Michael Chabon – Związek Żydowskich Policjantów, to książka którą od dawna planowałem przeczytać. Zaczęło się od wzmianki w literackim dodatku do Polityki, który czytałem wylegując się na złotych plażach polskiego Bałtyku. Potem trafiłem na „Związek…” przeglądając laureatów nagród z dziedziny literatury SF. Hugo, Nebula, Locus i całe multum innych nagród. W 2008 roku ta książka zgarnęła co tylko się dało na rynku powieści science-fiction! To wystarczająca zachęta.

Tłem fabularnym jest historia alternatywna. Przewijają się takie hasła jak: III republika rosyjska (podbita przez Niemcy), bomba atomowa w Niemczech w 1946 roku. To niektóre z różnic w kontinuum czasowym Chabona. Są zarysowane bardzo subtelnie, podawane dyskretnie, teoretycznie nie oddziałują bezpośrednio na akcję, ale dodają smaczku całej historii. Jak czytam, że bomba atomowa została zdetonowana w Niemczech w 1946 roku to od razu zaczyna mi mózg pracować i odkrywamy nowy poziom fabuły, w którym zaczynam sobie wyobrażać jak taki świat może wyglądać. Uważam że dobrze skonstruowany, spójny świat to jeden z elementów sukcesu. W tej kwestii jest punkt. Na dodatek bardzo wiarygodnie czyta się też książkę pod kątem odniesień do kultury żydowskiej i jej subkultur. Wielokrotnie pojawia się w recenzjach „Związku…” określenie twórczości Chabona jako mixu Singera i Chandlera. Trafnie. Jest soczyście, wiarygodnie i barwnie.

Nie o to jednak w tej książce chodzi. To przecież kryminał. Czysty, klasyczny i nawiązujący do najlepszych wzorców noir. Jest rozwiedziony policjant z wydziału zabójstw, który chleje, mieszka w hotelu i kopci jak lokomotywa. Jest ciągle na kacu, prawie zawsze obity i lubi ściągać na siebie problemy. Klasyk. Jest on też, jak wskazuje tytuł, nie tylko policjantem, ale też żydem z całym bagażem kultury na pograniczu tradycji i nowoczesności. Niewierzący, ale praktykujący kulturę żydowską. Pochodzący z rodziny dotkniętej piętnem holocaustu i społeczeństwa, które z narodu tułaczy musiało stać się narodem pionierów północy.

Fabuła książki (bez zbędnych spoilerów) opowiada o schyłku żydowskiej kolonii która powstała na Alasce po klęsce państwa Izrael w 1948 roku. Po 60 latach kolonia, zgodnie z umowami ma zostać z powrotem anektowana do USA. Zabójstwo pewnego ćpuna okazuje się być czymś więcej i nagle pozornie nic nie mające ze sobą wspólnego wydarzenia układają się w pokaźnych rozmiarów spisek. A w samym środku wydarzeń kręci się skacowany, zmiętolony policjant – Meyer Landsman.

[Szemec Berkowitz - pół indianin, pół żyd - partner Meyera]

Prawdziwa literatura. Nie jest to miałki kryminał ze Skandynawii, pełen dziwaków. To pełnokrwisty, klasyczny majstersztyk. Czytając go czuć, że nie jest to napisana na kolanie powiastka. Bohaterowie książki mają prawdziwe osobowości, prowadzą prawdziwe dialogi i żyją w całkiem realnym świecie. Nagrody zasłużone. Książka zdecydowanie godna polecenia.

A smaczek na zakończenie taki, że do ekranizacji przymierzają się bracia Coen… śnieg, zbrodnia, policjanci… już raz im się udało zrobić całkiem niezły film z tymi motywami. Ostatnio milczą w tym temacie, ale oby to oni.

zdj. AngerBoy @ Flickr

W przyszłości ludzkość dzięki odkryciu bram hiperprzestrzennych przeżyła okres szybkiej ekspansji i kolonizacji setek planet położonych w najodleglejszych częściach galaktyki. Z powodu odległości od Ziemi, problemów komunikacyjnych powstały liczne autonomiczne organizmy państwowe. Po kilkuset latach Dominum Solarne, rozrastające się imperium pan-galaktycznego internetu, wywiera coraz większą presję na „wolne światy” by podporządkowały się swojej dawnej macierzy („macierzy” także w rozumieniu informatycznym).

