[wszystkie fotki własne]

Do Stolycy wybraliśmy się z Monią samochodem, jako że to wygodnie i spokojniej, a przy okazji mieliśmy jeszcze odebrać wraz z bagażami Przyszłego Afrykańskiego Króla,  który przyleciał tego samego dnia z Irlandii do kraju rodzinnego i na koncert. Pogoda dopisała choć wcześniej raczej było tropikalnie, z regularnymi opadami i wysoką temperaturą.  Wsiedliśmy więc sobie w skodzinkę w Olsztynie przed południem, śmignęliśmy te 200 km z kawałkiem (droga prawie pusta, jazda przyjemna) w Łomiankach sobie skręciliśmy i ominęliśmy duuużo korków lądując od razu na ul. Powstańców Śląskich ( czy jakośtak). Tak też około 15.00 zajechaliśmy na polecany przez organizatorów parking w Tesku i jeszcze na zakończenie trasy połamałem uchwyt od GPSu, który sprytnie prowadził mnie do celu głosem Krzysia Hołowczyca (za uchwyt w postaci kawałka plastyku o powierzchni kilku centymetrów kwadratowych zapłaciłem potem 48 zł na Allegro jako że gps był od brata mego starszego pożyczony…). Potem tylko jeszcze odwiedziny kibelka w Wielkim Babilonie (Monia jak to na kobietę przystało musiała jeszcze zahaczyć o sklep z butami ;] ) i już z parkingu poszliśmy pieszo na lotnisko. Wiedzeni instynktem podążaliśmy za tabunami ubranych na czarno ludzi. My też mieliśmy naturalnie strój z wyraźnymi czarnymi akcentami, choć bez żadnych przynależności zespołowych. Cała droga z parkingu do lotniska zajęła nam sporo czasu, łącznie chyba ze 40 minut. Dłużej niż oczekiwaliśmy.

O wielkości imprezy może świadczyć choćby to, że od samego wejścia (bramek) w pobliże sceny szliśmy ładne 5 minut… a potem prawie cała ta przestrzeń była wypełniona ludźmi ;/ Jak podawano w mediach zebrać się miało ponad 80tyś fanów cięższego grania.

Na początek trafiliśmy jeszcze na końcówkę Behemota z wokalistą znanym z tego że jest chłoptasiem dody (celowo napisanej z małej litery). Behemot był jednak żałosny i na szczęście grał krótko. A słońce cały czas porządnie paliło.  Kolejny wszedł Anthrax. Całkiem przyjemne dźwięki jak na zespół trash metalowy. Dziadki stare ale jare. Ich piosenki miały nawet linię melodyczną! W międzyczasie ustanowiliśmy sobie z Monią całkiem dobry przyczółek przy barierkach oddzielających sektory z dobrym widokiem na telebimy. Bliżej się nie pchaliśmy choć cały czas można było obydwoje nie jesteśmy zwolennikami gniecenia się w tłumie. Jako kolejny zespół zagrał Megadeath. Łupanka straszna, zero przyjemności ze słuchania, jakoś po prostu się to przeżyło. Tak samo było ze Slayerem, który na mnie wrażenia żadnego nie zrobił, po prostu nawalali w gitary i gary, rycząc coś do mikrofonów. Daleko od mojego pojęcia muzyki. A słońce w międzyczasie wciąż świeciło i nawet nam prosto w twarze w pewnym momencie kiedy postanowiło nad sceną się umiejscowić.

[Autor z Narzeczoną]

A potem…. Potem się ściemniło… i zagrała Metallica.

W sumie nie wiem nawet jak to opisać, bo trochę brakuje mi słów (SIC!) żeby w odpowiedni sposób ując całą magię klimatu koncertu Metalyky.  To może wylistuje:

