny (moralnie i psychicznie). Mam przed sobą spory kawał przyszłości w który patrzę z uśmiechem. Spróbowałem i wiem że to nie dla mnie. Niemniej innym życzę powodzenia i kibicuje co zdolniejszym kolegom i koleżankom, które mam nadzieję znajdą sposób na pokonanie akademickiej hydry!]

[ilustracja Wrote @ Flickr]

Lot LOTem, naszym przewoźnikiem narodowym, to doświadczenie bardzo różniące się od moich dotychczasowych lotów tanimi liniami lotniczymi ( Ryanair). Czuć było PRL i stan wizualny całości nie miał się  najlepiej )zarówno w kwestii sprzętu latającego jak i załogi. Samolot przybrudzony, trochę retro ( Embraer 170) choć jak dowiedziałem się z Wikipedii zaczęły one latać dopiero w 2004 roku [?!]. Chyba nie tak dawno. Powinni popracować nad ich utrzymaniem i wyglądem. Nie wiem czy to kwestia rozmiaru samolotu, technologii czy umiejętności pilota, ale przy starcie i lądowaniu odczuwane były nieprzyjemne turbulencje i drobne zwroty. A pogoda była bardzo dobra. Lecąc Ryanairem, przy paskudnej pogodzie, w nocy i przy zacinającym deszczu nie dało się wyczuć żadnych niekontrolowanych ruchów samolotu przez cały lądowanie i wznoszenie się.

Jeżdżąc już trochę na konferencje wszelakiej maści umiem dostrzegać mocne i słabe strony organizatorów. Tym razem Niemcy jak to Niemcy byli perfekcyjnie zorganizowani pod względem kateringu, spraw administracyjnych i pilnowania czasu. Jedzenie pierwsza klasa – zarówno w cateringu na konferencji jak i na mieście na kolacjach uroczystych. Nie poszło im za to od strony frekwencji trochę.  Jak dowiedzieliśmy się w zakulisowych pogawędkach przeważająca ilość uczestników była „z łapanki”. Bardzo fajne wykłady zaproszonych specjalistów… ale… [patrz punkt poniżej]

Językowe wykluczenie, czyli coś najgorszego co może się trafić. Zgodnie z zapewnieniami organizatorów, które niejednokrotnie uzyskaliśmy przed przyjazdem językami konferencji miały być angielski i niemiecki. Na miejscu jednak wyszło na to, że całość jest po niemiecku i nikt sobie nie zawraca głowy jakiś tłumaczeniem. Nawet ogłoszenia techniczne po niezrozumiałemu. Pomimo naszych dopominać i wielu próśb by choć tak nam ułatwić egzystencję. Były jednak takie momenty kiedy nie żałowałem że nie do końca rozumiem o co chodzi. Jednym z nich był dwugodzinny wykład o ontologicznych podstawach organizacji sieci semantycznych wygłoszony przez filozofa… miał prezentacje na 70 slajdów i ani jednego obrazka. Ostatecznie zaś lingua franca okazał się język polski.

Niemcy stukają zamiast klaskać. Ot taki dziwny zwyczaj ichni. W internecie można wyczytać o powodach takiego zachowania, choć nie przekonują mnie one i już. Nijak nie poddałem się presji tłumu i nie zastukałem ani razu. Dumnie klaskałem po słowiańsku wyrażając w mniemaniu Niemców najwyższy zachwyt nad prelegentami… lub wręcz odwrotnie. (Jak zawsze) kwestia interpretacji.

W Niemczech jedzenie i koszty utrzymania są nieproporcjonalnie niższe w relacji do zarobków. Niezawodne Haribo po 0,79 Euro. Piwo w sklepie tyle co u nas, w knajpach trochę drożej (ale i lepsze…). Przepyszne piwo pszeniczne ciemne jakiego dotąd nie zdarzyło mi się pić! No i niespotykane u nas sprzedawanie piwa w litrowych kuflach. Ciekawe doznanie, bo piwa ubywa równie szybko jak z mniejszych kufli.  Z piwnych historii jeszcze knajpka w której kiedy przychodzi do płacenia rzuca się kośćmi i liczy na przychylność fortuny: 3 wyrzucone w kościach szóstki – nie płacisz rachunku, 3 jedynki – płacisz połowę. Niemniej jestem prawie pewien że kości są oszukane….

Marburg to miasto niepojęcie piękne. Zabudowa zachowana w stanie idealnym od czasów średniowiecznych. Układ urbanistyczny oryginalny. Wszystko pięknie odnowione z zachowaniem pierwotnego kształtu. Ulice strome, domy drewniane i widoki przepiękne. Aż trochę rusza człowieka, który przyjechał ze zniszczonej w czasie II wojny Polski, że tacy Niemcy, nie dość że wojnę wywołali, że ja przegrali to jeszcze zachowali miasto, które jest skansenowo zachowanym przykładem średniowiecznej zabudowy miejskiej. Zazdrość i żal.