Głównym bohaterem cyklu jest Daniel Bondaree, tanator z planety Gladius w układzie Miltona. Technologicznie podrasowany super żołnierz z oddziałów egzekutorów. Coś jak sędzia Dredd. Cały wymiar sprawiedliwości w jednej osobie, przeznaczony do walki z fanatykami oraz najbardziej groźnymi przestępcami. Zostaje on przeniesiony ze swojego dotychczasowego stanowiska pracy do jednostki specjalnej przeznaczonej do walki z super-potężnymi i równie super-tajemniczymi obcymi – korgardami. Skracając do niezbędnego (i możliwie bez-spoilerowego) minimum fabuła pierwszej części skupia się na próbie odkrycia motywów oraz planów Korgardów (obcych). Całość fabuły obraca się dodatkowo wokół galaktycznej polityki w której Dominium dąży do zwasalizowania kolejnego świata wykorzystując problemy Gladiusa.

Dla porządku, główne strony konfliktu to: Gladianie – jedni z ostatnich wolnych obywateli znanego wszechświata, dumni, lecz targani wewnętrzym konfliktem między Uległymi i Niezłomnymi. Dominum Solarne czyli gigantyczna sieć informacyjna w której każdy obywatel jest częścią większej całości, tworząc autonomiczny super-organizm. Korgardzi, tajemnicza cywilizacja o ogromnej przewadze technologicznej, kierująca się niezrozumiałą logiką, która co kilka miesięcy organizuje wyprawy z rozsianych p całym Gladiusie Fortów wyprawy w czasie których porywane są całe gladiańskie osiedla. Między tymi siłami znajduje się właśnie Daniel Bondaree oraz jego towarzysze. To on ma zadecydować o przyszłości Gladiusa, galaktyki oraz rasy ludzkiej.

Postacie nie są zbyt skomplikowane, nie ma zbyt rozbudowanych psychologicznych głębi, wszystko zgodnie z kanonem gatunku. Mężczyzna jest twardy, wróg jest przebiegły i zły, a kobieta jest piękna, wierna i… też twarda. Wszyscy za wszystkich chętni się poświęcić, a najlepiej w imię większego dobra.

Świat w cyklu „Dominium Solarne” jest ukazany wystarczająco panoramicznie by się nim zachwycić i jednocześnie w wystarczająco spójny sposób by niezbyt wnikliwy czytelnik poczuł się usatysfakcjonowany jego konstrukcją. Ciekawie wygląda zarówno wizja technologiczna jak i społeczna, wykreowanej przez autora przyszłości. Ludzkość zdołała z jednej strony osiągnąć swobodę w biologicznej modyfikacji gatunku, tworząc wręcz odrębne gałęzie człowieczego rodu, z drugiej nano-roboty, sieć informatyczna, loty międzygwiezdne i tunele hiperprzestrzenne, stały się nieodłącznym elementem życia i pracy. Stałe łącze z wszech-siecią bezpośrednio poprzez mózg to jak dziś posiadanie telefonu dotykowego. Kołodziejczak pokazał bardzo sugestywną wizję rozwoju cywilizacji, gatunku i stapiania technologii z biologią. Wszystko fajnie ze sobą współgra.  A do tego epickie bitwy (także kosmiczne), główny bohater który jest niezniszczalny i patos. Jak w najprawdziwszej space operze.

Tomasz Kołodziejczak. Na pewno nie Heinlein pod względem umiejętności kreowania podniosłego nastroju, na pewno nie Tolkien pod względem kreowania jakby-prawdziwych (słowa quasi raz już użyłem, to nie będę się powtarzał…)  światów. Za to na pewno bardzo dobry pisarz wyróżniający się na tle polskich „producentów” książek. I książki pisze dobre. Szczególnie jeśli mówimy  o „Kolorach Sztandarów” i „Schwytanym w światła”.

U mnie także nastał czas na zieloną pożywkę. Na szczęście nie ma ona nic wspólnego z przetworzonymi szczątkami ludzkimi. Pochodzi prosto z mojego zamrażalnika. Dostała się tam z Tesco. Do Tesco zaś jak głosi opakowanie dotarła ona z Austrii.

Mrożony szpinak! Zielony klocek z supermarketu! Zielona pożywka!

Wygląda niesamowicie. Świetny kolor niesamowicie soczystej ciemnej zieleni. Nie jak delikatna zieleń liści, nie jak kapusta. Jeśli chcielibyście znaleźć idealny kolor zielony, coś pomiędzy zielenią świerków a soczystą trawą to polecam właśnie kolor mrożonego szpinaku z Tesco. Ciekawe tylko jak to opisać w skali RGB albo jak odwzorować da się to w CMYKu? Niemniej kolor niesamowity.