• Piosenki brzmiały lepiej niż na płytach, a tam gdzie staliśmy akustyka była wprost świetna
• Efekty specjalne nawet zgrabne: słupy ognia na kilkanaście metrów i fajerwerki. Bardzo fajnie że wszystkie te bajery zachowali tylko na użytek gwiazdy wieczoru. Dzięki temu zrobiły wrażenie. A wszystko w klimacie pięknego zachodu słońca i nawet księżyc przepięknie nad sceną zawisł.
• Świetny kontakt z publicznością całego zespołu, bez zbędnego gwiazdorstwa i bucowatości. Nawet basista nauczył się słowa „Zajebiście”
• Zagrane zostały zarówno największe hity jak i kawałki przekrojowo od początków zespołu tkwiących w trashu, plus ładne podziękowania dla pozostałych zespołów z Big Four.
• Fajny akcent na koniec, kiedy po ostatnich bisach organizatorzy włączyli już komunikaty o „ewakuacji”, a James wyszedł pogadać z publicznością i skuteczni uciszył zapędy organizatorów do rozgonienia imprezy.
• Udało nam się bez problemu podsunąć do przodu o 100 metrów kiedy zaczęła grać Metallica, bez żadnych problemów moglibyśmy dopchać się jeszcze spory kawałek. Tłoku specjalnego nie było i miło.
• Pod względem bezpieczeństwa impreza udana. Tylko raz trafiliśmy na dresiarzy, którzy chyba mieli ochotę na jakiś dym, ale szybko
• Kto nie był niech żałuje. (kropka/amen)

***

A o samym festivalu można by jeszcze pisać dużo np.:

• o cwanych sprzedawcach jedzenia i napojów
• o co chodzi z tymi dżinsowymi kamizelkami?
• o marszu powrotnym ulicami warszawy
• o niezadowolonych melomanach – fanach Slayera
• o hotdogach na Statoilu i paniach tam sprzedających
• … i o tym że zasnąłem już w Olsztynie o 5 rano na światłach ze zmęczenia ;/

Niesamowita przygoda o czym zaświadczam powyższym tekstem.

[portret przy barierce]

Zaczęło się jednak od otrzymania przydziałowych zajęć, które po pierwsze ani trochę mnie nie interesują (Polska Polityka Zagraniczna), po drugie nigdy ich nie przechodziłem w toku studiów, po trzecie miąłem je prowadzić także na kierunku którego nie kończyłem (Stosunki międzynarodowe). Ogólnie sytuacja skomplikowana i niekomfortowa. Z taką sytuacją spotykają się jednak u nas wszyscy doktoranci. Nie ma chyba nikogo kto dostałby zajęcia ze swoje działki. Jest sama spychologia, której nikt nie chciał. A to wielki strzał w wielką włochatą stopę. Żal (i niebezpiecznie!) rozwijać temat.

Do zajęć planowałem się przygotowywać rzetelnie. Musiałem to jednak porzucić dla dobra obu stron. Smutna prawda. Im ja byłem bardziej przygotowany (a byłem nawet nieźle), tym większy był mój zawód z nieprzygotowania studentów. A mój zawód przeistaczał się w brak punktów, które im były potrzebne do zaliczenia. Tak było przez kilka pierwszych zajęć. Jaki więc sens ma zgłębianie przez kilka dni w tygodniu zagadnień, które nie przydadzą się ani na zajęciach, ani do badań własnych, których dydaktyka jest największym wrogiem. Poszedłem więc za radą i obniżyłem poziom przygotowania do kilku godzin  w przeddzień zajęć. Skutek natychmiastowy! Wzrost satysfakcji po obu stronach łańcucha pokarmowego plus więcej czasu na badania własne ( Co przecież jest powodem dla którego zacząłem te studia!!! ).

Nie żebym podchodził jednak do całości z jakimś lekceważeniem. Co to to nie! Jak coś robić to robić (w miarę możliwości i logiki) dobrze.  Dla moich zajęć założyłem stronę internetową [ www.uwm.rynarzewski.pl ] na której studenci mieli wszystkie potrzebne dane do przygotowania się na zajęcia: syllabus, daty, terminy, szczegółowy plan zajęć z linkami do źródeł lub polecanych tekstów, mieli także możliwość publikowania własnych (punktowanych) tekstów, komentowania, dyskusji i zadania mailowego pytanie mi, czyli ich prowadzącemu. Od strony graficzno-projektowej trochę się pobawiłem. Zrobiłem w miarę atrakcyjne logo/nagłówek zajęć, trochę wystylizowałem layout. Dodałem też kilka przydatnych funkcjonalności m.in.: możliwość subskrybowania strony zajęć, automatyczne zdjęcia z flickrowego kanału MSZ. Do małych sukcesów muszę zaliczyć to, że z subskrypcji skorzystała większość spośród moich osób uczęszczających na zajęcia. Dzięki temu komunikacja była na prawdę łatwa.