Sommerakademie: Neue Medien in den Geschichts- und Osteuropawissenschaften

Marburg 20-26.09.2010

…Ad perpetuam rei memoriam.

Był już swego czasu Z racji naprawienia skanera i reaktywacji skanowania zainicjowałem Festiwal Filmów Fabularnych w Pracy. Edycja maj-czerwiec 2010. Do finału konkursu dostały się następujące filmy:

Where the Wild Thing Are [pol. Tam gdzie żyją dzikie stwory] – Niesamowity film o dwóch światach. Pewien dzieciak z dość wybujałym temperamentem podczas jednej z kłótni ucieka z domu. Znajduje łódkę, którą odbywa podróż do krainy gdzie mieszkają stwory z jego wyobraźni. Chłopaczek zadomawia się wśród kudłatych i zostaje ich „królem”. Cała banda żyje wg. jego dziecięcych zasad dopóki wszystko nie zaczyna się sypać. Film przepiękny wizualnie i z przesłaniem.  9/10

Donnie Darko [pol. ?] – Film o którym ciągle gdzieś tam słyszałem. Przemykał się w czytanych tekstach, odwoływano się do niego, ja ciągle jednak nie miałem czasu go obejrzeć. A ma juz sporo lat. Donnie.. jest tajemniczy i z klimatem, aż ciarki przechodzą. Mroczny, ale nie straszy bez sensu klimatami typu gore. pokazuje że jak się chce to można zadziałać na umysł widza, a nie na jego żołądek i zrobić bardzo dobry thriller [?]. Klimat z królikiem, końcem świata i nadprzyrodzonymi zdolnościami naprawdę świetny! Aż dziwne że film jest tak mało znany. 9/10

Time Travelers Wife [pol. Żona podróżnika w czasie] – Niezwykle błyskotliwy film dla każdego. Sprytnie przemycony wątek podróży w czasie do filmu o miłości, a z drugiej strony trochę jakby dodano wątek miłosny do filmu SF. O dziwo ciekawy intelektualnie dla fanów SF i pełen romantyzmu dla miłośniczek pochlipania w rękaw. Trzyma klimat logicznie z tymi całymi przeskokami w czasie i jest wiarygodny w pokazaniu jak miałoby wyglądać życie rodziny w której jedna osoba nieświadomie skacze sobie po czasie. Dobre jeśli chcesz upiec dwie pieczenie na jednym ogniu w piątkowy wieczór z dziewczyną. Ogólnie dobre. 7/10

Clash of Titans [pol. Starcie tytanów, choć w pierwszych trailerach używano tytułu Zmierzch tytanów. Potem dystrybutor zmądrzał i przetłumaczył tytuł trafniej] – wygląda jak ekranizacja jakiejś gry z konsoli. Wizualnie całkiem zgrabne. Fabularnie miałkie jak wydmy w Słowińskim Parku Narodowym. Niemniej czysta rozrywka. Fajnie się biją, potwory ładnie wykonane graficznie. Jak ktoś grał w God of War to zauważy dużo znanych klimatów. Do klasyki nie przejdzie, ale obejrzeć można.  4/10

Book of Eli [pol. ?] – DZIADOSTWO!!! Denzel Washington w masakrycznie beznadziejnym filmie pseudo postapo. Beznadziejny karate western po końcu świata. Scenariusz nie zaciekawia, walki też jakieś fenomenalne nei są więc nawet to nie ratuje… Cukierkowe zakończenie i bohater do końca bohaterski. Błeee. KICHA! 2/10

***

…a to tylko część  skanerowej sceny filmowej… Dobrze jest mieć podzielną uwagę, dobry sprzęt i świetny software

U mnie także nastał czas na zieloną pożywkę. Na szczęście nie ma ona nic wspólnego z przetworzonymi szczątkami ludzkimi. Pochodzi prosto z mojego zamrażalnika. Dostała się tam z Tesco. Do Tesco zaś jak głosi opakowanie dotarła ona z Austrii.

Mrożony szpinak! Zielony klocek z supermarketu! Zielona pożywka!

Wygląda niesamowicie. Świetny kolor niesamowicie soczystej ciemnej zieleni. Nie jak delikatna zieleń liści, nie jak kapusta. Jeśli chcielibyście znaleźć idealny kolor zielony, coś pomiędzy zielenią świerków a soczystą trawą to polecam właśnie kolor mrożonego szpinaku z Tesco. Ciekawe tylko jak to opisać w skali RGB albo jak odwzorować da się to w CMYKu? Niemniej kolor niesamowity.

Z tego niesamowicie zielonego szpinaku powstało danie obiadowe. Dość prosty przepis, którego ramy znalazłem w sieci i jedynie nieznacznie zmodyfikowałem na swoje potrzeby smakowe.