Z tego niesamowicie zielonego szpinaku powstało danie obiadowe. Dość prosty przepis, którego ramy znalazłem w sieci i jedynie nieznacznie zmodyfikowałem na swoje potrzeby smakowe.

Naleśniki Soylent Green

Ciasto naleśnikowe:

• 2 szklanki mąki
• 2 jajka
• wody na oko
• dodajemy:
  • kilka łyżek szpinaku [wersja zielona]
  • wersja czerwona: sporo słodkiej papryki [wersja czerwona]

Farsz:

• paczka szpinaku mrożonego
• trzy jajka na twardo
• serek topiony [dwa małe telewizorki lub jeden duży]
• ząbki czosnku [1,2 lub 3]
• sól, pieprz

Sposób przyrządzenia:

[Jako że jestem wyposażony w kuchnię minimalistyczną, jednopalnikową, o czym chyba już kiedyś wspominałem podaję sposób przyrządzenia iście kempingowy. ] Z zamrażalnika wyjmujemy szpinak na miskę lub talerz. Gotujemy jajka w małym garnku, a w międzyczasie w garnku średnim rozrabiamy ciasto na naleśniki. Mąkę i jajka łączymy z adekwatną ilością wody. Mieszamy, rozcieramy po ściankach widelcem i dodajemy wody aż do uzyskania lejącej konsystencji. Zależnie od tego czy wybieramy wersję kolorystyczną zieloną czy czerwoną dodajemy odpowiednio trochę szpinaku lub czerwonej słodkiej papryki. W tym czasie powinny już się ugotować na twardo jajka, wiec zalewamy je zimną wodą i zaczynamy na patelni smażyć naleśniki. Z dwóch szklanek powinno wyjść około dziesięciu sztuk bardzo ładnych [naprawdę kolorowych!] naleśników. Kończymy smażenie. Obieramy jajka, siekamy czosnek. Razem ze szpinakiem wrzucamy wszystko na patelnię [której nie musimy myć po naleśnikach]. Szpinak odparowujemy, smażymy, aż zrobi się gęstsze niż na początku. Wtedy dodajemy serek topiony, przyprawy i mieszamy, aż składniki się połączą. Farsz przekładamy do miski. Myjemy patelnię, a w tym czasie farsz sobie odrobinę stygnie. Zabieramy się za zawijanie. Naleśniki smarujemy grubo farszem, zawijamy w rulon i układamy na talerzu. Przed podaniem naleśniki podsmażamy na patelni z odrobiną masła. Dwa-trzy naleśniki powinny wystarczyć dla największego twardziela.

Bohaterem Margot jest kilka osób, w sumie nie ma jednego bohatera, przez pół książki wydaje się że opowiada ona o TIRowcach, wśród nich tytułowa kobieta-tirowiec Margot, a kolejne pół to „gesta” Waldka Mandaryny koktajl z polskich celebrytów szołbizu. Gdzieś tam plącze się jeszcze Święta Asia od TIRowców. Ogólnie mętlik i mashup, który nie współgra ze sobą. Teoretycznie wszystko się obraca wokół metamorfoz i jakichś takich klimatów, ale ja tego nie widzę.

Im dalej w książkę tym bardziej fabuła  i wszystko staje się rwane, nudnawe. Przewidywalne. Tym razem Witkowski przekroczył gdzieś linię biegnącą pomiędzy literacką prowokacją i wulgarnością całkowicie bezcelową. Nie szokuje. Bardzo mało prowokuje. Po prostu opisuje. Grupowy stosunek seksualny na parkingu TIRów z Margot w roli głównej, jakoś nic nie wnosi do książki.

Są naturalnie dobre strony „Margot”. Dobrze zapowiadała się pierwsza część o środowisku TIRowców.  Fajnie czyta się i wchodzi w ten dość hermetyczny świat, zobrazowany przez Witkowskiego w ciekawy sposób jako podskórnie zniewieściały i wcale nie taki męski. Niespecjalnie pasujący do wizji wąsatych facetów za kółkiem olbrzymiej maszyny. Bo czy nie zastanawia czemu mają taki dziwny CB-język? Czemu „koleżko”, „miśki” i inne udziwnione słowa zastępują ich rzeczywiste odpowiedniki. Witkowski podszedł do tego od bardzo ciekawej strony. Tylko potem to całkowicie zepsół…

Niestety jeszcze raz wrócę do tego, że cale passusy z Waldkiem Mandaryną są nie do strawienia.  Całej książce brakuje tego co w Lubiewie i Barbarze Radziwiłłównie nie pozwalało się oderwać od czytania.