Miałem zajęcia na 3 roku, a więc wśród studentów piszących swoje prace licencjackie więc zrezygnowałem od razu z wszelkich opresyjnych form zaliczenia. Musieli jedynie być i być aktywni. Dodatkowo mogli podciągać sobie punktacje aktywnością referatową, tekstami publikowanymi na stronie zajęć lub dyskusją nad już opublikowanymi tekstami. Ostatecznie jeśli komuś brakowało na koniec trochę do zaliczenia lub chciał koniecznie mieć wyższą ocenę mógł napisać esej o tematyce związane z zajęciami. Poza brakiem jakiejkolwiek dyskusji reszta funckjonowała całkiem dobrze.  W przyszłym roku może wypróbuje oprócz strony www jeszcze Facebooka i Twittera jako narzędzia komunikacji. Może na FB dyskusja będzie łatwiejsza do przeprowadzenia i studenci do niej chętniejsi? A może to zbyt utopijny pomysł

Ostatecznie było dobrze. Studenci chodzili, byli (w miarę) aktywni i postawiłem 3 oceny Bdb, dzięki którym osoby te były zwolnione z egzaminu. Z wystawianie ocen i ustalaniem punktacji był oczywiście dylemat by nikogo nie skrzywdzić i nikogo zbędnie nie nagrodzić za obijanie się na zajęciach. Jakoś sobie poradziłem, choć jeszcze ze dwie piątki bym postawił. Byli uczestnicy błyskotliwi ,ale cicho siedzący na zajęciach, były takie (szczególnie obiekty żeńskie) które wiedziały ale się nie odzywały ( no i oczywiście byli i tacy co nie wiedzieli a się zgłaszali). Przez te kilak miesięcy polubiłem moich studentów. I tylko im życzyć powodzenia na resztę życia zostaje. Oby jak najdalej od słabych uczelni i złych wykładowców…

Tak więc pierwszy semestr dydaktyki za mną!

Za idealny komentarz dylematów z jakimi spotyka się człowiek/wykladowca podczas wystawiania ocen niech posłuży jedna z najnowszych mini serii z niezawodnego PHD Comics:

Na kolejny, 18 OZHS jechałem po raz pierwszy w nowej roli – studenta studiów doktoranckich. To akurat pewnie nie ma znaczenia… Muszę przyznać, że początkowo traktowałem wyjazd jako formę urlopu, pamiętając czym były zasadniczo poprzednie edycje imprezy. Ostatecznie jednak konferencja w Szczecinie okazała prawdziwą ucztą naukową i przyjemnym spotkaniem towarzyskim. W dziejach OZHS-ów to całkowicie nowa jakość. Śmiem twierdzić że 18 OZHS w Szczecinie był najlepszą imprezą z cyklu, w jakiej miałem przyjemność uczestniczyć. Jeśli czytelnik ma ochotę dowiedzieć się dlaczego to zapraszam do dalszej lektury…

Od początku pojawiły się z mojej strony pewne obawy, bo zrealizowany został wiszący od lat problem, czyli selekcja prelegentów pod kątem merytorycznym. Początkowo myślałem, że będzie to czysta formalność, którą organizatorzy potraktują z przymrożonym okiem, choć idea była jak najbardziej szczytna i konieczna wobec zalewu OZHSów przez uczestników. Zalewu dochodzącego do poziomu kiedy było prawie niemożliwe obsłużyć imprezę.

Jednak selekcja była twarda i przyniosła oczekiwane skutki. Jak dowiedzieć się można było z zakulisowych rozmów w imprezie uczestniczyło około 200 osób, zaś odrzuconych zostało około 100 propozycji (a może więcej…). Bardzo dobry wynik, który odbił się zarówno na poziomie merytorycznym referatów oraz dyskusji jak i na obszerności poszczególnych sekcji. Dzięki selekcji obrady mogły zaczynać się o 10 rano i kończyć o 15:00 max 17:00 godzinie po południu. Człowiek nie musiał zrywać się po nocnych debatach o 6 rano, tylko odespać naukowy ból głowy. Tutaj poprawiło się zdecydowanie.  Nowa jakość.