Naleśniki Soylent Green

Ciasto naleśnikowe:

• 2 szklanki mąki
• 2 jajka
• wody na oko
• dodajemy:
  • kilka łyżek szpinaku [wersja zielona]
  • wersja czerwona: sporo słodkiej papryki [wersja czerwona]

Farsz:

• paczka szpinaku mrożonego
• trzy jajka na twardo
• serek topiony [dwa małe telewizorki lub jeden duży]
• ząbki czosnku [1,2 lub 3]
• sól, pieprz

Sposób przyrządzenia:

[Jako że jestem wyposażony w kuchnię minimalistyczną, jednopalnikową, o czym chyba już kiedyś wspominałem podaję sposób przyrządzenia iście kempingowy. ] Z zamrażalnika wyjmujemy szpinak na miskę lub talerz. Gotujemy jajka w małym garnku, a w międzyczasie w garnku średnim rozrabiamy ciasto na naleśniki. Mąkę i jajka łączymy z adekwatną ilością wody. Mieszamy, rozcieramy po ściankach widelcem i dodajemy wody aż do uzyskania lejącej konsystencji. Zależnie od tego czy wybieramy wersję kolorystyczną zieloną czy czerwoną dodajemy odpowiednio trochę szpinaku lub czerwonej słodkiej papryki. W tym czasie powinny już się ugotować na twardo jajka, wiec zalewamy je zimną wodą i zaczynamy na patelni smażyć naleśniki. Z dwóch szklanek powinno wyjść około dziesięciu sztuk bardzo ładnych [naprawdę kolorowych!] naleśników. Kończymy smażenie. Obieramy jajka, siekamy czosnek. Razem ze szpinakiem wrzucamy wszystko na patelnię [której nie musimy myć po naleśnikach]. Szpinak odparowujemy, smażymy, aż zrobi się gęstsze niż na początku. Wtedy dodajemy serek topiony, przyprawy i mieszamy, aż składniki się połączą. Farsz przekładamy do miski. Myjemy patelnię, a w tym czasie farsz sobie odrobinę stygnie. Zabieramy się za zawijanie. Naleśniki smarujemy grubo farszem, zawijamy w rulon i układamy na talerzu. Przed podaniem naleśniki podsmażamy na patelni z odrobiną masła. Dwa-trzy naleśniki powinny wystarczyć dla największego twardziela.

Ad rem:

The Walking Dead [serial] - stacja telewizyjna AMC kończy realizację serialu na podstawie komiksu Roberta Kirkmana o tym samym tytule. W końcu zapowiada się porządna dawka zombiowych klimatów. A jak udowodnił brytyjski Dead Set serial jako medium nadaje się świetnie do pokazania skomplikowanego świata po apokalipsie. Transmisja startuje na jesień, ale pierwsze materiały robią wrażenie poziomem wykonania efektów. Nie oglądam zbyt wielu seriali, ale ten jest na szczycie listy oczekiwania… (za nim Dexter, który też rusza jesienią i wychodzące od zeszłego tygodnia kolejne odcinki Mad Men’ów). Polecam śledzenie aktualności odnośnie The Walking Dead na Facebooku

Popkultura roi się od zombie. Zaczyna to podłapywać przemysł i (jak na razie na zachodzie) zaczyna się wysyp zombieowych gadżetów. Oto kilka, którymi bym nie pogardził:

• Zamiast tradycyjnego krasnala ogrodowego – ogrodowy zombie. Szkoda tylko że nie jest ruchomy i aktywowany np przez czujnik ruchu. Postawić coś takiego przy ścieżce do domu… zabawa murowana.

• Książeczka, z której możemy nauczyć się mówić po zombiowemu. Kiedy niedawno kupowałem książeczkę dźwiękową mojemu bratankowi z odgłosami owadów, nie byłem świadom, że istnieje dźwiękowa książeczka o zombiach. Na dodatek w sklepie który ja sprzedaje jest ona zaliczana jako przedmiot dla dzieci w kategorii wiekowej 3-7 lat… Fenomenalne!

• Bajer z wyższego levelu (levela?) – pojemnik na kostki lodu w kształcie mózgu. Wiadomo, ulubiony pokarm zombie, a na dodatek pasowałoby do nowego logo mojej strony. Szklanka whisky z lodowatym mózgiem w środku, bezcenne wrażenia:

  

• Z pewnością chciałbym mieć pod ręką zawsze zestaw awaryjny do obrony przed zombie. Choćby taki jak ten poniżej, który jest bardziej przemyślny niż może się wydawać. Jest obowiązkowy shotgun, jest maczeta, zaś przednia szyba ma uchwyty dzięki czemu staje się praktyczną mini-tarczą. Praktyczne rzeczy zawsze są piękne. A btw. w moim bagażniku i tak zawsze mam mały zestaw anty-zombie w postaci toporka i saperki.

***

Taki wpis dla zabawy i przyjemności przeszperania trochę sieci zawsze dobrze robi mi na humor mam nadzieję że osobom to czytającym także.