Tym razem zawiodłem się na prozie Michała Witkowskiego. Może lepiej jeszcze raz przeczytam przygody drobnego przedsiębiorcy z Jaworzna-Szczakowej…

….ogólnie recenzje są przeważnie podobne w odniesieniu do najnowszej powieści Michała Witkowskiego

Jak pięknie i spokojnie można pisać o końcu świata, o beznadziejności wszystkiego co zrobimy? Można, jak widać w sposób prawie doskonały i udowodnił to moim zdaniem McCarthy w swojej powieści „Droga”. Sam McCarthy nie jest pisarzem SF, i stąd może właśnie bierze się niezwykłość jego sposobu pisania. Tak jak Stanisław Lem był filozofem piszącym książki fantastyczne, tak pan Cormac jest poetą piszącym ten sam gatunek. A pisać umie, co dowodzi choćby jego książka „To nie jest kraj dla starych ludzi” ( i jej genialna ekranizacja), która jest poetycką opowieścią o bezwzględny zabójcy. Jednym słowem ma on swój styl.

Sama fabuła „Drogi” to bardzo klaustrofobiczny opis podróży ojca i syna przez Stany Zjednoczonej w nieokreślonej, lecz zapewne nieodległej przyszłości. McCarthy nie daje nam jednak żadnego tła historycznego, żadnych informacji o tym co spowodowało katastrofę, kto za nią jest winny. Jak w klasycznej estetyce utworów drogi, ważny jest tylko człowiek, droga i jego wnętrze.  Reszta się nie liczy. Gatunek, który narzucił sobie pisarz, ma jednak jeszcze to do siebie, że bohater/bohaterowie muszą spotykać ludzi. Najczęściej są to ludzie dobrzy i źli. McCarthy w zasadzie zrezygnował z pozytywnych bohaterów, podkreślając tym jeszcze bardziej pesymistyczny (ale zarazem i realistyczny!) obraz świata. W książce pojawiają się chyba tylko dwie bezsprzecznie pozytywne postacie, wobec całej gamy zdeprawowanych i mentalnie „zmutowanych” ludzi próbujących sobie radzić przy krańcu świata. Kluczowa jest także postać matki, która pojawia się jedynie w retrospekcjach, jednak doskonale charakteryzuje całą sytuację przedstawioną w książce – czy warto żyć w świecie, który nie ma przyszłości.

Język książki bardzo”nie pasuje” do znanej nam wszak medialnie sytuacji. Większość z nas widziała filmy typu „Pojutrze” czy ostatni „2012″. Czy wszystko co tam jest przedstawione nie wydaje się mocno odrealnione? McCarthy zrezygnował z fajerwerków, z pościgów, wulkanów, ucieczek, supertajnych broni i nagłego ocalenia. U niego na prawdę nie ma po co żyć, więc większość nie ludzi nie stara się snuć długofalowych planów ocalenia ludzkości. Czytając książkę wiemy, że w końcu i tak wszystko zakończy się w zdecydowanie niepomyślny sposób. Celem bohaterów nie jest więc „przetrwanie” ale „dotrwanie”. Takie oto dotrwanie zapewniają małe zwycięstwa w postaci znalezionej puszki brzoskwini czy dachu nad głową. Tamten świat nie zapewni już nikomu bezpieczeństwa. Nawet schron atomowy pełen jedzenia musi być tylko chwilowym przystankiem, bo zbyt przypomina o minionych czasach. A myślenie o dawnych czasach to nie jest dobry sposób na dotrwanie.

[screen z ekranizacji książki Droga Cormaca McCarthy'ego]

Książka „Droga” doczekała się ekranizacji, która niestety pomimo premiery na zachodzie nadal nie dotarła do naszego kraju. Z urywków widzę, że autorom filmu udało się doskonale oddać klimat książki, wiec czekam z niecierpliwością na polską premierę. Obejrzymy-ocenimy.

podsumowując „Droga” Cormaca McCarthy’ego to piękna poetycka książka o beznadziejności w beznadziejnym świecie.  Depresyjna ale niesamowita -  odkrywa rąbek tajemnicy świata. Zdecydowanie budzi emocje.