W sprawie naukowego wzrostu jakości merytorycznej także należy się kilka słów więcej. Wspominane zmniejszenie objętości, większa ilość studentów-doktorantów, a także zaangażowanie w obrady pracowników naukowych zdecydowanie stanowiły o pozytywnym obrazie imprezy. Zawodowcy, pomimo wolnych dni po świętach przyszli posłuchać co mają do powiedzenia ich przyszli następcy. Bardzo budujące. Wisienką na torcie były też ciekawe dyskusje, trafne wnioski i możliwość uzupełnienia, krótkiego wszak, bo 15 minutowego referatu.

Na koniec trzeba też uchylić czoła organizatorom za sprawne zorganizowanie części pozanaukowej. Każdy ośrodek dostał własnego opiekuna, pomocnego w zorientowaniu się w obcym mieście. Większość imprez została zorganizowana w pobliżu noclegowni, co znacznie ułatwiło logistykę. Same imprezy zaś nie były niczym wymyślnym, nie było przerostu formy nad treścią. Po prostu to co każdy student zna i lubi i co jest najlepszym bodźcem do integracji: posiadówka w knajpie, piwko pod chmurką, impreza w akademiku. Prosto i ze smakiem. Idealnie wyważone.

Ciekawe było również życie w noclegowniach, na co przytaczam mój mini pseudo-reportaż z pokoju nr 211 ( ten z dziobakiem) w schronisku „Cuma”:

Imprezę zaliczam do bardzo udanych. Pokuszę się o stwierdzenie, że to najbardziej udany w moim mniemaniu OZHS jak dotąd!!!

Oby toruniaki dali radę…

Prezentacja nosi tytuł „Historia lokalna jako historia ratownicza”

Walne zebranie czołówki polskich historyków, które miało miejsce w dniach 16-19 września 2009 roku w Olsztynie w ramach XVIII Powszechnego Zjazdu historyków Polskich, stwarzało możliwość wszczęcia ważnych dyskusji. Moim zdaniem zdecydowanie znaleźć się wśród poruszanych tematów powinna ogólna debata nad kierunkami w których powinna podążać w najbliższych pięciu latach nauka historyczna w Polsce. Organizatorzy – Polskie Towarzystwo Historyczne zdecydowali się jednak nadać temu spotkaniu bardziej zachowawczego hasła przewodniego. Odbywał się on bowiem pod mottem Powrót do źródeł, nawiązującym do klasycznej maksymy ad fontes.

Wciąż ukazują się komentarze i podsumowania zakończonego tydzień temu Zjazdu. Kompleksowe spojrzenie na wiele aspektów XVIII PZHP znaleźć można w portalu Histmag.org Poszukując jednak możliwości spojrzenia na Zjazd pod kątem tematyki poruszanej przez serwis Historia i Media chciałbym dodać od siebie kilka słów komentarza.

Pierwszym moim spostrzeżeniem jest zdecydowanie duża ilość sekcji poświęconych zagadnieniom metodologii w ogólnym planie Zjazdu. W różnych konfiguracjach metodologiczne referaty wygłaszane były przez trzy dni w ramach kilku sekcji, a i w postronnych sekcjach zdarzały się wystąpienia podejmujące przynajmniej pośrednio ten temat.

W kwestii wykorzystania nowych technologii w ramach badania, przedstawiania oraz nauczania historii moim zdaniem Zjazd nie przyniósł żadnej publicznej dyskusji ani referatów, które mogłyby przełamać tradycyjne, dziewiętnastowieczne podejście do badania przeszłości wśród profesjonalistów zajmujących się przeszłością. Jedynymi świadectwami istnienia innego niż ugruntowane już akademickie metody, spojrzenia na historię była obecność stanowiska Histmag.org, gdzie skorzystać można było z darmowego internetu, a także kolejna edycja zorganizowanego przez Histmag sympozjum “Historia w internecie. Internet w historii”. Co prawda w ramach ogólnych obrad zaprezentowano kilka referatów dotyczących tematyki dokumentu elektronicznego i archiwizacji wywiadów oral history, jednak wszystkie one wygłoszone zostały w sekcji archiwistycznej i nie przyciągnęły znaczącej uwagi zawodowych historyków zamykając omawiane tematy w ramach specyficznych potrzeb zawodowych archiwistów.

