Wczoraj skończyłem 25 lat. Data poniekąd przełomowa, poniekąd bez znaczenia.
Przeżycie jednej czwartej stulecia nie jest tym czym się wydaje. Tak naprawdę jest to dopiero kilka lat mojego „prawdziwego” żywota. Pierwsze kilkanaście wiosen mija wszak na rozwijaniu się. Założyć można że do momentu podjęcia studiów, a bezpieczniej może byłoby przyjąć, że do połowy studiów – więc choćby do tej przysłowiowej granicy 21 lat spędzamy czas na kształtowaniu siebie. Budujemy, tworzymy, układamy i naginamy swój charakter, poznajemy siebie i swoje możliwości. Jesteśmy przez to w pewien sposób ubezwłasnowolnieni, poddani biologicznych oraz społecznym procesom, które wymuszają na nas pewne zachowania, narzucają pewne etapy.
Świadomie biorę więc życie w swoje ręce gdzieś od 3 roku studiów, kiedy w końcu pojawił się w mojej głowie mniej więcej sprecyzowany plan życiowy, kiedy zreflektowałem się na to co mam i czego mi wciąż brakuje. Wcześniejszy okres uznaję więc za swoistą implementację mojego życia, można wyprowadzić prostą analogię do terminologii software’owej:
- 1-18 y.o.– wersja alpha
- 18-21 y. o. – wersja beta
- 21 y.o.- wersja 1.0
Inwentaryzacja mojego dotychczasowego życia mogę zrobić bardzo łatwo, a jednocześnie bardzo zaskakujące jest jak wiele „tego” się zebrało w trakcie kilku, przecież dopiero lat mojego życia. Co prawda nastrój ogarnia człowieka z lekka melancholijny to jakoś pozytywnie staram się podtrzymywać na duchu mając świadomość tego co jest i co mam. Wiele z przemyśleń które mógłbym dziś przytoczyć zawarłem już we wcześniejszym tekście „Nic nie mam” więc mogę skupić się na innych aspektach mojej ćwierćwieczności.
Oprócz zdrowia (które wciąż jak na razie mam – nawet okularów się nie dorobiłem jeszcze, hehe), ukochanej kobiety (której mogę przy okazji tej okazji za wszystko podziękować) i rodziny, za rzecz najważniejszą, której w wieku 25 lat się „dorobiłem”, uważam PLAN. Plan ów, który stanowi cel i „mapa drogowa” do jego uzyskania, a które zachowam dla siebie w sekrecie, potrzebne są i nadają sens drodze życiowo-zawodowej. Bez tego byłoby o wiele trudniej w te kolejne 25 lat patrzeć. A kolejne 25 będzie okresem o wiele ważniejszym niż obecne 25.
. Redakcja już się rozrasta o zacnych bibliotekarzy, więc może zdejmą mi z barków część pracy i część chwały 
. Zapraszam do odwiedzania strony i czytania. Wydaje mi się że warto.
Z książek to zdecydowanie warta polecenia książeczka: Michała Hellera „Jak być uczonym” – dzięki którekj młody naukowiec na progu „kariery” może uporządkować sobie trochę w głowie słuchając przejrzystych rad doświadczonego badacza. Może uda się dzięki temu uniknąć paru wpadek, może w bardziej świadomy sposób kierować swoją drogą naukową i odróżniać rzeczy szkodliwe od tych pożytecznych. Poza tym jeszcze „Cyberiada” Lema – majstersztyk! Muszę jedno krótkie opowiadanie wrzucić na stronę i zademonstrować kunszt Mistrza. Poza Lemem jeszcze Orson Scott Card i jego nieznana mi dotąd książka, a warta uwagi „Gra Endera” oraz paralelna do niej powieść „Cień Endera”. SF w czystym wydaniu, co prawda o dzieciach w Szkole Bojowej, jednak wbrew temu co może się wydawać usatysfakcjonuje każdego konesera. Napisane ciekawie, mądrze, zawierające dużo przemyśleń o społeczeństwie i bardzo wciągającą fabułę. Łapie i nie puszcza do końca. Jeśli ktoś stwierdzi że to taki Harry Potter SF to znaczy że nie zna się na SF. Pełnokrwiste oldschoolowe pisanie. Polecam.