Polecam, czyta się jednym tchem i zostaje w głowie na długi czas.

Szukając w księgarni świątecznych prezentów trafiłem na całą kupę książek, jak to bywa w tym dziwnym świecie, które sam chciałbym dostać pod choinkę, a których ostatecznie nie dostałem… Jedną z nich były wspomnienia o Stanisławie Lemie napisane przez jego syna Tomasza pt. „Awantury na tle powszechnego ciążenia” (Wydawnictwo Literackie 2009). Człowiek jednak nie na darmo pracuje w bibliotece, więc wypożyczyłem sobie kniżkę na posylwestrony lazy-weekend.  Nie za długa – ok 260 stron, ładnie wydana, no i najważniejsze jak się okazało – bardzo ciekawa.

O Lemie napisano już wiele, zarówno od strony opracowań naukowych jak i tzw „wywiadów rzek” (dwie takie pseudo-biografie pochodzą z lat 2002 i 2007… o ile się nie mylę bo sprawdzać mi się tego nie chce). Teraz kilka nowych cegiełek do obrazu klasyka sf dołożył jego syn, tworząc opowieść o ojcu literacie i synu literata. Nie ma tam jednak sensacji w stylu młodego Olbrychskiego, nie jest to także pean na cześć sławnego Polaka. Fajna, czasami anegdotyczna, opowieść syna o ojcu. Sporo o tym jak to jest dorastać przy ojcu z wielką wyobraźnią. Dowiedziałem się z niej m. in. o tym że Lem senior był szalonym kierowcą i wielkim pasjonatem aut. I na całą grubą książkę tylko kilka zdań o tym jak to jest być synem sławnego ojca. Na szczęście.

Otrzymujemy więc papierową podróż poprzez życie rodziny Lemów od poznania się Stanisława i Barbary, narodziny ich jedynego syna i życie pełne niechcianych uroków w PRL i kilkuletni okres emigracji austriackiej, aż po śmierć fantasty zaopatrzoną w bardzo piękne osobiste wyznanie. Książka godna polecenia.  Zajmie najwyżej dwa wieczory, bo czyta się pomimo 260 stron bardzo szybko. Szkoda że tylko dwa.

Na koniec kilka ciekawostek jakie muszę wspomnieć przy okazji książki. W 1983 roku Lemowie wraz z nastoletnim synem wyjechali do Berlina Zachodniego, potem do Austrii, gdzie mieszkali parę ładnych lat. Tomasz jak na dziecię przystało musiał się uczyć. Rodzice zapisali go do prywatnej amerykańskiej szkoły. Jak to jednak z takimi szkołami jest jeśli w nich nauczyciele miewają tytuły doktora, literatury uczy Jonathan Carroll * – znany amerykański pisarz SF – autor „Krainy Chichów”. Najbardziej szczęka opadła mi na taką austriacką maturę, którą 18letni człowiek, w osobie Tomasza miał napisać. Jej główną częścią była kilkudziesięciostronicowa krytyczna praca pisemna na temat literatury, w którym uczeń miał się wykazać znajomością tematyki, kanonu lektur, umiejętnościami rozumienia tekstu oraz operowania aparatem krytycznym… Matura w Austrii około roku 1988… Przypomina wam to coś?

Co ciekawe młody Lem napisał ją o Cyberiadzie Warto posyłać dzieci do prywatnych szkół… ale chyba JESZCE [!] nie w Polsce.

* Polska Wikipedia podaje przy biogramie Jonathana Carrolla, że jego masterwork „Kraina Chichów” została wydana w 1980 roku za wstawiennictwem Stanisława Lema, którego to syna uczył wówczas Carroll literatury. Jeśli wierzyć Tomaszowi Lemowi to do szkoły Carrolla zaczął on uczęszczać po 1983 roku, a więc po premierze Chichów, a tym samym Lem nie przyłożył w taki sposób ręki do wydania książki. Angielska Wiki nie podaje tej informacji. Rzecz warta zweryfikowania.

Wyniki są smutne, a jednocześnie pocieszające. Smutne – wiadomo – mało czytają, mało kupują, ogólnie nie ma czym się cieszyć. Pocieszające – dla moich zdolności obserwacyjnych – nie jest z nimi tak źle, ponieważ już z własnych spostrzeżeń, bez czytania raportu wiedziałem że jest niedobrze.