Wracając jednak do sympozjum Histmaga należy stwierdzić, że przez organizatorów Zjazdu impreza potraktowana została (niestety) nie w pełni poważnie i bez należnej uwagi. W niewielkiej sali, na uboczu miejsca obrad, gdzie zebrało się jedynie kilkanaście osób (a niewiele więcej zdołałoby się zmieścić), po trwających kilkadziesiąt minut problemach technicznych wygłoszone zostały cztery referaty. Pierwszy wygłosił Andrzej Radomski, prezentując projekt Wiedza i Edukacja oraz ogólne zagadnienia historiografii 2.0. Kolejnym referatem był nieobecny na Zjeździe z przyczyn osobistych Marcin Wilkowski, który przesłał jednak nagranie wideo dotyczące perspektyw digital history. Dwa pozostałe referaty przestawione zostały przez Kamila Janickiego oraz Sebastiana Adamkiewicza i stanowiły kolejno: omówienie modelu biznesowego portalu Histmag.org oraz przedstawienie zjawiska publicystyki historycznej. Nie mogłem niestety uczestniczyć w dyskusji po sympozjum, czego bardzo żałuje zważywszy na wiele interesujących kwestii, które pojawiły się w wypowiedziach referentów. Sympozjum, oficjalnie odbywające się jako impreza towarzysząca, ze strony uczestników Zjazdu nie doczekało się zainteresowania. Oprócz młodych historyków, aspirujących dopiero do roli naukowców, obecnych było jedynie kilku zawodowych badaczy dziejów.

Moim zdaniem zdecydowanie najpełniej sytuację nauki historycznej i szerzej humanistyki w Polsce podsumowała w trakcie piątkowej sesji Historyk wobec źródeł. Historiografia klasyczna i nowe propozycje metodologiczne Ewa Domańska. We wstępie do swojego referatu pokusiła się o kilka słów komentarza. Stwierdziła ona, że o ile zakończył się już w polskiej humanistyce okres recepcji metod i nurtów badawczych, to musimy znaleźć sposób i pomysły by stać się aktywnym członkiem światowej społeczności humanistów. Polska nauka, początkowo w swoisty sposób upośledzona z powodu ideologicznego zamknięcia i opóźnienia wobec zagranicznego dorobku badawczego, po upływie 20 lat od uwolnienia polskiej nauki, musi wyzbyć się roli klienta. Należy starać się proponować własne podejścia i metody badawcze, które nie byłyby jedynie echem zagranicznych badań, a własnym wkładem w ich kształt. Domańska podkreśliła także zagrożenie jakim jest uciekanie w tworzenie pojedynczych, wąskich projektów badawczych – pionowych, które nie tworzą wspólnych struktur w ramach szerszych poziomych programów. Tworzą wyizolowane wyspy, abstrakcyjnej często, wiedzy i tracą potencjał tworzenia syntez.

Pozostaje mieć nadzieję, że tegoroczny Zjazd przyniósł o wiele więcej owocnych zakulisowych debat niż tych odbywanych w ramach oficjalnych obrad i dość rzadkich niestety dyskusji. Podsumowując, uczestnika oczekującego wyjścia lub prób poszukiwania tegoż wyjścia nauki historycznej poza jej dotychczasowy kształt spotkał spory zawód. Być może tak duża impreza nie jest odpowiednim miejscem do poszukiwania tego typu odpowiedzi. Na uczestników czekało zbyt wiele sekcji, imprez kulturalnych (które często odbywały się równolegle) i zbyt wiele obowiązków towarzyskich by móc w pełni skupić się nad próbami przewartościowania nauki historycznej, lub przynajmniej jej odświeżenia. Organizatorom nalezą się ukłony za sprawne przeprowadzenie Zjazdu, jednak zdecydowanie był on w moim odczuciu, w większej mierze wydarzeniem towarzyskim niż naukowym. Z pewnością zaś stanowił jedną z ostatnich szans, bezcenną dla młodych historyków, na zetknięcie się z legendami polskiej nauki historycznej.

