Maciej Rynarzewski - mikroagencja kreatywna
+ 48 664 453 930 – maciej.rynarzewski@gmail.com
Maciej Rynarzewski - mikroagencja kreatywna
+ 48 664 453 930 – maciej.rynarzewski@gmail.com

Taniec Eleny w Bandycie (z muzyką)

Dobry film może być wynikiem ciężkiej pracy, przemyślanej fabuły i dobrej obsady, lub zachwycić tylko jednym, jedynym momentem. Mieć w sobie to „coś”. Sam jeszcze chyba nie doszedłem do tego, czy polski film z roku 1997, Bandyta (Brute, Bastard) należy do pierwszej kategorii, czy do tej drugiej, muśniętej odrobiną geniuszu. Niemniej chyba każdy kto go oglądał pamięta niesamowitą muzykę Michała Lorenca.

Film opowiada historię Rumuńskiego szpitala dla sierot i angielskiego więźnia, który zostaje tam zesłany w ramach programu resocjalizacji recydywistów. Cała idea opiera się na klasycznym motywie, iż przyjeżdża on zbuntowany i zły, a na końcu filmu tytułowy bandyta zmienia sie na lepsze. W tym filmie ważne jest jednak to co stanie się pomiędzy tymi dwoma punktami.

W Bandycie dostajemy kino całkowicie odmienne niż to co przywykliśmy dostawać z hollywood. Prawdziwe kino europejskie. I całe to „nasze” specyficzne podejście do świata. Brud jest brudem, bieda biedą a śmierć śmiercią, nawet jeśli przychodzi po dziecko. I nie ma w tym nic zbędnie ckliwego. Bo to jest życie. Bo po śmierci jednej z bohaterek, dzieci, jej niedawni koledzy z radością dzielą między siebie jej rzeczy. Bo tak mogło wyglądać życie „bidula” na rumuńskiej prowincji w roku 1991. Handel dziećmi, choroby i całkowity pesymizm. Bo trzeba sprzedać jedno dziecko, żeby można było uratować życie innego. Ogólnie rzecz ujmując można sie trochę zdołować, czyli poczuć tak jak musiała to widzieć filmowa pielęgniarka Mara, czy węgierski lekarz … ale jest to tak pięknie opowiedziane że coś w człowieku się po tym filmie rusza. Pewnie jest to serce…
Maciejowi Dejczerowi, trzeba przyznać, udało się zebrać świetną obsadę jak na polski film (w sumie jest to koprodukcja Polsko/Francusko/Niemiecka, jednak ze względu na ekipę, można uznać go zza film polski). W roli głównej Til Shweiger, dyrektora sierocińca gra świetny Pete Postlethwaite, zaś lekarza Babitsa, kreuje znany między innymi z Obcy ósmy pasażer Nostromo – John Hurt. Bardzo dobrą rolę kobiecą stworzyła Polly Walker grająca pielęgniarkę. Należy też wspomnieć grających, czasami bardzo trudne role, dzieciach.

Na koniec zostawiłem niebywały smaczek, czyli wspominaną, genialną ścieżkę dźwiękowa stworzoną przez Michała Lorenca. Najważniejsze jest, iż doskonale dopasowuje się ona do klimatu filmu, jest nostalgiczna, smutna z pojawiającą sie niekiedy nutka radości i porywającego w zapomnienie tańca… czyli jest dokładnie taka jakie życie dzieci żyjących w szpitalu-sierocińcu. Najbardziej znany jest naturalnie utwór „Taniec Eleny” stanowiący główny motyw muzyczny filmu. Wszystko utrzymane w klimatach muzyki lekko ludowej.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=vip6Pk3He6c&rel=1]
Bandytę szczerze polecam, choć wrażliwszych ostrzegam, że nie jest zbyt to obraz zbyt wesoły…

Czas: 1h 29min.

Related Posts

Leave a Reply