Przechodząc więc do analizy procentów z nagłówka. Zacznę od tyłu.

mniej niż 4% – tyle osób kupuje rocznie więcej niż 12 książek rocznie

8% - to ci z tych co jak kupują to kupują literaturę tzw. Fantastykę ( czyli po naszemu SF i Fantasy)

10% – ci co czytają Fantastykę

Te liczby dotyczą mnie samego. Utożsamiam się z każdą z tych liczb i jeszcze z wieloma innymi z wspomnianego raportu.  Najgorsza wiadomość pozostawiona na sam koniec. Uwaga słuchać i się wstydzić narodzie:

TYLKO 38 % POLAKÓW MIAŁO STYCZNOŚĆ W CIĄGU ROKU Z JAKĄKOLWIEK KSIĄŻKĄ. Co oznacza jest wynikiem najgorszym w historii prowadzenia tych badań (od ponad 15 lat).

Shame on you!

Raport do pobrania ze strony BN : [KLIK]

Trafiłem na bardzo ciekawą kolumnę dotyczącą książek w której jest m.in cykl dotyczący 3 książek: w tym odcinku młoda pisarka Sarah Pekkanen opowiada o trzech książkach, które pomagają napisać bestseller, a przynajmniej podszkolić w rzemiośle: Stephen King – On Writing, Donald Maass – Writing the Breakout Novel, James Scott Bell – Plot & Structure. Z branży literackiej dochodzą także informacje że potentatka literatury dziecięcej JK Rowling rozpoczęła walkę z serwisem Scribd na którym użytkownicy udostępniają sobie nielegalnie jej książki. W internecie zrobił się też straszny buzz – szum medialny- wokół serwisu Amazon, który nabroił usuwając ze swoich katalogów i list bestsellerów książki o tematyce homoseksualnej.

Trafiłem także na opowieść o dwóch książkach, które zostały zwrócone do biblioteki po dość długim ich przetrzymaniu. Pierwsza wróciła po 145 latach, druga musiała czekać na zwrot „jedyne” 110 lat. A jakie w dzisiejszych warunkach byłyby to kary

Ciekawa książka: „Patriots: A Novel of Survival in the Coming Collapse „ – jakby komuś wpadła w ręce niech da znać, chętnie pożyczę ;]. Wciąż fascynuje mnie wzrastające zainteresowanie dla motywów końca świata, życia po końcu świata, radzeniu sobie w ekstremalnych warunkach. Książka jest bardzo ciekawym przykładem marketingu wydawniczego, który także i u nas coraz częściej znajduje zastosowanie np. przez wydawnictwo Fabryka Słów.

Na koniec dwie informacje trochę na marginesie:

• zmarł jeden z twórców systemu Dungeons & Dragons Dave Arneson
• Podcast Tech for Techies w kolejnym odcinku drukuje listę sprzętu potrzebnego do stworzenia profesjonalnego podcastu.

Podobno za oceanem biblioteki z jednej strony przeżywają finansowy kryzys, ale z drugiej ma miejsce wielki najazd użytkowników, którzy tnąc wydatki na kulturę coraz częściej wypożyczają książki niż je kupować i wypożyczają filmy niż chodzą na nie do kina. Poza tym darmowy net w bibliotece pozwala szukać pracy. To za oceanem. A u nas po staremu.

Nie żeby bibliotekarz w pracy się nudził, ale czasem w drodze z książką w ręce od półki do klienta, pojawia się myśl. Bibliotekarz zamyśla się i już wie co ożywiłoby wokół niego rzeczywistość, wyrwało go z monotonii.

Rzeźba.

Taka jak ta. Wiosenna lub z książki SF:

A tu rzeźba na której biblioteka wymiotuje książkami

Największe wrażenie robi na mnie jednak rzeźba z Biblioteki Mijeskiej w Pradze. Majstersztyk.

O wiele więcej przykładów rzeźb z wykorzystaniem książek znajdzieie w serwisie Flickr

Może nawet sami o tym nie wiedzą, ale nakręcili teledysk do książki Janusza Zajdla „Wyjście z cienia”. Książka opowiada [spoiler] o świecie opanowanym przez mrówki, rządzące z ukrycia nieświadomą niczego ludzkością, która nie wie że to właśnie one kryją się za maszynami obcych i w ich wnętrzach. Jedynie niewielkie podziemie stara się walczyć i badać sprawę najeźdźców. Ludzie kontra formica rubra.

Piosenka bardzo fajnie wpisuje się w klimat książki.

httpv://www.youtube.com/watch?v=EiqFcc_l_Kk