Nic dodać nic ująć.

Obraz starczy czasem za tysiąc słów ;/

Miałem ostatnio możliwość przeszkolenia się z muzyki trochę bardziej zapomnianej przygotowując prezentację do wykładu prof. Grzegorza Jasińskiego pt: „Pomiędzy „Marszową śpiewką” a „Balladą o Nutrońcach”. Oblicza polskiej muzyki rockowej na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych” który wygłosił na 17 Ogólnopolskim Zjeździe Studentów Historyków w Olsztynie w połowie kwietnia. Poniżej kilka z wrzuconych na tubę i nieudolnie wykonanych „tymy rencamy” teledysków.

Podczas słuchania należy zwrócić uwagę głównie na treść piosenek, która dziś wywołuje często szeroki uśmiech. No i ci ludzie na zdjęciach [głównie skany oryginalnych okładek i "książeczek"]:

• Test – Żółw na Galapagos:

httpv://www.youtube.com/watch?v=3y_zsD8-1m4

• Nurt – Parter na klaustrofobię

httpv://www.youtube.com/watch?v=CGq0ATDQnQg

• Romulad i Roman – Towarowy rusza do Indii [fragment]

httpv://www.youtube.com/watch?v=UCKwmxXEsds

I best of the best:

• Zdrój Jana – Ballada o nutrońcach

httpv://www.youtube.com/watch?v=iVO94vQL9hc

Każdy kawałek prezentuje inny zapomniany zespół. I bardzo szkoda, że zapomniany, bo miały one COŚ do zaoferowania. Co prawda przeważnie kopiują muzykę w mniejszym lub większym stopniu od swoich braci z zachodu, jednak jako całość tworzą odświeżającą jakość. Szczególnie dziś w papce szołbizu i wytwórnianych „odkryć”. To byli chłopaki, które dobrze bawili się muzyką, jednak nie dorośli do profesjonalizmu. Nie było im todane,  a socjalistyczna ojczyzna zdecydowanie nie sprzyjała muzyce funkcjonującej poza głównym obiegiem. Z czasem zespoły umierały na prozę życia i rozpadały się na muzyków, którzy szukali zarobku w nurcie koryta lub np. fabryce opon samochodowych w Dębicy.

Jeśli chcecie posłuchać więcej tego typu psychodelicznej muzyki, zapraszam na mój kanał na youtube: Ozi84. Polecam

httpv://pl.youtube.com/watch?v=ojDl8NS8aSM

Pamiętam czasy mojego drugiego komputera – Amigi 500. Miłe do wspominania chwile… Fajnie, że ktoś realizuje swoje nostalgiczne tęsknoty do tamtych czasów. Bardzo ciekawe są także komentarze amigowców, szczególnie zgadzam się z tym że nowe gry atakują nas przeładowanymi efektami, są szybkie kolorowe i przeważnie nudne. Nie pozostawiają ani krzty tajemnicy dla naszej wyobraźni.

Może w tym właśnie tkwiła magia ówczesnych sprzętów, to były gry wyobraźni a nie gry komputerowe…

W programie zobaczyliście m. in. takie klasyki jak:

- Alien Breed

- Sensible Soccer

- Mortal Combat

- Cannon Fodder

To były czasy… łezka w oku…

Kiedyś myślałem że historyk to zawód. Po studiach przekonałem się że historyk to w dużej mierze sposób myślenia o świecie, a nie profesja. Studiowanie historii zmienia człowieka, ukierunkowuje go na inne tory niż resztę społeczeństwa, uwrażliwia na inne elementy rzeczywistości.

Historia jest tworzywem. Fakt od faktu oddziela przestrzeń interpretacji, którą badacz przeszłości popularnie zwany historykiem, wypełnia interpretacją zgodną z logiką lub jego własną intuicją. "Fakt historyczny" jest naukowym fetyszem, bożkiem kasty historyków, zaś czczony jest poprzez różaniec w postaci "Przypisu". Tak więc idąc dalej tym tropem fakty znajdują się w strefie Sacrum, z kolei sferę profanum wypełniają takie pojęcia jak: teza, interpretacja, opinia… itp.

Istnieje takie pojęcie jak Religie Księgi, dla określenia judeo-chrześijańsko-innegojeszcze nastawienia i wspólnego mianownika większości religii obecnie uznawanych na świecie za dominujące. Analogicznie więc uznaję historię za Religie Faktu – taki twór najwyraźniej istnieje, lub takowy właśnie stwarzam, a wyznawany ślepo jest przez większość naukowców-historyków. I jak każda dogmatyczna religia zawęża horyzonty.

Odkrywam na nowo historię…  Nie interesuje mnie "tworzenie" historii. Interesuje mnie "mówienie o niej". Nie interesuje mnie  skala makro: idea, proces dziejowy, walec historii.  Historia monumentalna, historia pozytywistyczna, historia dziejów, historia objawiona,kruszą się jak kiepski cement w moich "dłoniach", a fakty, nie pielęgnowane, rozsypują się w bezładną kupę gruzu bez spoiwa.

Mikrohistoria skupia się na przeszłości w sposób odmienny. To właśnie jej jako jedynej najpełniej udaje się:

"[...] wyłonić to zjawisko, maleńkie w skali, a kapitalne, gdy chodzi o delikatne struktury społeczne. Montaillou jest kroplą wody w dość brudnej kałuży. Przy użyciu powiększającej dokumentacji owa kropla wody staje się dla historii małym wszechświatem. I jeśli sięgniemy po mikroskop, dojrzymy pływające tam pierwotniaki." [Emmanuel Le Roy Ladurie Montaillou – wioska heretyków, Warszawa 1988 s.337]

Cement i woda? Może tak ujmijmy tą symboliczną różnicę. [sam nie wiem czy dobre to porównanie, wymagałoby to jeszcze rozwinięcia]

Nie chodzi tu jedynie o skalę (tutaj mamy przecież ugruntowaną już historie regionalną [lokalną]), ale o głębie badania oraz narzędzia badawcze.

Historyk musi starać sie szukać historii tam gdzie nie ma Historii. [...czyli parafrazując popularne powiedzenie: szukać jej tam gdzie Ranke nie dochodzi... hehehe]

Wikipedia rzecze:

Mikrohistoria to praktyka historiograficzna polegająca na historycznym opisie niewielkich przestrzeni terytorialnych i czasowych oraz silnie akcentująca zainteresowanie problemami życia codziennego, świadomości, przekonań, obyczajów członków społeczności lokalnych, które często pomijane są w pracach badających głównie wielkie procesy i wybitne jednostki w dziejach. #

Powyższa definicja nie najlepiej ujmuje moim zdaniem sens mikrohistorii [kiedyś spróbuje sformułować może własną wersję definicji]. Dodatkowo polecam lekturę:

Sigurdur Gylfi Magnusson – What is Microhistory

polecam

Zdawałoby się że 12 września to niby nic nadzwyczajnego w kalendarzu rocznicowym. Rocznica ataku na WTC była wczoraj, Święto Niepodległości dopiero za dwa miesiące, a Cud nad Wisła już pobrzmiewa jedynie dalekim echem wojskowej orkiestry dętej.

A jednak… dwunastego września m. in.:

• 490 p. n. e. – odbyła się bitwa pod Maratonem.
• 1683 r. - Jan III Sobieski pokonał Turków pod Wiedniem
• 1940 r. – odkryto rysunki naskalne w Lascaux
• 1943 r. – Mussolini został odbity przez oddział niemieckich spadochroniarzy pod dowództwem Otto Skorzennego
• 1958 r. – premiera pierwszego układu scalonego
• 1959 r. – wyemitowano pierwszy odcinek Bonanzy
• 1968 r. – Ryszard Siwiec dokonał aktu samospalenia na znak protestu wobec inwazji na Czechosłowację

Codziennie rano warto zajść na chwilę do Wikipedii i zerknąć na kaledarium. Można zapewnić sobie materiał do rozważań na cały dzień, a i w towarzystwie lub na egzaminie błysnąć wiedzą